ทะลุมิติมาป่วนวังหลวง

บทที่2 องค์หญิงหลิงหลิงแห่งรัฐเว่ย“ขะ...ขอน้ำ...” เสียงของเธอแหบพร่า แทบไม่มีแรงจะพูด แต่นางกำนัลรีบประคองน้ำชาอุ่น ๆ ส่งให้ทันทีเธอดื่มอึกเล็ก ๆ แล้วสูดหายใจแรง สายตากวาดไปรอบห้อง ราวกับกำลังฝันเสื้อผ้าที่เธอสวมไม่ใช่ชุดของโรงพยาบาล ไม่ใช่ชุดนักศึกษา แต่เป็นชุดจีนโบราณเนื้อแพรบางเบา และมือของเธอเรียวบางแต่ผิวซีดขาวไม่ใช่มือของคนที่เคย จับเข็ม ผ่าตัด ทำแผล หรือถือกาแฟทุกเช้าหลิงหลิงสะดุ้งเฮือก หันซ้ายขวาอย่างร้อนรน“ขอ~ขอกระจก! กระจก! เอากระจกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยแรงสับสน นางกำนัลต่างหน้าซีด รีบพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปหยิบกระจกสำริดมาส่งให้อย่างลนลานหลิงหลิงคว้ากระจกมาถือไว้ในมือสองข้างเธอมองลงไป—มือของหลิงหลิงสั่นน้อย ๆ เมื่อรับกระจกมาถือไว้ตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยคำถามและความกลัวเธอไม่รู้ว่านี่คือโลกไหน ไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ในร่างของใครแต่เมื่อสายตาของเธอทอดมองลงไปในกระจก...หัวใจของหลิงหลิงแทบหยุดเต้นใบหน้าที่เธอเห็น คือใบหน้าของเธอเอง!ดวงตากลมโต จมูกโด่งคม ริมฝีปากอิ่มนุ่ม ผิวขาวเนียน ไร้สิ่งใดเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย“นี่มัน ฉัน” เสียงเธอสั่นพร่า แววตาสั่นระริ

บทที่4 นางยังเจ็บหรือเปล่าม่านผ้าจากไหมชั้นดีปลิวไสวเบา ๆ ตามลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง ฮ่องเต้เฉียนหรงทรงประทับนิ่งบนบัลลังก์ประจำตำหนัก วรกายภายใต้ชุดหลวงสีทองเข้มแลดูทรงอำนาจ แต่สีพระพักตร์กลับหม่นเศร้าจนเหล่าขุนนางเบื้องข้างยังมิกล้าเอ่ยคำพระหัตถ์ที่เคยถือดาบบัญชาศึก ตอนนี้กลับกำแน่นเพียงเพื่อข่มใจให้สงบ"หลิงเอ๋อร์ ลูกของเรา ยังเจ็บหรือเปล่า" พระองค์ทรงบ่นกับพระองค์เอง ดวงเนตรทอดมองออกไปยังเงาของจันทร์บนผืนน้ำเมื่อข่าวองค์รัชทายาทแห่งรัฐฉินทูลขออภิเษกกับหลิงหลิงอย่างเป็นทางการถูกส่งมาอีกครา พร้อมของหมั้นล้ำค่า พระองค์กลับมิได้มีความยินดีเท่าที่ควร พระทัยหนึ่งปลาบปลื้ม เพราะบุรุษผู้นั้นมิใช่เพียงรัชทายาทสูงศักดิ์ แต่ยังเป็นแม่ทัพผู้กล้าหาญเด็ดขาดเมื่อรบและเปี่ยมเมตตา อีกพระทัยหนึ่ง กลับหวาดกลัวว่าบุตรีจะไม่พร้อม“ฮองเฮาหลี่ เจ้ายังจำได้หรือไม่ ตอนหลิงเอ๋อร์ยังเล็ก นางเคยวิ่งเล่นบนลานหยกหน้าตำหนัก จนล้มเลือดกำเดาไหล เราตกใจแทบขาดใจ ตอนนี้นางเจ็บถึงเพียงนี้ ยังจะต้องแต่งไปอยู่แคว้นอื่นอีกหรือ” พระองค์พึมพำพลางทอดถอนใจเงียบ ๆแม้จะมิได้ทรงตรัสให้ใครล่วงรู้ แต่ในยามค่ำ พระองค์ได้ส่งขันท

