หนังสือชุดปิ่นทองบุษราคัม เล่ม 1 - เล่ม 2 - เล่ม 3 의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ตำหนักหลวง“ธิบดีเจ้าว่ากระไรนะ? ” พระเจ้าบุษบะราชันตรัสพลางทอดพระเนตรมองทหารเอกผู้เกรียงด้วยสีพระพักตร์ซีดราวไก่ต้ม เพราะจากที่พระองค์ได้ส่งคนไปสืบข่าวพระมเหสีคันธาฤราที่ทรงประชวรบ่อยนั้นกลับลุกเหินเดินได้อย่างปกติช่างน่าประหลาดยิ่งนัก“คืนนี้เกล้ากระหม่อมจะไปสืบดูพ่ะย่ะค่ะ” ธิบดีทหารเอกกราบทูล “ดี เดี๋ยวคืนนี้เราจะไปด้วย” พระเจ้าบุษบะราชันตรัสพลางทอดพระเนตรทหารคู่พระทัย ผู้นำชัยมาสู่นครบุษบันปุระ“น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” ธิบดีเอ่ยพลางก้มศรีษะลงเพื่อทำความเคารพกษัตริย์ผู้ปกครองแว่นแคว้นนคราว่ากันว่าพระเจ้าบุษบะราชันทรงมีพระสนมงดงามมากถึงสี่พระองค์ โดยได้มาจากตามหัวเมืองต่างๆ ที่ทรงกำชัยต่อตียึดเมืองได้ พระนางทั้งสี่ล้วนแต่ถูกส่งมาเป็นบรรณาการแก่พระเจ้าบุษบะราชันทั้งสิ้นพระธิดาอาโปสิยะเป็นพระสนมทิศเหนือ พระธิดาธาษตรีเป็นพระสนมทิศใต้ ส่วนพระธิดาวายิกาเป็นพระสนมทิศตะวันตก และสุดท้ายพระสนมทิศตะวันออกเป็นพระธิดาปราพินีตำหนักสนมทิศเหนือพระสนมอาโปสิยะทรงเป็นธิดาผู้งดงาม พระพักตร์หวานราวหยาดน้ำผึ้ง นาสิกได้รูปสวย พระโอษฐ์งามราวสีกลีบกุหลาบ อีกทั้งพระสนมอาโปสิยะทรงมีพระจริยาวัตรงดงาม

“อมระ เดินดีๆ นะจ้ะ” แพรจินต์เอ่ยเรียกสติของพระมเหสีผู้ซึ่งเพลานี้ได้แอบติดตามนางมายังท้ายพระราชวัง ระหว่างทางเป็นป่ารกชัฏ แลเพื่อมิให้มีนางข้าหลวงนางใดสงสัยจึงจำต้องปลอมองค์ลอบออกมาเช่นนี้ “จ้ะป้าจินต์” อมระเอ่ยตอบพลางจ้องมองไปยังพระวิหารเบื้องหน้าด้วยแววเนตรพราววะวับ ใครต่อใครต่างรู้กันว่าอมระเป็นทารกกำพร้าบิดาแลมารดาที่แพรจินต์ พระพี่เลี้ยงในตำหนักสิงหะเทวีทรงเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ครั้นยังแบเบาะ หากแต่อนิจจาเอยจะมีใครเลยล่วงรู้ว่าอมระในยามนี้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าบุษบะราชันเสียนี่ เมื่อเห็นว่าทางด้านหน้าไร้ซึ่งผู้คน พระพี่เลี้ยงพลันเปลี่ยนสุ้มเสียงในทันที “พระมเหสีเชิญเสด็จข้างในเถิดเพคะ” แพรจินต์กล่าวพลางย่อกายลงเล็กน้อย พระมเหสีคันธาฤราพยักพักตร์เป็นเชิงรับรู้ พระนางเสด็จนำหน้าไปด้านในวิหารร้างอย่างรวดเร็วโดยมีพระพี่เลี้ยงเดินระวังหลังติดๆ ทางเข้าวิหารร้างนั้นค่อนข้างซับซ้อนนั้น ด้วยองค์ราชันมิอยากให้ผู้ใดมาย่างกรายเข้ามาในที่แห่งนี้ สรีทั้งสองหยุดยืนหน้าห้องปิดตายแห่งหนึ่งก่อนที่แพรจินต์พระพี่เลี้ยงจะพนมมือแล้วร่ายอาคม ทันใดนั้นเองทวารบานใหญ่ก็เปิดออก โดยสรีทั้งสองไม่รู้เ

