All Chapters of หนังสือชุดปิ่นทองบุษราคัม เล่ม 1 - เล่ม 2 - เล่ม 3 : Chapter 11 - Chapter 19

ข่าวการสวรรคตของพระมเหสีคันธาฤรา ออกมาจากคนในพระราชวัง บ้างก็ลือกันว่า พระสนมอาโปสิยะทรงใส่ไคร้ บ้างก็ลือถึงมเหสีอยากเป็นอมตะ ด้วยเหตุนี้เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ องค์รัชทายาทจึ่งมาขอเข้าเฝ้าพระสนมอาโปสิยะพระตำหนักพระสนมทิศเหนือ“เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ทรงเสด็จมาพบหม่อมฉันมีกระไรรึเพคะ” พระสนมอาโปสิยะที่ถูกมเหสีคันธาฤราสิงอยู่นั้นตรัสถามเจ้าชายอย่างถือตัว“เรามาพบเจ้าเรื่องพระมเหสี เราได้ความไม่สู้ดีนัก ว่าเจ้าใส่ไคร้พระมเหสีจนถึงแก่ความตาย” เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ตรัสพลางทอดพระเนตรมองดวงพักตร์หวานซึ้งที่งดงามยิ่งของพระสนมอาโปสิยะ“ข้าหาได้ทำอันใดไม่! หากเจ้าทราบแล้วก็จงเสด็จกลับไปเสีย” พระสนมอาโปสิยะที่ถูกสิงสู่อยู่ตรัสขึ้นพลางทอดพระเนตรเขม็งอย่างไม่พอพระทัย“ข้าขออภัยด้วย หากทำสิ่งใดให้พระสนมไม่พอพระทัย หากมิมีการอันใดแล้ว ข้าขอตัว” เจ้าชายอัศวนุพัทธ์ทรงผลุนผลันออกจากห้องโถงรับรองในพระตำหนักสนมทิศเหนือด้วยสีพระพักตร์บึ้งตึงพระตำหนักองค์รัชทายาท“ข้ามิเชื่อสักวันข้าจักต้องเปิดโปงเจ้า เจ้าบังอาจทำให้เจ้าแม่ข้าตาย ข้าจักใส่ไคร้เจ้าอีกคน” เจ้าชายตรัสพลางทอดพระเนตรมองไปรอบด้านอย่างชิงชัง“เจ้าแม่ของข้า

พระเจ้าบุษบะราชันทรงให้หมอหลวงรักษาพระอาการพระธิดาปัทมาจนหายเป็นปกติ ทรงอนุญาตให้พระธิดาปัทมาพักผ่อนในพระตำหนักรับรองได้“ขอบพระทัยท่านพี่ยิ่งนัก หากมิได้ท่านพี่หม่อมฉันคงต้องเพ้อถึงอีกเป็นแน่” สุรเสียงหวานล้ำตรัสในขณะที่ทอดพระเนตรมองจ้องพระพักตร์คมคายของพระเชษฐภาดา“เป็นเกียรติยิ่งที่ได้พบพระธิดาปัทมา หากมิทรงรังเกียจจ้าจักขอเชิญท่านร่วมครองบัลลังก์กับพี่เสียเลย” สุรเสียงของพระเจ้าบุษบันตรัสพลางทอดพระเนตรมองจ้องพักตราหวานล้ำอย่างต้องมนต์“ข้าหารังเกียจท่านพี่ไม่ เพียงแต่ท่านต้องกำจัดนางสนมทิศเหนือเสีย มิให้นางเข้ามายุ่งย่ามกับข้าได้อีก” พระธิดาปัทมาตรัสพลางทอดเนตรดวงพักตร์คมคายด้วยแววเนตรเว้าวอน“ข้าสัญญา นางอาโปสิยะจักไม่สามารถทำอันใดเจ้าได้อีก ปัทมา พระมเหสีของข้า” พระเจ้าบุษบะราชันทรงหลงใหลในรูปโฉมโนมพรรณของสรีจึงทิ้งได้แม้กระทั่งพระสนมคู่พระทัยท้องพระโรงพระราชวังบุษบันปุระเหล่าเสนมาตย์ต่างออกมาพร้อมเพรียงเพื่อน้อมรับพระบัญชา เหล่าขุนนางสวมใส่อาภรณ์ผ้าแพรเนื้อดี บ้างก็สวมใส่แหวนทองลงยาที่นิ้วของตน เครื่องประดับเหล่านี้บ่งบอกชัดถึงฐานะของพวกเขา“ที่ข้าออกมาว่าราชการเพลานี้ ข้ามีค

