All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 21 - Chapter 30

"Yenge, bu gece benimle bu kadar çok şeyi paylaştığın için teşekkür ederim.""Bundan sonra fevri davranmayacağım, Zehra ablanın peşinden tüm kalbimle koşacağım.""Hah, şöyle, ne yapacağını bil yeter," dedi yengem.Konuşurken bakışları yine aşağı tarafa kaydı."Tahminime göre benim bu arkadaşımı tavlaman öyle bir iki günde olacak iş değil, ama bu durumun her gün böyle devam etmesi de olacak iş değil."Yüzümde buruk bir ifadeyle, "Yenge, bana yardım etmek için bir çaren yok mu?" diye sordum."Sakın yanlış anlama, masum bir yardımdan bahsediyorum. Gerçekten çok zor durumdayım, ne yapacağımı bilemiyorum artık."Bu konularda tecrübesiz olduğum için çaresizce yengeme sığınıyordum.Yengemin yüzünün giderek kızardığını ve bakışlarının tuhaflaştığını fark ettim.O an pek üzerinde durmadım, havanın çok sıcak olmasına ve yengemin klimayı açmamış olmasına yordum bu halini."Yenge? Yenge?"Yengemden ses çıkmayınca iki kez seslendim.Ürkmüş bir tavşan gibi aniden, "Ha!" diye irkildi."Neyin var? Bir

Çünkü o da çok huzursuzdu.O manzarayı gördüğünde ne bağırmış ne de hemen çekip gitmişti; aksine gözlerini ayırmadan bir süre izlemişti.Bunu her hatırladığında yerin dibine giriyordu.Bu konuyu daha fazla açmamdan korktuğu için lafımı kesti."Zehra abla, o zaman beni affettin mi?" diye usulca sordum.Zehra hafifçe homurdandı: "O olay senin bir anlık boşluğuna gelmiş olabilir diyelim, peki ya marketteki o sözlerin? Neden bana öyle şeyler dedin? Ben çok hafifmeşrep biri miyim?"Zehra'nın asıl kırıldığı nokta buydu.Onunla daha yeni tanışmıştık ama ben ona o tarz şeyler söylemiştim. Kendisini benim gözümde hafif biri olarak gördüğümü düşünüyordu.Ve her şey sabahki masajla başlamıştı.Sabah ona masaj yaparken ellerimin biraz fazla ileri gittiğini hissetmiş ama zamanında engel olmamıştı.Bana yanlış sinyali kendisinin verdiğini düşünüyor, bu yüzden hem pişmanlık duyuyor hem de kendini yiyip bitiriyordu.Kendini sertçe suçlayarak, "Nasıl bu kadar kolay etkilendin? Alt tarafı yakışıklı bir

Ancak yengemin aklı şu an bende değil, arkadaşı Zehra'daydı.Onun yüz ifadesini inceliyordu.Zehra'nın yüzü domates gibi kızarmıştı ve çok huzursuz görünüyordu, benimle göz göze gelmekten kaçınıyordu.O böyle davrandıkça, aslında içten içe ne kadar arzuladığı daha net anlaşılıyordu.Çünkü onun gibi kadınlar, ne kadar isterlerse istesinler bunu içlerine gömer, asla dile getirmezlerdi.Onların iç dünyasını çözmek için yüz ifadelerine dikkat etmek gerekirdi.Yengem ise bu konuda bir uzmandı.Zehra'ya birkaç kez bakması yetti, durumu anında çözmüştü."Zehra, o zaman sen dinlen. Biz İbo'yla eve dönelim.""Yarın sabah bize gelmeyi unutma, İbo masaja devam etsin."Yengem bunları söyledikten sonra bana gitmemi işaret eden bir bakış attı.Aslında gitmek istemiyordum ama yapacak bir şey yoktu, yengemi takip ettim.Eve vardığımızda yengem kahkahalara boğuldu: "Tahmin ettiğim gibi, Zehra'nın arzuları iyice uyandı."Bense hala Zehra'nın neden aniden sinirlendiğini düşünüyordum.Ne kadar düşünürsem

Abim, gururundan ödün vermeyip hâlâ inatla inkâr ediyordu.Yengem bir hışımla onun kulağını çekti. "Yorgun olman yeni bir şey değil ki. Eskiden seni hiç böyle görmezdim, ne oldu şimdi?""Yeni evlendiğimiz zamanları hatırla... Günde yedi sekiz kez bile sorun olmazdı. Gece yarısı iki üçe kadar çalışıp gelirdin ama eve girer girmez kudurmuş gibi, illa bir şeyler yapmadan uyuyamazdın.""Ama şimdi kendine bir bak! Her yolu denedim ama o şeyin hâlâ makarna gibi yumuşacık. Hâlâ sorunun kendinde olduğunu kabul etmeyecek misin?"Yengem konuştukça daha da sinirlendi, en sonunda kendini tutamayıp kırılmış gibi ağlamaya başladı.Evlendiklerinin ilk zamanlarında çocuk istediğini söylemişti. Ama abim, şirket henüz düzene girmediği için ertelemişti.Yengem de o zamandan beri onun sözünü dinleyip doğum kontrol hapları kullanmıştı.Son iki yılda işler düzene girmişti. Yengem de konuyu yeniden açmıştı.Ama abimin durumu pek iç açıcı değildi.Yengem kendini tek başına uğraşıyormuş gibi hissediyordu. Oysa

Zehra'nın kocasının bir pislik olduğunu söylemiştim ama şu an kendimi o Hasan'dan bile daha aşağılık biri olarak görüyordum.Aceleyle yengemin elini tuttum.Yengem hafifçe gülümsedi, sanki böyle yapacağımı önceden tahmin etmiş gibiydi."Kararını verdin mi?"İçim karmakarışıktı.Bir yanda bana öz kardeşi gibi davranan abim, diğer yanda ise bastıramadığım bir arzu.Uzun uzun düşündüm... Sonunda abimi seçtim.Üç kuruşluk bir zevk için Mehmet'e ihanet edemezdim.Bunu yaparsam, resmen lanet olası bir şerefsiz olurdum.Başımı sertçe salladım."Kararımı verdim yenge, sen en iyisi git.""Böyle yapacağını biliyordum İbo, sen gerçekten çok iyi bir insansın.""Abinin sürekli 'Keşke gerçekten senin gibi bir kardeşim olsa' demesine şaşmamalı."Suçlulukla yengeme baktım. "Yenge, özür dilerim. Sen ve abim bana bu kadar iyiyken benim sürekli sana göz koymam... Resmen adam değilmişim ben.""Bu sadece senin suçun değil, benim de hatam var. Senin hâlâ bir çocuk olduğunu bile unutmuşum, yanında çok rahat,