“เจ้าแน่ใจรึ กุมราว่านางมเหสีคันธาฤรา กระทำดั่งที่เจ้าพี่ตรัสจริง” พระสนมทิศใต้ตรัสพลางทอดพระเนตรกุมรานางกำนัลสาวที่มีผู้มีผิวสีดำแดงอย่างสงสัย“แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีกเพคะ” นางกุมราเอ่ยกราบทูลพระสนมทิศใต้อย่างมีจริต“หม่อมฉันยังได้เห็นมาอีกนะเพคะว่า พระสนมอาโปสิยะทรงออดอ้อนให้องค์ราชันกำจัดพระมเหสีคันธาฤรา ไม่แน่นะเพคะหากองค์ราชันทรงโปรดสนมทิศเหนือมากเข้า พระสนมอาโปอาจได้เป็นพระสนมเอกก็เป็นได้นะเพคะ” กุมรา นางกำนัลสาวยังคงเติมเชื้อไฟไม่ยอมหยุดเป็นผลให้พระสนมธาษตรีริษยาพระสนมอาโปสิยะเป็นพันทวี!“หน็อย! นางอาโป เจ้าบังอาจมากไป ความนี้ข้าต้องกราบทูลให้พระมเหสีทรงทราบ” พระสนมทิศใต้ตรัสอย่างริษยาเหลือกำลังพระสนมทิศใต้ทรงสั่งเตรียมนางกำนัลให้นำผ้าแพรไหมจากพ่อค้าในเมืองของนาง เพราะพระนางทราบข่าวลือมาว่ามเหสีคันธาฤราทรงชื่นชอบภูษาแพรไหมเป็นนิตย์“พระสนมธาษตรีจักกราบทูลจริงๆ หรือเพคะ” กุมรากล่าวพลางจ้องมองข้าวของที่จะนำไปถวายพระมเหสีมีทั้งผ้าภูษาแพรไหมและกำไลวงเล็กๆ น้อยๆ วางนับสิบวง“มึงคอยดูกุมรา กูจักทำให้นางอาโปมันตกจากสนมรักของเจ้าพี่ ฮ่าๆ” พระสนมธาษตรีตรัสพลางกระพือพัดในหัตถ์พระตำหนักสิ

ด้วยพระอาการอ่อนเพลียทำให้พระสนมทิศเหนือสลบไปในห้วงนิทรา พระองค์สะดุ้งตื่นในยามวิกาล ก่อนจะหยัดวรองค์แล้วเอนลงอีกครา สายลมหวีดหวิวพัดผ่านร่างของพระสนมอาโปสิยะเป็นผลให้ วรองค์เล็กหยัดกายขึ้นมา พระสนมเอื้อมพระหัตถ์หมายจปลุกแช่มช้อยนางข้าหลวงคนสนิทแต่ฉับพลันมือปริศนาเย็นยะเยือพลันสัมผัสเข้าที่หัตถาพระนางสนมอาโปสิยะผู้ล่วงรู้เหตุการณ์ในอนาคตเบื้องหน้าได้ทราบแน่ว่า มือนั้นเป็นของพระมเหสี คันธาฤรา สนมทิศเหนือรีบสะบัดหัตถ์กร้านออกอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดๆ” สุรเสียงหวานแผดเสียงหวีดร้องดังลั่นทั่วห้องบรรทม“พระสนมทรงเป็นอะไรเพคะ” แช่มช้อยนางกำนัลคนสนิทงัวเงียเข้ามาจากด้านนอกห้องบรรทมสายตาคู่คมกวาดตามองไปรอบๆ ก็พลันต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่า เงาสีดำผมยาวเฟื้อยกำลังคุดคู้ใต้เตียงบรรทม“กรี๊ดๆ พระสนมทรงอย่าลงมานะเพคะ” แช่มช้อยกล่าวพลางวิ่งออกไปเพื่อเอาคบเพลิงมาส่องดู“พระมเหสี ท่านอย่ามาหลอกข้าเลยกลับไปสู่พิภพอบายที่ท่านจากมาเถอะ” พระสนมอาโปสิยะตรัสด้วยสุรเสียงเด็ดเดี่ยว ทว่าในพระหทัยแอบหวั่นกลัวมิได้“ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับสวามีข้า หากไม่มีเจ้านางอาโปชีวีข้าคงมิมอดไหม้เช่นนี้” วิญญาณพระมเหสีกล่าวพล

ห้องบรรทมพระเจ้าบุษบะราชัน“เหตุใดข้าจึ่งนิมิตรเช่นนี้ ข้าขอให้ดวงพระวิญญาณเจ้าไปสู่สุคตินะพระมเหสี” องค์ราชันตรัสพลางทอดพระเนตรพระจุฑามณีอร่ามตา ก่อนล้มวรกายลงบรรทม“เจ้าพี่เพคะ” สุรเสียงหวานใสกระซิบข้างๆ กรรณพระเจ้าบุษบะราชันเป็นผลให้องค์ราชันลืมพระเนตรขึ้นพลางทอดเนตรเงาตะคุ่มตรงปลายพระบาท“เจ้าเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาอยู่ในห้องบรรทมเรา” พระเจ้าบุษบะราชันทรงลุกขึ้นมา ทันใดนั้นเองเงานั้นก็ได้อันตรธานหายไปเสียแล้วจู่ๆ เงาดำเคลื่อนเข้าไปใกล้บานหน้าต่างมากขึ้น ก่อนจะจ้องมองเขม็งไปที่องค์ราชันทว่าอึดใจเดียวเงานั้นก็ร่วงหล่นไปอยู่นอกพระตำหนักหลวงเสียแล้วพระเจ้าบุษบะราชันอุทานลั่น พระองค์ทรงพุ่งเข้าไปยังพระบัญชร“ไม่เห็นมีอะไรนี่”ในขณะนั้นเองที่พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นมา ผีพระมเหสีพลันประชิดเข้าที่พระพักตร์คมเข้มราชันทันที“ช่วยข้าด้วย!” พระเจ้าบุษบะราชันทรงร้องเรียกทหารให้เข้าช่วย ทว่าผีพระมเหสีปิดโอษฐ์พระองค์ด้วยมือหยาบกร้านซึ่งถูกคลอกด้วยเปลวไฟ“อย่าทรงร้องนะเพคะสวามี เพราะอีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นเหมือนหม่อมฉัน ฮ่าๆ” พระมเหสีกรีดร้องดังอย่างสะพระทัย“เจ้ากำลังทำบาปนะ พระมเหสี” องค์ราชั