“โอ้ย ปวดหลังสิ้นดี” พระมเหสีปัทมริกาตรัสก่อนจะพลิก วรองค์ไปอีกทาง พลันวรองค์เล็กต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีวัตถุเย็นขนาบอยู่ข้างกาย....“เจ้าพี่องค์บุษบะราชันรึเพคะ” สุรเสียงหวานตรัสก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ควานหาหมายจะจับพระหัตถ์ขององค์บุษบะราชันอย่างสิเน่หา“กรี๊ดๆ” พระมเหสีปัทมริกาตกพระทัยสุดขีด เมื่อมองเห็นอสรพิษร้ายที่หมายจะเอาชีวิตพระนาง“ช่วยด้วย ใครอยู่ตรงนั้นช่วยข้าด้วย” พระมเหสีปัทมริกาตรัสร้องเรียกให้นางกำนัลช่วย พระนางควานหาคบเพลิงแล้วขว้างใส่เจ้างูร้าย ฉับพลันเจ้างูร้ายก็กลับกลายร่างเป็นพระมเหสีคันธาฤรา ก่อนจะพุ่งตรงเข้าบีบพระศอนาง“นางอสรพิษ! ปัทมา เจ้าทำให้ข้าเป็นเยี่ยงนี้” สุรเสียงเหี้ยมเล็ดลอดออกมาจากผีร้าย“แค่กๆ ช่วยข้าด้วย” พระมเหสีองค์ใหม่พยายามสะบัดพระศอให้หลุดพ้นจากพระหัตถ์อันหยาบกร้านของพระพี่นาง“เจ้าจำข้าได้ไหม นางน้องอสรพิษ ปัทมา ข้าคนนี้คือมเหสีคันธาฤรา ผู้ซึ่งเป็นพระพี่นางของเจ้าแต่เจ้ากลับแย่งคนรักของข้าไปทำให้ข้ามิได้สยมพรร่วมกันกับเขา และยังทำให้ข้าได้ครองคู่กับองค์บุษบะราชัน ผู้ซึ่งมักมากในกามโลกีย์ มีนางสนมมิเว้นว่างห่างหายกายา” พระมเหสีคันธาฤรากรีดสุรเสียง

แสงอรุณเบิกขอบฟ้า ดวงตะวันสาดรัศมีส่องลงมายังผืนน้ำกว้างใหญ่ เส้นแสงสีทองสว่างสะท้อนให้เห็นหมู่มัจฉาที่แหวกว่ายกันอย่างขวักไขว่ บ้างมีลวดลายสีสันแปลกตา…ตามขอบสระมีหินสีขาวแซมกรวดเรียงร้อยต่อกันเชื่อมต่อล้อมรอบสระบัวขนาดใหญ่ ก้านดอกนวาระพลิ้วไหวไปมาตามแรงวาโยราวกับภุมรีเริงระบำอย่างสราญใจ เอนไปทางซ้ายทีเอนทางขวาที อ่อนไหว…ราวมีชีวิตปราสาทสูงตระหง่านตั้งเสียดขอบนภา ปลายยอดพระราชวัง สุคันธชาติสะท้อนวิบวับ กับเปลวอาทิตย์วิจิตร รัศมีเปลวลากเลื้อยลงมาเรื่อย ๆ จนถึงบานพระทวารหน้าบานพระทวารมีเสนาอำมาตย์ต่างยืนอออยู่เป็นจำนวนมาก บ้างก็แต่งกายด้วยอาภรณ์หลากสีสันท้องพระโรงพระราชวังสุคันธชาติ“นับแต่นี้สืบต่อไป พระสนมอาโปสิยะจักเป็นมเหสีของเรา เราจักประทานพระนามใหม่แก่มเหสีเราว่า อาโปสุริยะกาญจนีอัครมเหสี” องค์บุษบะราชัน ปิ่นเกล้าธาษตรีตรัสด้วยสุรเสียงกังวานดังไปทั่วท้องพระโรง“เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ” พระสนมเอกอาโปสิยะตรัสด้วย สุรเสียงหวานล้ำพลางทอดเนตรมองเครื่องศิราภรณ์แห่งราชวงศ์ ท่ามกลางความชื่นชมของเหล่าชาวบ้าน“นี่ยังน้อยไปกับสิ่งที่เจ้าทำให้ข้า...พระมเหสี” สุรเสียงขององค์ปิ่นเกล้าธาษตร

เส้นแสงสีส้มฉายฉาบท้องนภาสาดอาบไล้ไปยังพระตำหนักทิศตะวันออก สะท้อนป้ายพระตำหนัก ‘ธาราราม’ ให้กระจ่างตา จนองค์บุษบะราชันต้องหยุดอาชาไนยลงข้างพระตำหนัก“ช่างงดงามเสียจริง” สุรเสียงเข้มตรัสขึ้นอย่างแผ่วเบาสายพระเนตรทอดไปยังเบื้องหลังของพระตำหนัก ทิวทัศน์ของป่าเขา ทำให้องค์ปิ่นเกล้าบุษบะสำราญพระหทัยยิ่งนัก“เสด็จพี่เพคะ ทรงเสด็จมาหาใครรึเพคะ” เสียงแหลมเล็กดังทะลุขัดพระอารมณ์ลุ่มหลงขององค์บุษบะราชันพระขนงเข้มมุ่นเข้าหากันอย่างมิพอพระทัย ผู้ใดช่างกล้าขัดพระอารมณ์สำราญข้า กูจักบั่นหัวมันให้ขาดเสียองค์บุษบะราชันหันขวับไปทางต้นเสียง เพียงชั่วยามเดียวทรงเห็นอิสตรีงามตา ห่มผ้าสะพักสีสันฉูดฉาดอยู่ข้างพระตำหนักธาราราม“อ้าว พระสนมทิศตะวันออกหรอกรึ” องค์บุษบะราชันตรัสพลางสาวพระบาทเข้าไปใกล้พระนางในทันที“เพ...” ไม่ทันตรัสจบดี พระเจ้าบุษบะทรงตระกองรัดวรองค์เล็กอย่างลุ่มหลง“เจ้าพี่เพคะ ประเดี๋ยวผู้ใดมาเห็นเข้ามันจะมิงามเอาได้นะเพคะ” สุรเสียงหวานตรัสอย่างสุขุมพลางพยายามแกะหัตถ์หนาออกอย่างมีมารยา“จักเป็นอันใดไปเล่า ในเมื่อข้าปรารถนาในตัวน้องหญิงนัก” ว่าแล้ว พระหัตถ์หนาเชยคางมนขึ้นพลางโน้มพักตร์คมค