บทที่6 มันเป็นชะตาสามวันต่อมาท้องฟ้าเหนือวังหลวงเว่ยสดใสไร้เมฆ เหนือยอดไม้สน เสียงนกร้องแว่วแผ่วในอากาศยามสายคล้ายวันสงบสุขเช่นเคยทว่า ณ หน้าประตูชั้นในของตำหนักเจิ้งซิน กลับมีข่าวที่ทำให้ขันทีซุ่นไห่ถึงกับหน้าตาตื่นรีบเร่งเข้าไปในท้องพระโรง“ฝะ ฝ่าบาทพะยะค่ะ! ฮองเฮาพะยะค่ะ! เกิดเหตุไม่คาดฝันพะยะค่ะ!”ฮ่องเต้เฉียนหรงที่ทรงนั่งพิจารณาราชฎีกาเงยพระพักตร์ขึ้นทันที “เกิดอะไรขึ้น?”ซุ่นไห่พนมมือแนบอกอย่างลนลาน “มีผู้เฒ่าชราผู้หนึ่งแต่งกายคล้ายเซียน ปรากฏตัวขึ้นหน้าวังโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทว่าหลังตรวจสอบจึงรู้ว่าเป็นท่านอาจารย์หานเจินพะยะค่ะ!”“หานเจิน!?” ฮองเฮาอุทานขึ้นทันที พระพักตร์เปี่ยมด้วยความประหลาดใจ “มิใช่ว่าเราจะไปหาเขาที่วัดเฟิ่งหลิงหรือ”“เขามาเองหรือ?” ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืน พระขนงขมวดแน่น “เขารู้ได้อย่างไรว่าเราจะไปหาเขา?”ก่อนจะมีผู้ใดตอบทัน ทหารองครักษ์ก็เบี่ยงผ้าม่านประตูเปิดทางให้ชายชราในชุดผ้าแพรเรียบๆ สีอ่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยจากกาลเวลา ดวงตาทอแสงสงบลึก ลมหายใจของทุกผู้คนในตำหนักราวกับหยุดลงชั่วขณะหานเจินค้อมกายให้ตามธรรมเนียม แม้นจะไม่ได้อยู่ในวังหลวง แต่ทุกการเคลื่อ

บทที่8 เดินทางไปรัฐเว่ยกองคาราวานของคณะทูตรัฐฉินออกเดินทางจากนครหลวงใต้แสงอรุณของฤดูปลายใบไม้ผลิ รถม้าทรงสี่เหลี่ยมสีดำล้อมด้วยขุนนาง ผู้ติดตาม และทหารองครักษ์ในชุดเครื่องแบบประจำราชสำนักฉิน เส้นทางทอดยาวจากเทือกเขาสู่ทุ่งหญ้า ผ่านลำธารและป่าร่มครึ้มที่เต็มไปด้วยหมอกจาง ท่ามกลางหมู่คนผู้เงียบขรึมและอ่อนน้อม ปรากฏบุรุษร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีน้ำหมึกเข้ม ต่างจากชุดนักรบที่เขาเคยสวม ฉินอี้หลงขมวดมวยผมไว้หลวม ๆ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วเรียวยาวกวาดมองทางเบื้องหน้าเงียบงัน สีหน้าของเขานิ่งราวผู้รู้ลึกซ่อนแผน แต่ในใจกลับเต้นระรัวเขาปลอมตัวในนาม “ท่านจิ้น” นักปราชญ์ติดตามขบวนเจรจา ด้วยเป้าหมายเดียว—สืบความในรัฐเว่ย และตรวจสอบองค์หญิงผู้ซึ่งรัฐฉินส่งสาสน์ขอแต่งงานหลายครา หากแต่ยังไร้วี่แววตอบกลับ“ข้าอยากเห็นด้วยตาว่า รัฐเว่ยยังกล้ายืนหยัดได้เพราะอันใด”ท้องฟ้ายามดึกมืดครึ้มคลุมด้วยเมฆบาง เสียงเกือกม้ากระทบดินดังก้องในความเงียบ คณะทูตหยุดพักที่ริมธารในป่าไผ่ ท่ามกลางเสียงนกและลมเย็น อี้หลงก้าวลงจากรถม้า เดินทอดยาวอย่างครุ่นคิด สายตาเขาเหม่อมองไปไกล นั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นสนใหญ่คนเดียวเขาคือ "ท่านจิ้น"

บทที่10 ลอบสังหารหลิงหลิงประคองแผ่นหยกหมั้นไว้แนบอก ดวงหน้าแดงระเรื่อไม่อาจซ่อนความปิติได้อี้หลงยืนเคียงข้างนาง สีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขที่เก็บงำไว้เนิ่นนาน ในใจคิดเพียงนี่หรือไม่ ที่เขาถูกส่งมาข้ามภพ เพื่อกลับมาหาเธออีกครั้งแต่ในขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าของทหารม้าเร่งร้อน พร้อมเสียงร้องของทหารเวรหน้าวังดังลั่น “มีม้าเร็วจากรัฐฉิน! ม้าเร็วจากรัฐฉิน! ขอเข้าเฝ้าด่วน!”ทหารเว่ยวิ่งฝ่าเข้ามาพร้อมชายชุดเกราะนักรบของรัฐฉินผู้หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นทรายและหยาดเหงื่อ ทว่าแววตาแน่วแน่และร้อนรนเกินใคร“ขอประทานอภัย! ขอเข้าเฝ้ารัชทายาทฉินและฝ่าบาทแห่งเว่ยโดยด่วน!”เสียงในท้องพระโรงเงียบกริบในทันที เหล่าขุนนางต่างหันมองด้วยความประหลาดใจและหวั่นใจอี้หลงก้าวลงมาข้างหลิงหลิง “ว่าไปเถอะ มีเรื่องใด”ทหารม้าคุกเข่าลงพลางยื่นตราประทับของราชสำนักฉินออกมา “กระหม่อมนำข่าวด่วนจากเมืองหลวงฉิน เมื่อแปดวันที่แล้ว ณ วันที่รัชทายาทเสด็จออกเดินทางฮ่องเต้ฉินถูกลอบปลงพระชนม์ภายในตำหนักเฉิงเต๋อ!”เสียงร้องอุทานดังขึ้นทั่วห้อง ขุนนางเว่ยบางคนถึงกับลุกพรวดจากที่นั่ง หลิงหลิงถึงกับอ้าปากค้าง หันขวับไปทางอี้หลงโดยไม่