Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงทีวีที่ดังออกมาทำให้เขาและเธอที่กำลังมีเซ็กส์อยู่ต้องหยุดทันทีด้วยความตกใจ แต่คนที่ตกใจที่สุดคือผู้หญิงที่เขากระแทกอยู่“ออกไปก่อน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่สบอารมณ์ มองไปยังหญิงสาวที่กำลังมองดูสารคดีเสือล่าเหยื่อเขารีบสวมใส่กางเกง ขณะที่หญิงสาวรีบสวมใส่เสื้อผ้าของตัวเองอย่างลนลาน เขาก้าวเดินไปหาเธอทันทีที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา“น้ำหวาน เธอมาทำไม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ฉันอยากมา” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ มองทีวีโดยไม่สนใจเขา เขาจึงปิดทีวีทันที“ว่างมากเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วปิดทีวีทันทีด้วยความหงุดหงิด“ใช่วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัท” เธอบอกด้วยยียวนแล้วมองดูเล็บสีแดงสดที่พึ่งทำมาใหม่เมื่อวานทำเป็นไม่สนใจเขา แต่เหมือนรู้สึกว่าเธอกำลังกวนบาทาเขาอยู่“บอสคะ อีกห้านาที เข้าประชุมนะคะ” เลขาหน้าห้องเอ่ยบอกภูผาด้วยน้ำเสียงสุภาพ และปิดห้องทันที“รออยู่ที่นี่อย่าไปไหน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“โตๆ กันแล้วพูดรู้เรื่อง” เธอบอกด้วยน้ำเสียงกวนบาทา เขาไม่อาจเสียเวลาทะเลาะกับเธอได้จึงเดินออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดพอสมควร อาจเป็นเพราะน้ำยังไม่ออกก็เป็นได้เขาไปประชุมได้ส

น้ำหวานคิดในใจว่า ขอป๊อปคอร์นกับโค้กด้วยได้ไหม อย่างกับดูหนังสด อีกทั้งการกระทำของเขาและเธอที่กำลังมีเซ็กส์กันอย่างเมามัน ทำให้เธอรู้สึกน้ำไหลออกมาจากกลีบร่องจะเฉอะแฉะ“ท่าน...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...เสียวจังค่ะ...ซี๊ด...อา...” เธอร้องครางแทบจะกรีดร้องออกมา น้ำผึ้งรู้สึกว่าเหมือนกับไปร่วมวงด้วยอย่างนั้นแหละ“โอ้...โอ้...อร๊าย...ฟัก...ฟัก...” เธอครางกรีดร้องดังลั่นกลัวคนอื่นไม่ได้ยินหรือไงยะ“โอ้ว...โอ้ว...น้ำหวาน...ซี๊ด...โอ้ว...อา....”น้ำเสียงของเขาที่ร้องครางกระเส่า ทำให้เธอได้ยินเสียงเขาครางชื่อเธอด้วยเดี๋ยวนะ นั้นมันชื่อของฉันนี้ ผู้หญิงคนนั้นชื่อ วีนัสไม่ใช่เหรอ หรือเขาจะมีผู้หญิงอีกคนที่ชื่อเหมือนฉันนะเธอตั้งสติอีกครั้ง ทอดสายตามองเขาเดินมาถอดถุงยางที่ถังขยะ ข้างโต๊ะทำงาน แล้วใส่กางเกงเหมือนเดิม เขานั่งลงบนเก้าอี้ เธอรู้สึกใจเต้นเหมือนกองศึก เธอคิดว่าเขาคงไม่เห็นเธอแน่นอนเขาเธอได้ยินเสียงปากกาเขียนใส่อะไรสักอย่าง แล้วเขาก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไปหาหญิงสาวที่กำลังแต่งตัวอยู่“ขอบคุณค่ะท่าน พรุ่งนี้ให้มาใหม่ไหมคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วยกมือเรียวกราบที่อกแกร่งของเขา แล้วเธอก็ถอยออกร

เธอเดินนำหน้าเขาไปที่ลานจอดรถโดยมีบอดี้การ์ดเขาและเธอเดินตามไปจนถึงรถสปอร์ตหรูคันสีเทาของเขา บอดี้การ์ดของเขาเปิดประตูให้เธอและเขาคนละฝั่ง“วันนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวพี่เลี้ยงเองน้อง” ภูผาบอกเธอด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงดูอารมณ์ดีอย่างยิ่ง มันทำให้เธอหมั่นไส้อย่างมาก“ฉันไม่ใช่น้องนายนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน“ไม่ให้เป็นน้องแล้ว อยากเป็นอะไรละ นมเล็ก” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยียวน แล้วโน้มตัวหาเธอที่เตี่ยกว่าเขาอยู่มาก เธอใช้มือเรียวผลักเขาให้ออกห่าง“ออกไป แล้วเลิกพูดเรื่องนมได้แล้ว” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“ให้ดูสิ จะได้เลิกพูด” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำข้าริมหูของเธอ ทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัว ทำให้เธอใจสั่นรัวราวกับกองศึก เขามองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย เธอผลักเขาเต็มแรง ทำให้เขาเชเล็กน้อย“ลามก สกปรก” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน“ขอบคุณที่ชม” เขาเอ่ยบอก และเผยรอยยิ้มที่มุมปากฉันอยากถีบเขาลงไปนอนที่พื้นจริงๆ“กินอะไรดี”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่เขาขับรถอยู่ ฉันเลือกที่จะเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา“ถ้าไม่กินอะไร จะกลับนอนกินที่ห้อง” เขาเอ่ยบอกและยิ้มที่มุมปาก เธอหันไปมองเขาท

