《สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

สตรีที่ทำตัวเย่อหยิ่งจองหอง อวดอ้างความบริสุทธิ์ของสายเลือด แท้จริงแล้วกลับซุกซ่อนคาวโลกีย์ที่ต่ำตมยิ่งกว่าซ่องคณิกา! นำเอาลูกชู้มาหลอกลวงฮ่องเต้ หวังจะฮุบแผ่นดินของบรรพชน!“มะ... ไม่จริง... ไม่จริง! เจ้าโกหก! เซี่ยเปี้ยนซาง เจ้าใส่ร้ายข้า! พวกข้าเป็นพี่น้องกัน จะ... จะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร!”เสิ่นกุ้ยเฟยกรีดร้องเสียงหลงราวกับคนเสียสติ ใบหน้างดงามที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้บิดเบี้ยว ปิ่นทองคำระย้าที่ประดับอยู่บนมวยผมร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นแตกกระจาย ผมเผ้ายุ่งเหยิงหลุดลุ่ยไม่เหลือเค้านางพญา นางส่ายหน้าปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง สองมือปัดป่ายอากาศอย่างคนไร้หนทางสู้“ถ้าเจ้าคิดว่าข้าไม่มีหลักฐาน ก็จงหันไปดูสภาพชู้รักของเจ้าเถิด!” เซี่ยอ๋องแค่นเสียงหยันเสิ่นกุ้ยเฟยและขุนนางทั้งมวลหันขวับไปมองเสิ่นจื่อรุ่ย ที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดผวา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม สภาพของสุนัขจิ้งจอกที่ถูกกระชากหางจนล่อนจ้อน ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใด ๆ ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าคำพูดของยมบาลคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ!“ข้ายังมีบ่าวตระกูลเสิ่นอีกนะที่เป็นพยาน”กู้เย่หลียกมือทาบอก ไม่น

กึก!ฝ่ามือมรณะชะงักค้างกลางอากาศ! พลังปราณที่รุนแรงดุจพายุถูกเซี่ยอ๋องสูบกลับคืนสู่ร่างอย่างรวดเร็วและกะทันหันจนตัวเขาเองแทบจะกระอักเลือด เพียงเพราะสัญชาตญาณลึก ๆ สั่งการมิให้พลังวัตรอันบ้าคลั่งนี้กระดอนกลับไปทำร้ายสตรีอันเป็นที่รักแม้แต่ปลายเล็บ!ความเงียบงันโรยตัวลงปกคลุมท้องพระโรงอีกครา ขุนนางน้อยใหญ่ต่างเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบสำลัก ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าพระชายาจะกล้าพุ่งเอาตัวเข้ามาขวางพญายมบาลที่กำลังเลือดขึ้นหน้าเช่นนี้!เซี่ยเปี้ยนซางยืนนิ่งงัน ร่างกายสูงใหญ่กำยำแข็งทื่อราวกับรูปสลักหิน เขาก้มลงมองมือเล็ก ๆ ที่เกาะกุมท่อนแขนของตนเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ หันใบหน้าหล่อเหลากลับมามองสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้าง...ในขณะนั้น อากาศรอบกายของเซี่ยอ๋องที่เคยร้อนระอุด้วยรังสีสังหาร พลันดิ่งฮวบลงจนเย็นเยียบทะลุถึงกระดูก! นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิดและสงบนิ่ง บัดนี้กำลังสั่นระริกและแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เปลวเพลิงแห่งความโกรธาถูกจุดขึ้นมาแทนที่ ทว่ามันหาใช่ความโกรธแค้นศัตรูไม่ แต่มันคือไฟหึงที่กำลังแผดเผาหัวใจของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จนมอดไหม้!“เจ้าห้ามข้า?”สุ้มเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอหนาแหบ

กระดานหมากที่นางคิดว่าตนเองเป็นผู้เดิน แท้จริงแล้วนางเป็นเพียงหมากตัวโง่งมที่ถูกเซี่ยเปี้ยนซางต้อนเข้าจนมุมและถูกกลืนกิน!ทว่า... เมื่อความเงียบสงัดโรยตัวลง สติสัมปชัญญะที่แตกกระเจิงของเสิ่นกุ้ยเฟยก็เริ่มปะติดปะต่อเป็นภาพสำคัญที่ถูกซุกซ่อนอยู่ใต้พรมมาเนิ่นนาน! นางนึกย้อนไปถึงร่างกายของฮ่องเต้จ้าวหมิงหยวน นึกถึงความพยายามของสนมชายาทุกนางในวังหลังที่พยายามตั้งครรภ์แต่กลับไร้ผลมาตลอดหลายปี จนทำให้นางต้องเสี่ยงตายลักลอบคบชู้เพื่อยืมสายเลือดของเสิ่นจื่อรุ่ยมาสวมรอย!แม้เดิมจะเคยอุ่นเตียงกับจื่อรุ่ยแต่นางดื่มยาห้ามครรภ์ตลอด เข้าหอกับฝ่าบาทคืนแรกนางวางยาแล้วหยดเลือดที่ผ้าขาวแสร้งทำเป็นสตรีบริสุทธิ์ผุดผ่องและไม่มีใครจับได้เสิ่นกุ้ยเฟยเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้าน นางผุดลุกขึ้นพรวดพราด พุ่งตัวไปเกาะลูกกรงเหล็กที่เป็นสนิม ก่อนจะตวัดสายตาอันตื่นตระหนก ทะลุความมืดไปยังห้องขังฝั่งตรงข้าม!ณ ที่แห่งนั้น...บนกองฟางเก่า ๆ ‘เว่ยหว่านอี๋’ อดีตมารดาแห่งแผ่นดินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างเงียบสงบ แผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรงตระหง่านดุจพญาหงส์แม้จะอยู่ในสภาพนักโทษ ใบหน้าที่ไร้ซึ่งเครื่องประทินโฉมยังคงความเรี

