Semua Bab ทะลุมิติมาป่วนวังหลวง: Bab 31 - Bab 40

บทที่31 รวมตัวกันณ รัฐฉิน – ตำหนักของฮ่องเต้อี้หลงยามสายของวันหนึ่งท่ามกลางอากาศปลอดโปร่งในเขตวังหลวง อี้หลงและหลิงหลิงยืนอยู่ริมเฉลียงไม้ไผ่ พลางทอดมองไปยังสวนที่พระโอรสกำลังวิ่งเล่นกับเหล่าขันทีอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังมาแต่ไกล แต่ใบหน้าของบิดามารดากลับเคร่งเครียดไม่คลาย“ไฟที่รัฐฉู่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน”“ข้าก็คิดเช่นนั้น” หลิงหลิงตอบเสียงนิ่ง ดวงตาฉายแววครุ่นคิด “แต่อี้หลงหากมันเป็นฝีมือโม่ไห่จริงแสดงว่ามันบำเพ็ญเวทย์มารกลับมาได้อีกครั้งแล้ว”อี้หลงพยักหน้า เขายกมือขึ้นกำดาบเวทย์ที่เหน็บไว้ข้างเอวแน่น แววตามั่นคง“ข้าไม่อาจนิ่งเฉย ถึงแม้ใจอยากอยู่กับเจ้ากับลูก แต่โลกนี้ ต้องไม่กลับไปเป็นเหมือนในอดีตเด็ดขาด”“ถ้าเช่นนั้น” หลิงหลิงเงยหน้ามองเขา “เราต้องไปหาลูกปลาและเยี่ยนเฉิง”รัฐฉู่ – ห้องลับใต้ตำหนักฮ่องเต้ห้องหินใต้ดินลึกแห่งหนึ่งใต้ตำหนักหลวง ราชวังรัฐฉู่ เป็นห้องลับซึ่งรู้กันเพียงไม่กี่คน มีเพียงเสียงหยดน้ำแผ่วเบาดังอยู่ตลอดเวลา ผนังสลักอาคมโบราณและยันต์เวทย์สำหรับใช้ในการปรึกษายุทธภพในห้องนั้น พวกเขานั่งล้อมโต๊ะหินทรงกลมอี้หลง วางมือเหนือโต๊ะแล้วหลับตาลง

บทที่33 ชัยชนะเหนือมารเถ้าธุลีของโม่ไห่ปลิวกระจายหายไปกับลมเย็นยามราตรี กลิ่นควันไหม้จางหาย ฟากฟ้าเงียบสงบอีกครั้ง แต่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าทั้งสี่คนกลับเต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นเหล็กอันขมขื่นอี้หลง หลิงหลิง ลูกปลา และเยี่ยนเฉิง ลอยตัวลงแตะพื้นอย่างช้า ๆแต่ละคนสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดวิ่น หายใจหอบถี่หลิงหลิง ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ก็เซจนล้มลงนั่ง มือกุมที่หน้าอก ไอแรงหนึ่งพุ่งทะลักจากลำคอ“แค่ก...!!”เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากปากเป็นสาย ร่างของนางสั่นเทา ใบหน้าไร้สีเลือด“หลิงหลิง!!”อี้หลง ร้องลั่น รีบพุ่งตัวเข้ามาพยุงร่างของพระชายาไว้แน่น เขาใช้แขนประคองร่างนางไว้แนบอก ดวงตาคมแข็งสั่นไหวเห็นได้ชัด“เจ้าเจ็บตรงไหนอีก! ตอบข้าสิ!!”หลิงหลิงพยายามยิ้มแม้ริมฝีปากเปื้อนเลือด“ข้า...ไม่เป็นไร...แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น...”ลูกปลา เห็นอาการก็รีบเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างๆ ยกมือขึ้นสัมผัสชีพจรหลิงหลิงด้วยสีหน้าเครียด“ชีพจรปั่นป่วน พลังเวทย์ถูกดูดไปมากเกินไปต้องรักษาเดี๋ยวนี้!”เยี่ยนเฉิง พยุงลูกปลาขึ้นทันที ก่อนหันไปทางอี้หลงที่ยังอุ้มหลิงหลิงอยู่“รีบกลับวัง! ข้าจะเปิดประตูมิติเจ้าอุ้มนางเข้าไป!”

บทที่35 รวมแผ่นดินรุ่งอรุณแห่งแผ่นดินใหม่ – รัฐฉินหลังจากการศึกยิ่งใหญ่และค่ำคืนแห่งความผูกพัน ช่วงเวลาแห่งสันติสุขก็ได้เริ่มต้นขึ้น...ไม่กี่วันถัดมา จักรพรรดิอี้หลง แห่งรัฐฉิน ประกาศข่าวสำคัญไปทั่วแคว้น ด้วย “เทียบเชิญจักรพรรดิ” ฉบับพิเศษ ออกนามในนาม “ฮ่องเต้ผู้รวมแผ่นดิน” เชิญเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของหลิงหลิง และ ผู้นำจากรัฐจ้าว รัฐหาน และรัฐเยี่ยน มาร่วมพิธีมหามงคลแห่งยุค“จากนี้ไปจะไม่มีรัฐใดแยกขาด ไม่มีเส้นแบ่งแผ่นดิน ไม่มีแคว้นใดโดดเดี่ยวมีเพียง แผ่นดินฉิน ที่พวกเราทุกคน คือประชาชนหนึ่งเดียว…”วันพิธีรวมแผ่นดิน – รัฐฉินพระราชวังฉินถูกประดับตกแต่งอย่างงดงามด้วยผืนแพรไหม หยกเลอค่า และธงเฉลิมฉลองโบกสะบัดทั่วทุกหอคอยเหล่าทหารยืนเรียงแถวแน่นขนัด ประชาชนจากทุกแคว้นเดินทางมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่ ต่างโห่ร้องแสดงความยินดีในลานพระราชพิธีท้องฟ้าโปร่งใส ดอกไม้ไฟเวทมนตร์พุ่งขึ้นจากยอดหอคอย พ่นเป็นรูป “มังกรทอง” แผ่ปีกกลางเวหาอี้หลงในชุดจักรพรรดิคลุมผ้าทองปักลายมังกร ก้าวขึ้นแท่นบัลลังก์พร้อมกับหลิงหลิงที่เคียงข้างในฐานะ ฮองเฮาแห่งแผ่นดินรวมเยี่ยนเฉิงและลูกปลายืนถัดมาในฐานะ “ขุนพลผ

