All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 11 - Chapter 20

Zehra’nın o gergin halini görünce hemen gülümseyip başımla onayladım. "Biliyorum, biliyorum.""Zehra abla, sadece selam vermek istedim. Sen beni görmezden gelince bir an panikledim, ondan böyle oldu."Zehra huzursuz gözlerle bana baktı. "Seni görmezden gelip gelmem bu kadar mı önemli?""Önemli tabii," dedim hiç düşünmeden. O an Zehra’nın bakışlarının değiştiğini fark ettim.Tedirginliğin içinde hafif bir çekingenlik, hatta biraz da utanma vardı.Ve bu hali fena halde çekiciydi.Az önce yengemle konuştuğum şeyler aklıma geldi.Bir erkek, bir kadının peşinden koşarken fazla efendi olmamalıydı.Hatta bazen biraz piçlik yapmak bile gerekiyordu.Zehra şu an kızgın ya da öfkeli değildi. Sadece utanıyordu.Yani sabah olan şeyden tiksinmemişti.Sadece yabancı birini o halde gördüğü için utançtan ne yapacağını şaşırmıştı."Sen benim için gerçekten farklısın," dedim, fırsatı kaçırmadan biraz daha üzerine giderek.İçimden ise fena halde tedirgindim.Bu numarayı yutar mı yutmaz mı hiç emin değildi

"Yenge, ben asla öyle düşünmedim," diyerek hemen kendimi savundum.Yengem gülümseyerek konuştu: "Biliyorum. Çünkü sen o diğer pislikler gibi değilsin.""İşte tam da bu yüzden, dürüst ve iyi kalpli olduğun için, arkadaşımı senin düşürmeni istedim.""Hasan tam bir şerefsiz. Dışarıda başka kadınlara gidiyor... Bir de Zehra'dan kurtulmak için böyle pis oyunlar çeviriyor.""Eğer bize gelmeyip dışarıdan rastgele bir adam tutsaydı, o zaman Zehra'nın hali gerçekten perişan olurdu.""Ve Hasan'ın bunu yapmasının sebebi sadece hızlı ve etkili bir şekilde boşanmak değil, aynı zamanda karısının ne kadar istekli olduğunu, bir erkek tarafından tatmin edilmeye ne kadar ihtiyaç duyduğunu da bilmesi."Bunu duyunca bir anda gözlerim parladı."Yenge, yani Zehra abla istemiyor değil... Sadece elalem ne der korkusu ve kendi karakteri yüzünden kendini kolayca bırakamıyor, öyle mi?"Yengem onaylar anlamda başını salladı."E başka ne olacaktı? Ben niye sana yardım edip onun açılmasını sağlamaya çalışıyorum san

Banyoya girdikten sonra üstümü ve pantolonumu çıkarmaya başladım.Yengem yan tarafta durmuş beni izliyordu.Doğrusu bayağı utanıyordum; sanki her an bir şeyler yaşayacakmışız gibi bir his vardı içimde.Üstelik yengemin üzerindeki kıyafetler o kadar ince ve açık seçikti ki, ağzım kuruyor, içim yanıyordu.Çok geçmeden üstümdekileri çıkardım, geriye sadece bol bir külot kaldı.Tabii o bölge çoktan kabarmış, iyice belirginleşmişti.Hâlâ biraz utanıyordum, yengemin yüzüne doğrudan bakmaya cesaret edemiyordum.Duşu açtım; soğuk su şırıl şırıl vücuduma dökülüyordu ama zerre soğukluk hissetmiyordum. İçim hâlâ alev alev yanıyordu.Yengem kese eldivenini eline alıp sırtımı keselemeye başladı."Biraz daha aşağı doğru eğilsene, o kadar uzunsun ki nasıl yetişeyim?"Yengem kalçama hafifçe vurdu. Bir anda tüm vücudum irkildi.İçimdeki o bastırılmış arzu iyice alevlendi.Ama sürekli kendime, arkamdaki kadının Mehmet abimin karısı, yani benim yengem olduğunu, ona karşı haddimi aşan düşüncelere kapılmam

"Ama yeteneği yoksa, onu en iyi yere koysan bile yine de bir şey beceremez.""Bir de derdi ki, ben daha gencim, kendimi iyice geliştirmem lazım. O yüzden hastaneye girsem de olur girmesem de, pek umurumda değil," dedim.Söylediğim her kelime doğruydu, içimden geçenlerdi.Yengem bana hayranlık dolu gözlerle bakarak, "Sen iyi bir çocuksun, gelecekte kesin büyük adam olacaksın," dedi.Konuşurken gözleri ister istemez aşağı kaydı, orası yine dimdik olmuştu.Yengem şaşkınlık içinde kaldı. "Daha yeni soğuk suyla duş almadın mı sen? Nasıl yine böyle oldu?"Ben de çaresizce, "Bilmiyorum ki," dedim. "Banyodan çıkalı çok olmadı, hemen böyle oldu.""Ah be çocuk, sen daha kadın nedir bilmiyorsun. Çok uzun süredir kendini tutuyorsun, o yüzden bu kadar çabuk tahrik oluyorsun.""Canının çok çektiğini biliyorum ama sakın bir daha benim hakkımda böyle şeyler düşünme. Unutma, ben senin yengenim.""Bu akşam dediğimi yapacaksın. Balkondan gizlice karşıya geç.""Zehra'nın nasıl biri olduğunu kendi gözlerin

Eğer az önce bir anlık gaflete düşüp içeri dalsaydım ve Zehra'ya bir şey yapsaydım, o zaman gerçekten hapı yutmuştum.Zehra'nın karakterini az çok biliyorsam, muhtemelen hiç acımaz ve polisi arardı.Ben de üzerime yapışan "tecavüzcü" damgasıyla ömür boyu insanların yüzüne bakamazdım.Şehvet insanın başına bela açar derler, gerçekten de öyleydi.Az önce gerçekten çok fevri davranmıştım.Yengem beni buraya Zehra'nın o işi yapıp yapmadığını görmem için göndermişti, ona bir şey yapmam için değil.İçimdeki korku hâlâ dinmemişti, Zehra'yı kimin aradığına bakmadan hemen balkondan bizim tarafa geri geçtim.***Yengem yatak odasında uzanıyordu, benim döndüğümü görünce hemen yataktan kalktı."Nasıl?"Huzursuz bir sesle, "Yaptı, gerçekten o işi yaptı," dedim."Bak, ben dememiş miydim? Uzun süre erkek eli değmemiş, yalnız kalmış bir kadın nasıl boşluk ve yalnızlık hissetmez ki?"Yengem bunları söylerken bendeki garipliği fark etti."Sana ne oldu böyle? Yüzün kireç gibi olmuş."İçim titriyordu, az