กู้เย่หลีปรือตาขึ้นมองสวามีด้วยดวงตาที่เปี่ยมรัก แน่นอนว่าหากไม่รักเขา นางคงจะโง่งมเต็มที“ชาตินี้ทั้งชาติ...ท่านจะเป็นคนเดียวที่ข้ารักและฝากชีวิต”เมื่อได้ยินถ้อยคำที่พึงพอใจ เรือนกายหนาเคลื่อนเข้าหาร่างกายเล็กอย่างเร่าร้อน ริมฝีปากหนาเลื่อนลงมาหยอกล้อกับเต้าอวบ ปลายยอดปทุมถันสีหวานชูชันอวดโฉมราวกับเชื้อเชิญเขาให้ลิ้มลองมัน และร่างใหญ่ไม่รอช้าฉกฉวยริมฝีปากลงตรงปลายยอดอกจากนั้นดูดกลืนอย่างตะกละตะกลามระหว่างบทรักของเขาและนางมันไม่ใช่ความมักมากและโสมมดังเช่นที่ฮองเฮากับรุ่ยอ๋องลักลอบกระทำหลังพระประธาน ทว่ามันคือการแสดงออกถึงความรัก ความหวงแหน และการครอบครองที่บริสุทธิ์ของบุรุษผู้หนึ่งที่มีต่อภรรยาที่รักยิ่งของเขาเตียงไม้แกะสลักสั่นคลอนตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำดุจพายุฝนในวสันต์ฤดู หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามเรือนร่างของทั้งสอง ผิวเรียบเนียนของบุรุษเสียดสีกับผิวขาวผ่องของสตรี เกิดเป็นภาพที่งดงามและเร่าร้อนจนเกินจะพรรณนา“อ๊ะ... ท่านอ๋อง... ข้า... ไม่ไหวแล้ว...” กู้เย่หลีหวีดร้องเสียงหลงเมื่อถูกนำพาไปสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ ร่างกายกระตุกเกร็งตอดรัดตัวตนของสวามีแน่นหนาเซี่ยเปี้ยนซางเร่งจังหวะ

ภายในกระโจมแม่ทัพหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางค่ายต้านโจว เตาผิงถูกจุดด้วยถ่านไม้ชั้นดีจนลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บจากภายนอกจนหมดสิ้น กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอวลไปทั่วบริเวณ ช่างขัดแย้งกับสภาพค่ายทหารอันแร้นแค้นบนเตียงกว้างที่ปูลาดด้วยขนจิ้งจอกสีเงินหนานุ่ม... ร่างอรชรของ ‘มู่หรงเซวี่ย’ นั่งพับเพียบอยู่อย่างเงียบงัน นางสวมเพียงเอี๊ยมตัวในสีแดงสดทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาที่หมิ่นเหม่จะหลุดลุ่ย ข้อมือขาวผ่องไร้พันธนาการ ทว่าที่ข้อเท้าข้างซ้ายกลับถูกล่ามไว้ด้วยตรวนสีเงินเส้นเล็กสลักลวดลายวิจิตร ความยาวของมันเพียงพอให้นางเดินไปมาได้ทั่วกระโจม แต่ไม่อาจก้าวพ้นธรณีประตูออกไปสู่อิสรภาพ แม้จะเคยพยายามตัดมันให้ขาด แต่ก็ไม่อาจทำได้สวบ...เสียงเลิกผ้าหน้ากระโจมดังขึ้น พร้อมกับสายลมหนาวที่พัดวูบเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กำยำของกู้จ้านอวี่ก้าวเข้ามาภายใน ใบหน้าหล่อเหลาคร้ามแดดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นเหงื่อจากการฝึกซ้อม หันมาสบตากับเชลยสาวบนเตียง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่เคยดุดันยามอยู่กลางสนามรบ พลันอ่อนแสงลงจนแทบจะละลายกลายเป็นหยาดน้ำผึ้ง“ข้ากลับมาแล้ว เซวี่ยเอ๋อร์