บทที่37 แม่ทั้งสองเช้าตรู่ของวันใหม่ในคอนโดสุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดม่านขาวบางเข้ามาในห้องของหลิงหลิง กลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยมาตามลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ หลิงหลิงรีบเดินออกมาเคาะประตูห้องข้างๆก๊อก ก๊อก ก๊อก!"ปล๊าาา เปิดประตูหน่อยยยย!" เสียงสดใสของหลิงหลิงดังขึ้นพลางเคาะประตูรัวลูกปลาที่นอนซุกอยู่ในผ้าห่ม ค่อยๆ งัวเงียตื่นขึ้นมา อ้าปากหาววอด ก่อนจะหันไปมองเยี่ยนเฉิงที่ยังหลับนิ่งเหมือนท่อนไม้ แล้วขยับตัวไปเปิดประตูแบบงัวเงียในสภาพผมยุ่งๆ ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น"อะไรแต่เช้าเนี่ยหลิง...จะตื่นมาทำตัวสดใสอะไรนักหนา..." ลูกปลาบ่นยาวแต่แอบอมยิ้ม"มาถามว่าเป็นไงบ้าง แพ้ท้องยังไงบ้าง ไหนๆ ก็ท้องเหมือนกันแล้ว ไปหาหมอไหม? จะพาไปฝากครรภ์ด้วยกัน แล้วก็...ไปทำสปา! กินของอร่อยๆ! ไปเดินเล่น ไปหาของเปรี้ยวๆ แซ่บๆ กินให้สะใจ! วันนี้ไม่มีอิฐ ไม่มีอาเฉิง! มีแค่เราสองคน!"ลูกปลายืนเหวออยู่พักหนึ่งก่อนหัวเราะออกมา"โอ๊ย...กูท้อง ไม่ได้อกหักนะหลิง จะพาไปเที่ยวแบบสาวโสดเหรอ!?""ไม่ใช่! นี่แหละคือวันพักผ่อนของคุณแม่ที่กำลังสร้างชีวิตใหม่เว้ย!"ลูกปลาหัวเราะหนักกว่าเดิม แล้วหันไปมอง

บทที่39 ลูกปลาคลอดแล้วจ้าหลิงหลิงกับอี้หลงและลูก ๆ ใช้ชีวิตอยู่ในวังเว่ยอย่างสงบสุขตลอดสองเดือน เสด็จพ่อเสด็จแม่ก็เอ็นดูหลานทั้งสองมาก จนหลิงหลิงเองก็แทบไม่อยากกลับแต่ในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งครอบครัวกำลังรับประทานผลไม้ยามค่ำในตำหนักเกิดลมพัดแปลก ๆ ขึ้นกลางอากาศเสียงฉึก! พร้อมแสงแวววับของเวทมิติก็ผ่าเข้ากลางลานหินก่อนที่ “เยี่ยนเฉิง” จะทะลุเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกเยี่ยนเฉิง (หอบหายใจ)“ลูกปลา! นางเจ็บท้องหนักมาก ข้า ข้าไม่รู้จะทำยังไง!”หลิงหลิง“อะไรนะ! แล้วทำไมไม่พาไปโรงบาล!?”เยี่ยนเฉิง“นางไม่ยอมไปไหนถ้าไม่มีพวกเจ้า! พวกเจ้าต้องกลับไปเดี๋ยวนี้!”อี้หลง รีบวางผลไม้“จัดของ พาเด็ก ๆ กลับก่อน แล้วตามไปเลย!”หลิงหลิงรีบวิ่งไปลาท่านพ่อท่านแม่ที่ท้องพระโรงน้ำเสียงนางเร่งรีบแต่นอบน้อม ท่านทั้งสองเข้าใจทันทีและโบกพระหัตถ์อนุญาตฮองเฮาหลี่ ยิ้มอ่อน“กลับไปเถิดลูก ปลาต้องการเจ้า อย่าลืมพาเจ้าตัวน้อยมาให้ข้าชมด้วยนะ”ทันทีที่ข้ามมิติกลับมาถึงคอนโดหลิงหลิงก็พบลูกปลานอนร้องไห้ด้วยความเจ็บอยู่บนโซฟาเส้นผมเปียกชื้น หน้าซีด มือกุมท้องแน่นลูกปลา เสียงเบา“กูเจ็บ… กูเจ