Semua Bab ทะลุมิติมาป่วนวังหลวง: Bab 11 - Bab 20

บทที่12 ทรมานมันแต่อย่าให้ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นดัง “ครึ่ก ครึ่ก” ดังก้องทั่วห้องอับชื้น หินผนังเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจากนักโทษนับไม่ถ้วนซ่างเหวินถูกมัดร่างเปลือยท่อนบนกับไม้กางเขนเหล็ก กล้ามเนื้อแน่นเครียดจากบาดแผลนับสิบแผลที่ถูกเฆี่ยนด้วยแส้ปลายตะขอเลือดแววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเลือนราง แต่ปากยังไม่ยอมเอื้อนเอ่ยชื่อใครทั้งสิ้นเหวินเจิ้นยืนมองนิ่ง ก่อนสั่งลูกน้องเบา ๆเหวินเจิ้น “ใช้เข็มโลหะจุ่มน้ำมันต้มร้อน แล้วแทงตามจุดชีพจรทีละจุดระวังอย่าให้ตาย”คนทรมานก้มรับคำก่อนหยิบเข็มโลหะเรียวเล่มหนึ่ง แช่ลงในหม้อโลหะร้อนเดือดเสียงเนื้อไหม้ดัง “จี่!” ตามด้วยเสียงกรีดร้องลั่นของซ่างเหวิน ร่างทั้งร่างกระตุกดั่งจะขาดใจเวลาผ่านไปช้า ๆ ราวสวรรค์ทอดทิ้งซ่างเหวิน (เสียงแหบพร่า) “ข้าจะ ข้าจะพูด”เหวินเจิ้นก้าวเข้ามาใกล้ ย่อกายลงสบตาเขาเหวินเจิ้น “ใครเป็นคนสั่งเจ้า?”ซ่างเหวิน (เสียงสะอื้นผสมไอเลือด): “คือ โม่ไห่ เสนาบดีฝ่ายลับของรัฐฉู่”เหวินเจิ้น (ชะงัก) “โม่ไห่?”ซ่างเหวิน “เขาไม่ใช่เพียงเสนาบดี เขาควบคุมสายลับทั่วแผ่นดิน รวมถึงองค์กรใต้ดินที่เรียกว่า ‘หอวิญญาณทมิฬ’”เหวินเจิ้น “แล้วเห

บทที่14 งานแต่งสะเทือนฟ้าดินNCสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในวังหลวงรัฐเว่ย เสียงฆ้องกลองดังลั่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขบวนมงคลถูกจัดอย่างสมพระเกียรติ ขุนพลนายทหารระดับสูงแห่งรัฐเว่ยยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทหารม้าประจำราชสำนักแต่งกายเต็มยศเรียงแถวสองข้างประตูวัง ขณะดวงอาทิตย์สาดแสงแรก พิธีอภิเษกสมรสระหว่าง รัชทายาทฉินอี้หลง และ องค์หญิงเว่ยหลิงหลิง ก็เริ่มต้นขึ้นแม้มิได้เชิญผู้แทนจากรัฐอื่นมาเป็นทางการ แต่ข่าวงานแต่งครั้งนี้กลับแพร่สะพัดไปทั่วหล้าว่ากันว่างานแต่งในวันนี้คือ “พิธีแห่งพันธะสวรรค์” ที่จะเปลี่ยนแปลงสมดุลของโลกมนุษย์และฟ้าเบื้องบนบัลลังก์สมรสประดับผ้าไหมสีแดงสด ปักลวดลายมังกรฟ้าคู่หงส์สวรรค์ด้วยดิ้นทองคำ ลานพิธีถูกโรยด้วยกลีบดอกเหมยพันปีที่ส่งกลิ่นหอมบางเบาทั่วทั้งเขตวัง บนท้องฟ้าเหนือท้องพระโรง นกหงส์ขาวตัวหนึ่งบินโฉบผ่าน ราวกับเป็นสัญญาณจากสวรรค์ให้รับรู้ถึงความชอบธรรมและพรหมลิขิตของพิธีนี้องค์หญิงเว่ยหลิงหลิงอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงฉานปักดิ้นทองลายบุปผาและหงส์กางปีกปลิวลมนางถูกประคองลงจากเกี้ยวโดยขันทีซุ่นไห่และนางกำนัลคู่ใจ ก่อนจะย่างเท้าช้า ๆ ไปตามพรมแดงที่ทอดยาวเข้าส

