Lahat ng Kabanata ng Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: Kabanata 211 - Kabanata 220

Gece zifiri karanlıktı. Odadaki ışıklar çoktan sönmüş, tavandan tabana uzanan pencerelerin perde aralıklarından şehrin soluk ışıkları içeri süzülmüştü.Defne yatakta uzanmış, bir türlü uykuya dalamamıştı. Derken arkasında tanıdık bir ağırlık hissetti. Eren'in temiz kokusu burnuna dolarken adam kollarını usulca onun narin bedenine doladı."Uyuyamadın mı?"Defne arkasına dönmeden, fısıltıyla sordu.O duşa girdiğinde Eren misafir odasına geçmişti. Az önce oradaki ışığın söndüğünü görünce çoktan uyuduğunu sanmıştı."Hımm... Sana sarılıp uyumak istedim."Eren'in sesi boğuk ve uykuluydu. Her zamanki gibi sesinde pek iniş çıkış yoktu ama Defne, sözlerinin ardındaki o masum nazı hemen sezdi.Dudaklarında tatlı bir tebessüm belirdi."Eren... Bugün beni böyle koruyup kolladığın, benim için babana karşı böylesine dik durduğun için teşekkür ederim. Bunun senin için hiç kolay olmadığını biliyorum."Eren bir an sustu. Kollarını biraz daha sıkıp Defne'yi göğsüne çekti."Benim yanımdayken teşekkür etm

"Bir de... böylesine iyi, böylesine harika bir evlat dünyaya getirdiğiniz için size minnettarım."Defne'nin bu sözleri, Eren'in yüreğinin en derininde yıllardır kanayan yaraya usulca dokundu.Eren onun elini öyle sıkı kavradı ki parmak eklemleri bembeyaz kesildi.Kendini bildi bileli, annesinin adı her anıldığında herkes onun talihsizliğine üzülür, ah vah ederdi.Sanki Eren'in dünyaya gelişi annesinin ömrünü elinden almış, babasının mutluluğunu da söküp götürmüştü.Bir zamanlar öyle çaresiz hissetmişti ki hiç doğmamış olması gerektiği düşüncesi zihnini kemirip durmuştu.Sayısız gece boyunca bu kahredici düşünce, ruhunu bir kurt gibi kemirmişti...Oysa şimdi Defne ona teşekkür ediyordu.Sözlerinde ne acıma vardı ne de hayıflanma. Yalnızca içten bir minnet... Hem ona can veren kadına teşekkür ediyor hem de Eren'in bu dünyadaki varlığına şükrediyordu.Bu sözler, ansızın karanlığı yaran bir ışık gibi Eren'in ruhundaki buz tutmuş, hiç ısınmamış o çorak topraklara doğdu.İliklerine kadar işl

Leyla şakaklarını ovuşturdu, dişlerinin arasından öfkeyle bir küfür savurdu.Tam o sırada hizmetçi telaşla odaya döndü. Ancak Leyla'nın istediği kuş yuvası tatlısı elinde değildi."Hanımefendim... Mutfağa haber verdim. Sizin için yeniden bir kâse hazırlıyorlar ama biraz daha beklemeniz gerekecek."Hizmetçinin yüzü bembeyazdı. Korkudan tir tir titreyerek konuşuyordu.Leyla kaşlarını çattı."Ne demek bu? Öğle uykusuna yatmadan önce ocağa koymanı söylememiş miydim? Bunadın mı sen?""Hayır, hanımefendim..." Hizmetçi başını eğdi. Sesi ağlamaklıydı. "Dediğiniz gibi pişirmeye başlamıştım ama Beril Hanım geldi, hepsini içti.""Ne dedin sen? O benim için hazırlanmıştı! Ne cüretle alıp içmiş?"Leyla, öfkeyle hizmetçiye baktı. Kan beynine sıçramıştı. Hizmetçinin başka bir şey söylemesini beklemeden yataktan fırladı ve Beril'den hesap sormak için merdivenlere yöneldi.Zaten sinirleri iyice yıpranmıştı. Beril konağa yerleştiğinden beri geceleri gözüne uyku girmiyordu.Üstelik Beril'in zerre kadar g

"Ben..."Büyükanne Leyla'nın sözünü kesti."Beril'den özür dileyeceksin. Hepimiz aynı aileyiz. Bundan sonra bir derdiniz varsa oturup düzgünce konuşursunuz."Sesini alçaltmıştı ama tavrında itiraza yer bırakmayan bir kesinlik vardı.Leyla, Kara ailesine gelin geleli neredeyse yarım ömür geçirmişti. Bildi bileli dik başlı, kimseden çekinmeyen, lafın altında kalmayan bir kadındı. İlk kez böyle bir haksızlığa uğramış gibi hissediyor, gözyaşlarını tutmakta zorlanıyordu.Hizmetçiler başlarını önlerine eğmişti. Beril ise çenesini zafer kazanmış gibi kaldırmış, kayınvalidesine tepeden bakıyordu.Yıllardır içinde biriken ezilmişlik, öfke ve aşağılanma duygusu sonunda boşalıp gitmişti."Anneciğim, büyükanne çok haklı. Aslında ille de özür dilemeniz gerekmiyor. Ama Emir'in gözleri önünde böyle şiddete başvurmanız onu çok korkuttu. Öz torununuzun hatırı için bari ona örnek olun. İnsan hata yaptı mı kabul etmeyi bilmeli."Beril yavaş ve sakin konuşuyordu. Sesi yumuşacıktı ama her sözü Leyla'nın yü

Emir, Defne'nin terbiyesine verildiğinden beri burnunun dikine giden, dik başlı bir çocuk olup çıkmıştı. Başlarda Defne ona sabırla tatlı dille laf anlatmaya çalışmış; gelgelelim çocuktaki bu arsızlık, bu dikbaşlılık zerre kadar boyun eğmemişti.Hatta bir keresinde Defne'nin çocuğu sertçe cezalandırmaya kalkıştığına şahit olmuş, hemen araya girip çocuğu savunmuş ve Defne'ye çocuğun henüz el kadar bir sabi olduğunu söylemişti...Şimdi geriye dönüp bakınca, Defne'nin sonuna kadar haklı olduğunu anlıyordu.Evlat dediğin tabiatını büyüklerinden alırdı; Emir de tıpkı kendisi gibi sabit fikirli ve saplantılı, tıpkı Beril gibi kural nizam tanımaz bir karaktere bürünmüştü.O oyuncak tabanca meselesini kaç defa tembihlemişti; ortalıkta birileri varken asla ateş etmeyecekti ama Emir her seferinde bildiğini okumaya devam ediyordu.Kaan, Emir'in küçük elini kavradı; çehresine buz gibi bir ciddiyet takınarak sordu: "Baban sana odada tabancayla oynamayacaksın, insanlara doğrultmayacaksın demedi mi?"