Lahat ng Kabanata ng Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: Kabanata 21 - Kabanata 30

Defne, Cem'in daha fazla vaktini almak istemiyordu. Genç adam kendisini otelin asansörüne kadar bıraktığında hemen söze girdi:"Tamam Cem abi, benim için bir sorun kalmadı. Sen işine bak."Cem gülümsedi. "Pekala, bir şeyin olursa ne olursa olsun bana ulaş.""Tamam." Defne el salladı.Tam o sırada asansörün kapısı aniden durduruldu ve bir gölge hızla içeri daldı.Asansör koskocaman olmasına rağmen gelen kadın bile bile Defne'ye çarptı, neredeyse onu devirecekti."Gülşen."Defne, yanındaki kadının üzerinde şık bir takım olduğunu fark ettiği anda Cem'in sesi kulağına ulaştı.Gülşen'in simsiyah uzun dalgalı saçları vardı, üzerindeki parfümün kokusu çok ağırdı.Kadın Defne'yi şöyle bir süzdükten sonra gözlerini Cem'e dikti: "Cem, yeni sevgilin mi?""Ne yeni sevgilisi? Saçmalama, bu benim kuzenim Defne." Cem'in sesi biraz rahatsızdı, ama Gülşen'e karşı sert değildi."Defne mi? Zafer Bey'in gayrimeşru çocuğu?"Gülşen başını eğdi, bakışları derinleşti ve Defne'yi daha dikkatli süzmeye başladı.

Kaan hemen toparlandı: "Defne, ne oluyor sana? Eskiden bunları hiç umursamazdın. Kara Holding senin de benim de emeğimizle büyüdü. Biz karı kocayız, zaten hisselerin yarısı senin hakkın. Şimdi istediğin şeyler tamamen gereksiz. Üstelik...""Kara Holding'in durumunu biliyorsun. Babamın ve diğer büyük hissedarların elindeki hisseler benimkini katbekat aşıyor. Sana istediğini versem bile bunu yapmaya gücüm yetmez.""Kaldı ki o inatçı yaşlılar bir kadının şirketi yönetmesine asla izin vermez. Bunu yaparsan herkesin hedef tahtası olursun.""Senin ezilmeni istemem. Zaten bu yüzden başından beri sana şirket hissesi vermedim."Kaan, suçu hissedarların üzerine atarak Defne'nin talebini ustaca geri çevirmiş, üstelik kendini de onu düşünen biri gibi göstermişti."Evet, karı kocayız. Hisse bana geçse bile bu yine evlilik birliğinin ortak malı olmaz mı?"Kaan ne derse desin, Defne onun sözlerini çevirip kendi lehine kullanıyordu: "Ne de olsa ben de şirketin iyiliğini, ailemizin iyiliğini, senin iyi

Ne zaman sözünü bitirse salon alkıştan yıkılıyordu, Defne bile elinde olmadan alkışlamaya başlamıştı.Mesleki yetkinliği yüksek insanlar gerçekten karşı konulmaz bir çekiciliğe sahipti.Adam sahnede soğuk bir heykel gibi dimdik duruyordu, ulaşılmaz görünüyordu, ama Defne'ye göre adeta karizma fışkırıyordu.Canlı yayını bitirdikten sonra Defne, Eren'in bu kadar mesafeli ve soğuk olmasının gayet normal olduğunu düşündü.Onun gibi üstün bir insanın yalnızca hayranlıkla izlenmesi yeterdi, sosyalleşmeye bile ihtiyacı yoktu, bırakın sevgili bulmayı.Telefonuna başka mesaj gelmedi.Defne'nin sonunda uykusu geldi, kafasını yastığa gömüp uyudu.Ertesi akşamki galada Ferhat, Defne'ye yarıya kadar eşlik ettikten sonra bir işi çıkıp ayrıldı.Cem de yoğun bir insandı; ya telefonu susmuyor ya da birileri gelip onunla birkaç kelime konuşmak istiyordu.Defne'ye gelince, Aydın ailesinin varisi olmasına rağmen, Ferhat ve Cem'in yanındayken hariç, neredeyse hiç kimse onunla konuşmaya gelmiyordu; herkes y

Ne var ki Defne bütün masaları dolaşmasına rağmen hiçbir yerde adını bulamadı.Bu sırada herkes yerine oturmuştu, hâlâ bir kenarda öylece dikilen Defne son derece tuhaf bir görüntü oluşturuyordu.Servisten sorumlu şef de iyi niyetle yanına gelip uyardı: "Defne Hanım, yemek birazdan başlayacak, lütfen en kısa sürede yerinize oturun.""Peki."Defne bir masada baş köşede boş bir sandalye gördü, oraya yürüdü."Üzgünüm, buraya oturamazsınız."Defne tam oturacakken bir kadın sesi onu durdurdu.Defne bakışlarını kaldırdı, karşısındaki tam da düşman başına buydu. Konuşan Simge Efe'ydi.Dudağının kenarı kıvrılmış, alaylı bir gülümsemeyle Defne'yi süzüyordu. Yanında oturan birkaç hanımefendi de hemen başlarını eğip kıs kıs gülmeye başladı."Yerimi bulamadım, burada isimlik yok muydu?"Defne iyice baktı, boş sandalyede isimlik yerleştirilmemişti."Burası rezerve. Davet edilmiş ama gelmesi şart olmayan üst düzey konuklar için ayrılmıştır, onların isimleri önceden konmaz. Herkesin bunu bildiğini sa

Ama Defne hâlâ dimdik koltuğunda oturuyordu, yüzündeki sükûnet hiç de yapmacık görünmüyordu.Düzenleyiciler, Defne'yi kolay lokma sanmadıklarını anlayınca neredeyse yalvaran bir sesle konuştular: "Defne Hanım, gerçekten bizim işimizdeki bir hatadan kaynaklandı! Hemen sizin için baş köşede bir yer ayarlayabiliriz, asla mağdur olmayacağınızı garanti ederiz!""Yalnız bu koltuk... çok önceden rezerve edilmişti, az sonra esas konuğumuz geliyor, lütfen benim gibi küçük bir müdürü zor durumda bırakmayın..."Defne direndikçe manzara daha da garipleşiyordu. Kalksa da kalmasa da durum hiç hoş olmayacaktı.Simge'nin yüzündeki o kibirli gülümseme saklanamaz olmuştu, yeniden lafa girdi: "Bazı insanlar işte, kendini göstereyim derken altından kalkamayacakları bir duruma düşüyor, ne utanç verici."Simge'nin sözleri epey tahrik ediciydi, kısa süre içinde pek çok kişi fısıldaşarak Defne'nin bir an önce yerini vermesinin daha doğru olacağını söylemeye başladı.En azından düzenleyicilere nezaketen bir ha