บทที่16 พวกเราที่รัฐฉินNCขบวนเคลื่อนเข้าสู่ประตูวังหลวงรัฐฉิน ท่ามกลางเสียงฆ้องกลองต้อนรับและทหารยืนเรียงแถวแน่นขนัด ขณะรถม้าเคลื่อนผ่านลานกว้างเข้าสู่เขตในของวังใหญ่ เสียงขันทีและนางกำนัลตะโกนร้องต้อนรับดังกึกก้อง:“ถวายพระพรองค์รัชทายาท! ถวายพระพรพระชายา!”“ถวายพระพรฮองเฮา!”อี้หลงโอบหลิงหลิงแน่นขณะเดินลงจากรถม้า ทั้งสองประสานสายตาอย่างเข้าใจ ในหัวของหลิงหลิงยังไม่ชินกับพิธีรีตองแบบนี้เท่าใดนัก แต่ก็พยายามเก็บสีหน้าไว้ให้สงบ ในขณะที่ลูกปลาที่ยืนพิงรถม้าข้าง ๆ กระซิบเบา ๆ ว่า“อีหลิงนี่มันเกมจีบหนุ่มแบบ full-option ปะวะ”“เงียบไปเลยอีปลา เดี๋ยวโดนลากไปเข้าห้องขังนะเว้ย” หลิงหลิงแอบตอบกลับพลางยิ้มกลั้นหลังจากถึงรัฐฉินฮองเฮาไป๋อวิ๋น ก็มีรับสั่งทันทีให้จัดเตรียมตำหนักขนาดใหญ่ไว้ทางทิศตะวันออกของวัง เป็นตำหนักคู่ใหม่เอี่ยม นามว่า ตำหนักหงส์มังกร เพื่อเป็นที่ประทับของรัชทายาทฉินอี้หลงและชายาเว่ยหลิงหลิง“ที่นั่นกว้างขวาง เป็นตำแหน่งที่อากาศดี เหมาะกับคู่บ่าวสาว และข้าก็ให้คนจัดตำหนักเล็กข้าง ๆ ไว้ให้เพื่อนเจ้าด้วยนะหลิงหลิง” ฮองเฮาไป๋อวิ๋นเอ่ยพลางยิ้มอย่างเมตตา“หือ? จริงเหรอเพคะ?” หลิง

บทที่18 ประเดิมNCหนึ่งอาทิตย์ต่อมา ณ ตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้และฮองเฮาแสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดม่านไหมบาง ลมพัดเอื่อยให้ดอกไม้ในสวนเบื้องล่างเอนอ่อนเป็นจังหวะ หลิงหลิงยืนพิงเสากลางระเบียง คิ้วขมวดเล็กน้อย ข้างตัวคือ “ลูกปลา” ที่นั่งตักผลไม้กินอยู่บนเบาะนวมสีแดง ปากเคี้ยวตุ่ยแต่ตายังจ้องไปยังมุมลานหินที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นไผ่กับโอ่งเก่า“กูถามจริงนี่คือวังใช่มั้ย?” ลูกปลาหันมาถามเบาๆ แต่เสียงเน้นหนัก “แล้วทำไมกูรู้สึกเหมือนอยู่บ้านยายที่นครปฐมตอนน้ำท่วม”หลิงหลิงถอนใจยาว “นั่นสิ ห้องน้ำก็โบร่ำโบราณ ไม่มีชักโครก ไม่มีสบู่เหลว ไม่มีฝักบัว! แล้วมึงดูบ่อน้ำด้านหลังตรงนั้นสิ!” เธอชี้ไปยังสระน้ำหินธรรมดาๆ ที่พื้นเต็มไปด้วยตะไคร่ “จะให้กูล้างหน้าด้วยเหรอ น่ากลัวจะได้เชื้อโรคกินหน้าเข้าไป!”ลูกปลาพยักหน้าหงึกๆ “กูว่า ถึงเวลาแล้วที่เราต้องสร้างอารยธรรมใหม่ในวังนี้!”ทั้งสองหันไปสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกันอย่างจริงจังยามสายวันเดียวกันในห้องทรงงานเล็กๆ ของฮ่องเต้อี้หลง บรรยากาศเงียบสงบ ข้าราชบริพารทยอยส่งฎีกาเข้ามาเรื่อย ๆ แต่แล้ว...“ที่รักขา~เอ้ยฝ่าบาทเพค่ะ!” เสียงของหลิงหลิงดังมาแต่

บทที่20 ฝึกตนอี้หลงคำนับ “ศิษย์ขอกลับมาฝากตัวอีกครั้ง ขออาจารย์เมตตาชี้ทาง”หลิงหลิงกับลูกปลาก็คุกเข่าตาม ทั้งคู่ยังรู้สึกงงๆ อยู่ในใจแต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไร อาจารย์หานเจินก็ยกมือขึ้นเพียงเบาๆ ลมรอบตัวก็หมุนวน กลีบดอกไม้ปลิวละลานตา จากนั้น ม่านแสงสีทอง ก็โอบล้อมศาลาไว้ชั่วขณะ“ไม่ต้องคำนับแล้ว” อาจารย์เอ่ยเสียงนุ่มแต่ชัดเจน “เพราะพวกเจ้า เคยคำนับข้าแล้ว เมื่อหลายภพหลายชาติ”พูดจบ ฝ่ามือของอาจารย์ก็แตะที่โต๊ะกลางศาลา เปรี้ยง! ภาพเบื้องหน้าพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศเหมือนม่านฉายภาพในนั้น ปรากฏภาพของพวกเขาสามคนในชุดโบราณอีกยุคหนึ่งอี้หลงในคราบนักรบสวมชุดเกราะ ดาบยาวข้างกาย หลิงหลิงในชุดแม่ทัพหญิง สง่างามเด็ดเดี่ยวลูกปลา กลับกลายเป็นชายาของกษัตริย์ผู้ครองแผ่นดิน “นี่มัน” ลูกปลาตาโต “โห กูมีของเหรอเนี่ย?”อาจารย์หานเจินหัวเราะเบาๆ “เจ้าชอบพูดว่าไม่มีของ แต่ในอดีตเจ้าผนึกปีศาจไปตั้งหลายตัว”ภาพเปลี่ยนเป็นอีกชาติหนึ่ง ทั้งสามคนกลายเป็นลูกศิษย์ มีอาจารย์หานเจินเป็นเจ้าสำนัก ในภาพนั้น หลิงหลิงกำลังขว้างรองเท้าใส่อี้หลงเพราะเถียงกันเรื่องตำรา ส่วนลูกปลานั่งกินแตงโมข้างๆ อย่างไม่สนโลก“ชาติที