Semua Bab ทะลุมิติมาป่วนวังหลวง: Bab 21 - Bab 30

บทที่21 เวทNCหลังจากเยี่ยนเฉิงช่วยอุ้มลูกปลาลงมายืนบนพื้นอย่างอ่อนโยน สีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับต้องการถามอีกนับพันคำ แต่เพราะคำพูดของนางสั้นนัก ปิดบังนัก เขาจึงได้เพียงยืนนิ่ง พยายามประมวลเรื่องราวตรงหน้า และอี้หลงก็เตินมาถึงที่พวกเขายืนอยู่และเดินออกไปกับหลิงหลิง ลูกปลาก็ได้แต่ยิ้มเก้อ ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกบางอย่างจากอดีตชาติเริ่มตื่นขึ้นช้า ๆ เหมือนกลิ่นหอมจางของดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิและในขณะที่เยี่ยนเฉิงกำลังจะเอ่ยปากถามว่า “แล้วเจ้าพักอยู่ที่ใดกันแน่”จู่ๆ เสียงลมแรงก็พัดวูบหนึ่ง แล้ว~พรึ่บ!สองตำหนักหลังงามก็ผุดขึ้นตรงด้านข้าง ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับปลูกไว้มานานหลายปีตำหนักหนึ่งหลัง มีม่านไหมปลิวสะบัดรับแสงอาทิตย์ อ่อนหวานราวกับหญิงสาวผู้มีหัวใจละมุน นั่นเป็นตำหนักของ “ลูกปลา”อีกหนึ่งหลังตกแต่งดูสง่างามมีความอบอุ่นแทรกอยู่ในรายละเอียด เสาไม้แกะสลักเป็นมังกรคู่ บานประตูสลักลายดอกเหมย — นั่นเป็นตำหนักของ “อี้หลงและหลิงหลิง” ซึ่งตอนนี้กำลังหลบอยู่หลังพุ่มไม้ คอยดูสถานการณ์ด้วยความตื่นเต้นอาจารย์หานเจินที่ใช้พลังเวทย์ซ่อนเร้นปิดบังตนเอง มองจากเ

บทที่23 พลังเวทย์NCเสียงฝีเท้าสามคู่ดังสม่ำเสมอเมื่อหลิงหลิง อี้หลง และลูกปลาเดินเคียงกันไปยังลานฝึกของอาจารย์หานเจิน ท่าทางของแต่ละคนมั่นคงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลังเวทย์รอบตัวพวกเขาสงบนิ่งแต่ทรงพลังเมื่อมาถึง อาจารย์หานเจินก็รออยู่แล้วกลางลาน ฝ่ามือไขว้หลัง ใบหน้าทรงภูมิแฝงรอยยิ้ม“ถึงเวลาแล้ว” เสียงของอาจารย์ดังก้องขึ้น“พวกเจ้าทั้งสามผ่านการฝึกเวทย์พื้นฐาน ธาตุ และการประสานเวทย์ระดับต้นแล้วบัดนี้ เราจะเข้าสู่ขั้นต่อไป เวทย์ต่อสู้”ลูกปลาสบตาหลิงหลิงแล้วกระซิบเบาๆ “ตื่นเต้นเว้ยมึง! เหมือนจะเข้าสนามรบจริงๆ แล้วนะ!”หลิงหลิงยิ้มมุมปากตอบ “กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าได้สู้แบบจริงๆจังๆ มันจะสนุกแค่ไหน”อี้หลงไม่พูดอะไร แต่สีหน้าคมกริบของเขาบ่งบอกถึงความพร้อม และแรงมุ่งมั่นที่สงบนิ่ง“ในการร่ายเวทย์เพื่อการต่อสู้” อาจารย์อธิบายต่อ“สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่พลังเวทย์ แต่คือสติ ปฏิภาณ การอ่านสนาม และจังหวะเวลาเจ้าต้องฝึกให้ร่ายเวทย์ขณะเคลื่อนไหว ขณะป้องกัน และแม้กระทั่งขณะบาดเจ็บ”จากนั้นอาจารย์โบกมือเบาๆ ลานฝึกก็เปลี่ยนสภาพ ต้นไม้รอบข้างหายไปกลายเป็นพื้นที่โล่ง บางส่วนเป็นโขดหิน บางส่วนเป็นลำธาร

บทที่25 สองคู่สองตำหนักNCที่พักอี้หลงและหลิงหลิง“ป่านนี้ลูกปลาจะทำอะไรอยู่กับเยี่ยนเฉิงนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วยิ้มกรุ้มกริ่มหลิงหลิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วทันที “อะไรของเจ้า มองห้องลูกปลาแล้วทำหน้าแบบนั้น”อี้หลงหันมามองเธอ หัวเราะในลำคอเบา ๆ “ข้าก็แค่นึกเล่น ๆ ว่า ป่านนี้คงไปหลายรอบแล้วกระมัง ฮ่องเต้หลงนางขนาดนั้น”หลิงหลิงเบิกตากว้าง ตีไหล่อี้หลงเบาๆ “เจ้ามันทะลึ่ง!”“ทะลึ่งก็ทะลึ่งสิ แต่พอมองเจ้าทีไร ข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า แล้วเราสองคนล่ะ ทำไมยังไม่”“อี้หลง!” หลิงหลิงหน้าแดงจัดจนถึงใบหู เธอลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินหนี แต่อี้หลงคว้ามือเธอไว้ทันหลิงหลิงสบตาเขานิ่ง “ข้ารักเจ้ามากนะ หลิงหลิง” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ใบหน้าแนบชิดลงมาที่ริมฝีปากเธอจูบแรกอ่อนหวานเหมือนกลีบดอกไม้ร่วงผ่านปลายลม แต่อบอุ่นลึกลงไปถึงหัวใจของทั้งคู่ หลิงหลิงไม่ได้หลบสายตา ไม่ได้ต่อต้าน เธอเพียงยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเขา แล้วจูบตอบกลับอย่างช้า ๆเมื่อปลายจูบจบลง อี้หลงยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปปลดสายเสื้อคลุมของเธออย่างระมัดระวังทั้งสองร่างเปลือยเปล่าเหมือนพร้อมแล้วที่จะมอบความรักให้กันและกัน อี้หลงฉุดร่างหลิงหลิงมากอ