“โอ๊ย ภูผาฉันเจ็บนะ”เธอร้องด้วยความเจ็บ ขณะที่เขาจับแขนเธอแน่น ก้าวเดินมายังหน้าโรงแรม โดยมีรถสปอร์ตหรูจอดอยู่ พร้อมด้วยรถตู้และมอเตอร์ไซร์สองคนเพื่อประกบรถของเขาเช่นทุกครั้ง บอดี้การ์ดของเขาเปิดประตูรถของเขา ภูผายัดเธอเข้าไปรถ เธอมีสีหน้าที่งวยงงอย่างมาก“อย่าคิดหนี” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดันเหมือนอสูรเข้าสิงเขา แล้วเขาก็ขึ้นไปนั่งอีกฝั่ง ประตูรถค่อยๆ เลื่อนปิดทั้งสองข้าง“ภูผา นายเป็นอะไร” เธอถามเขาด้วยความสงสัยอาจเป็นเพราะเรื่องถอนหมั้นก็ไม่น่าใช่ เพราะว่าพูดเรื่องถอนหมั้นทีไร มันจะเป็นเรื่องตลกของเขาเสียมากกว่า แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่เขาขับรถออกจากโรงแรมด้วยความเร็วพอสมควรจนรถของบอดี้การ์ดตามไม่ทัน ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวอยู่มาก แต่ไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมา กลัวว่าเขาจะขับเร็วกว่านี้ แค่นี้ก็ร้อยหกสิบ จนกระทั่งถึงคฤหาสน์ของเขาใจกลางสาทร ซึ่งเป็นบ้านของเขาที่เธอมาประจำ“พาฉันกลับมาบ้านของนายทำไม” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะที่รถมาจอดในโดมหน้าทางขึ้นบ้าน“ลงมา” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาเองก็ลงจากรถด้วยเช่นกัน คำพูดของเขามันเหมือนคำสั่งมากกว่า ใบหน้าของเขาไม่สื่อถึงอารมณ์อะไรทั้งสิ้น เธอเ

เธอออกจากลิฟต์เข้าสู่เพนท์เฮ้าส์ของเธอ เธอเองก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก แต่เธอคิดถึงเรื่องเมื่อสามวันก่อนที่เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจโดยที่เธอไม่สมยอม เธอคิดว่าเขาทำให้เธอเหมือนหญิงโสเภณีริมทางที่รอรับความสุขของเขาแล้วก็จากไปฉันคือ น้ำหวาน บุราณสิริ ฉันจะไม่ใช้ผู้ชายร่วมกับใคร ถ้าเขายังไม่เปลี่ยนตัวเองใหม่ ฉันก็ไม่สามารถให้อภัยเขาได้เช่นกันฉันมองท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนกำลังตกในไม่ช้า เธอก้าวเดินไปริมหน้าต่าง มองหน้าต่างจากห้องนอนลงไปยังด้านล่าง เขายังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม คนผ่านไปมาต่างมองเขา เขาเองก็ไม่ได้สนใจผู้คนเหล่านั้น“นายทำตัวของนายเอง” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วหันหลังกลับไปที่โซฟา เมื่อเดินได้สามก้าวฝนก็ตกลงมาหนักเอาการ แต่ใจหนึ่งเธอก็รู้สึกเป็นห่วงเขาเหมือนกัน อีกใจหนึ่งเขาอยากทำอะไรก็เรื่องของเขาเถอะแต่ฉันไม่ใช่คนโหดร้ายมองดูคนที่รักตากฝน ฉันจะเห็นเขาอยู่แบบนั้นได้จริงๆ เหรอ ความคิดของฉันมันเริ่มตีกันทันทีห้านาทีผ่านไป น้ำหวานก้าวเดินออกจากลิฟต์มาด้านล่างของตึก มือเรียวของเธอถือร่มมาด้วย แล้วก้าวลงบันไดลงมา แล้วก้าวเดินไปหาเขาที่อยู่ริมฟุตบาททางเท้า เขายังคงนั่งก้มหน้าเหมื