EP5 อย่านะ

น้ำหวานมองตัวเองในห้องกว้าง ซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ เธอกลับเห็นภูผาอยู่ตรงประตูสวมใส่ชุดทักซิโดสีดำอย่างเป็นทางการ เสื้อตัวในสีขาวสะอาดตา อีกทั้งยังมีโบสีดำอยู่ตรงคอ ทำให้เธอสงสัยว่าเขาจะแต่งชุดแบบนี้ทำไมกัน อีกทั้งยังเข้ามาในห้องของเธออีก

“ภูผาใส่ทักซิโดทำไม” เธอเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย

“วันนี้เป็นวันของพี่ ได้เวลายัดเยียดความเป็นผัวให้แล้ว” เขาบอกด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย สายตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า เธอกลับหัวใจเต้นแรงเหมือนกองศึก ขณะที่เขาผลักฉันลงบนเตียงกว้างของเธอ เธอรู้สึกตื่นกลัวและตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“อย่านะ ภูผา” เธอบอกเขาด้วยความกลัวสุดขีด เขายิ้มที่มุมปากราวกับคนเจ้าเล่ห์ ขณะที่มือหนาข้างเดียวจับเรียวขาทั้งสองข้างเอาไว้ มืออีกครั้งงัดดุ้นที่แข็งเป็นไตออกมา แล้วจับยัดเข้าไปในกลีบร่องของเธอ

“ภูผา!!!...” เธอกรีดร้องอย่างสุดเสียงราวกับคนเสียสติ

“ฉันรู้ว่าเธอต้องการมัน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าวาบหวาม ขณะที่เขาตอกดุ้นแรงๆ เธอกลับยกสะโพกขึ้นตอกรับดุ้นที่ปูดจนเห็นเส้น หลังของเธอไม่ติดเตียงนอนเสียด้วยซ้ำ

“ซี๊ด...อร๊าย...อร๊าย...แรงอีก...ผา...ซี๊ด...”

“น้ำหวาน เธอทำอะไร”

เสียงเขาตะโกนเข้าโซนประสาทของเธอ เธอลืมตาขึ้นมองหน้าเขาช้าๆ ปรับสายตาให้แจ่มชัด ฉันรู้สึกว่านิ้วทั้งสองนิ้วอยู่ในกลีบร่อง เธอจึงรีบเอานิ้วออกจากกลีบร่องโดยทันที ทำให้เธออยากแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ

มาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังฟินอยู่เลย ใช่เวลาไหม น้ำหวาน

“เยิ้มเชียวนะ อยากทำไมไม่บอก จะได้ทำให้ไม่ต้องฝัน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าวาบหวามเหมือนในฝันของเธอ ทำให้เธอแข็งทื่อไปทั้งตัว เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้าหาเธอ มองใบหน้าเธอที่ดูตื่นตกใจ

“น้ำหวาน จะเก็บความรู้สึกไปทำไม มาปล่อยใจไปกับฉันดีไหม” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้งปลุกอารมณ์ยิ่งนัก เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เธอรีบคืนสติก่อนที่จะเตลิดไปมากกว่านี้

“ปล่อย ไม่ต้องยุ่งกับฉัน ฉันจะกลับแล้ว” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วดันเขาทันที เขาจึงลุกขึ้นยืน ฉันลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน แต่เธอกลับเชไปซบอกเขา เขามองหน้าฉันด้วยสายตาอ่อนหวานมองใบหน้ากลมของเธอที่สวยสะดุดตา เธอเองมองใบหน้าของเขา เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาหล่อมากแค่ไหน เธอเองก็ไม่เคยเห็นใบหน้าเขาชัดๆ แต่เธอรู้สึกว่าวันนี้เขาหล่อมากๆ

“โอเคไหม” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอจึงรีบคืนสติยืนตรงโดยทันที และถอยหลังไปสามก้าวเพื่อให้ห่างจากเขา

“ฉันโอเค” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้

“เดี๋ยวไปส่ง” เขาบอก

“ฉันขับรถมาเอง”

“ไปกินกันก่อน” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้เธอสงสัยทันทีไอ้ที่บอกว่า

ไปกินกันก่อน คือกินอะไร กินฉันเหรอ

“หมายถึงไปกินอาหารด้านล่าง คิดอะไรยัยนมเล็ก” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“บูลลี่จริงๆ ไอ้นมเล็กเนี่ย เดี๋ยวแม่จะทำสักสี่ร้อยซีซี ดูสิจะมาว่าฉันนมเล็กอีกไหม” เธอบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน

“งอนเหรอ ว่าแต่งอนก็น่ารักดี” เขาบอกด้วยรอยยิ้ม คำพูดของเขากลับทำให้เธอรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงก่ำ

“งอนอะไร ไม่ได้งอนสักหน่อย” เธอบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลบสายตาของเขาที่มองมาที่เธอ

“ก่อนไป ไปล้างมือก่อน หรือจะให้อมดี” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า อีกทั้งทำท่าดูดนิ้ว

อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