บทที่27 อำลาอาจารย์เช้าตรู่ของวันที่ฟ้าปลอดโปร่ง ท่ามกลางแสงแดดอุ่นและกลิ่นหอมจากพรรณไม้บนภูเขา ศาลาไม้หลังเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พักพิงของการฝึกฝน บัดนี้กลายเป็นสถานที่อำลาอาจารย์หานเจินยืนสงบนิ่ง มือไพล่หลัง สายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิในศิษย์ทั้งสี่คนที่เคยบาดเจ็บ สับสน และแตกต่างกัน แต่บัดนี้…พวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวอาจารย์หานเจิน “พวกเจ้าผ่านบททดสอบแห่งจิตใจและพลัง พลังที่แท้จริงของคนเรา ไม่ใช่เพียงเวทหรือดาบแต่คือความกล้าที่จะเลือกเส้นทางของตนเอง”อี้หลงเดินเข้ามากล่าวเสียงเรียบแต่จริงใจอี้หลง “อาจารย์ไม่ว่าศึกใหญ่จะมาถึงวันใด ศิษย์ทั้งสี่จะไม่มีวันลืมที่แห่งนี้”หลิงหลิงยกมือไหว้อย่างงดงาม ก่อนจะหันมาสบตาลูกปลาหลิงหลิง “ไม่อยากเชื่อเลยว่าจากเด็กหลงทางพวกเราจะได้กลายเป็นคนที่โลกต้องจดจำ”ลูกปลา “แต่ไม่ว่าชะตาจะพาเราไปที่ใดพวกเรายังเป็น ‘กู-มึง’ คนเดิมเสมอ”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น พอให้บรรยากาศคลายเศร้า เยี่ยนเฉิงเงียบอยู่นานก่อนจะพูดกับอาจารย์เยี่ยนเฉิง “ขอบคุณที่ให้ข้าเป็นมนุษย์อีกครั้งไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นสงครามหรือสันติ ข้าจะเดินด้วยหัวใจของข้าเอง”อาจารย์พยักหน้าอย่า

บทที่29 พระชายาผู้เอาแต่ใจNCปึง!! ประตูตำหนักเปิดผาง องครักษ์คนเดิมวิ่งหน้าตั้ง เหงื่อท่วมตั้งแต่ไรผมจรดข้อเท้า“ฮะ...ฮ่องเต้! ฮองเฮา...ฮือ...ฮองเฮาทรง...ร้องไห้หนักมาก!”อี้หลงสะดุ้ง หน้าซีดในทันที ก่อนจะผุดลุกขึ้นเหมือนนึกขึ้นได้ว่า“ตายจริง! ข้าทิ้งนางไว้คนเดียว!”ไทเฮายังจิบชาอยู่ด้วยท่าทางสงบ สีหน้านิ่งงันอย่างเคยชิน“เจ้าคงลืมไปว่านาง...กำลังตั้งครรภ์”“หม่อมฉันขออภัยพ่ะย่ะค่ะ!”อี้หลงกล่าวอย่างร้อนรนก่อนจะประสานมือ แล้ว—พรึ่บ!ใช้พลังเวทย์หายตัววูบหายไปต่อหน้าไทเฮาอย่างไร้ร่องรอยม่านผ้าสะบัดเบาๆ ตามแรงลมเวทย์ที่แผ่วผ่านองครักษ์ยืนหอบอยู่ ไทเฮาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างสง่างาม ก่อนจะหันมาทางองครักษ์“กลับไปเฝ้าตำหนักของพวกเขาเถิด ครั้งหน้า อย่าปล่อยให้ฮองเฮาตื่นมาโดยไม่เห็นหน้าสามีอีกเข้าใจหรือไม่”องครักษ์รีบประสานมือคำนับฝั่งตำหนักของหลิงหลิงทันทีที่อี้หลงปรากฏตัวกลางห้องอย่างกะทันหันพรึ่บ!“หลิงหลิง!! ข้ามาแล้ว!! ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว!”หลิงหลิงที่กำลังเช็ดน้ำตา แววตาน้อยใจเปลี่ยนเป็นมองอี้หลงตาแดงๆ“เจ้าไปไหนมา ทิ้งข้าไว้คนเดียว! ฮือออ~!”อี้หลงรีบเข้ามานั่งข้างๆ กุมมือเธอไว้แ