《สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

การปะทะคารมอย่างดุเดือดระหว่างสตรีหลังม่านมุกและบุรุษผู้ถือครองตราพยัคฆ์ ทำเอาท้องพระโรงแทบจะลุกเป็นไฟขุนนางต่างตกตะลึงจนทำอันใดไม่ถูก ต่างคนต่างใส่ร้ายป้ายสีกันเพื่อแย่งชิงอำนาจ โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า... ทั้งสองฝ่ายล้วนเป็นเพียงหมากเช่นกันห้องลับใต้ดินหอนางโลมเหมือนฝัน“ม่ออิง...วังหลวงตีกันตายหรือยัง” ยมบาลแห่งต้านโจวนั่งกระดิกเท้าหอบเอาภรรยามากอดเอาไว้แนบอก หลังจากสายรายงานความเน่าเฟะในวังหลวงและรอเวลาไปเก็บกวาดจัดการความสกปรก“คาดว่าจะเป็นช่วงเย็นวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”“อื้ม...ปลุกข้าก็แล้วกัน...ข้าพักเอาแรงก่อน”ม่ออิงทำหน้าเย็นชาให้กับนายตนเองพลางกลอกตาไปมา แผนทั้งหมดนี้เป็นของท่านอ๋องโดยแท้ก่อนหน้ายังรู้คร่าว ๆ แต่กลับไม่เอ่ยบอกพระชายาก่อน ปล่อยให้เดาไปเรื่อยราวกับว่างงานไม่มีสิ่งใดทำ!นายของตนช่างเป็นบุรุษเข้าใจยาก! และหากพระชายารู้ว่าตั้งแต่งานแต่งพระชายาที่กลางถนนท่านอ๋องเองก็มีแผนของตนเช่นกัน หากรู้แล้วจะพระชายาจะทำสีหน้าเช่นไรนะ...นึกไม่ออกจริง ๆม่ออิงคงไม่ต้องจุดธูปให้ท่านอ๋องกระมัง!กลางท้องพระโรงเสียงด่าทออันไร้สกุลรุนชาติของเสิ่นกุ้ยเฟยที่แผดกร้าวทะลุม่านมุกออกมา ทำเอ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!”ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปะทะกันไปมา เสียงหัวเราะทุ้มต่ำทว่าทรงอำนาจและเย็นเยียบน่ากลัวผุดขึ้นทำลายความเงียบมันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องประดุจคนบ้าเสียสติ ทว่ากลับเป็นเสียงหัวเราะในลำคอที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน สมเพช และแผ่ซ่านรังสีสังหารจนผู้ที่ได้ยินถึงกับขนลุกซู่ไปถึงกระดูกดำ!ขุนนางนับร้อย คนของเสิ่นจื่อรุ่ยที่กำลังชี้กระบี่ หรือแม้แต่รุ่ยอ๋องและเว่ยฮองเฮาที่ยืนเชิดหน้าอยู่บนบันไดมังกร ต่างหันขวับไปมองยังต้นเสียงเป็นตาเดียว!ทิศทางนั้น... คือบานประตูใหญ่ของท้องพระโรงที่เปิดอ้าอยู่เบื้องหลังเสิ่นจื่อรุ่ยที่เพิ่งพังเข้ามาไม่นาน!ตึง! ตึง! ตึง!เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงดังก้องสะท้อนเข้ามาใกล้ จังหวะการก้าวเดินนั้นทรงพลังราวกับผู้กุมชะตากรรมของทุกสรรพสิ่งในแผ่นดินม่ออิงในชุดเกราะสีนิลก้าวออกมาจากเงามืดด้านนอก เขาตวัดมือเพียงครั้งเดียว บานประตูไม้ทึบที่เหลือก็ถูกผลักให้เปิดกว้างออกจนสุด แสงสว่างนอกท้องพระโรงสาดส่องเข้ามา ทาบทับเงาร่างสองร่างที่กำลังก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย!เมื่อสายตาทุกคู่ปรับแสงได้และเพ่งมองไปยังผู้มาเยือน อากาศในท้องพระโรงก็ค

“แต่ทว่า... ความทะเยอทะยานและสันดานกบฏ ไม่ใช่สิ่งเดียวที่พวกท่านซุกซ่อนเอาไว้ใต้หน้ากากจอมปลอมนี้หรอกกระมัง...ใช่หรือไม่?”เซี่ยเปี้ยนซางลากเสียงยาว มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ล่วงรู้ความลับที่มากกว่านั้น“เจ้าจะพูดอะไรกันแน่...” เว่ยฮองเฮารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกไล่ต้อนไม่พอ ยังดูเหมือนเซี่ยอ๋องยังพูดไม่หมด“อ้อ... ยังมีอีกเรื่องนี่นะ...ให้ข้าพูดดีหรือไม่”นัยน์ตาสีรัตติกาลของเซี่ยเปี้ยนซางทอประกาย วิบวับอย่างคนที่มีหมากเหนือกว่า เขายกนิ้วขึ้นเคาะปลายคางเบา ๆ แสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดราวกับพยายามนึกเรื่องเล็กน้อยที่เผลอลืมไป“...แล้วอีกเรื่องมันคืออะไรกันนะ...” สุ้มเสียงทุ้มต่ำลากยาวอย่างจงใจกดดัน ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะแสยะยิ้มกว้าง“อ้อ... ข้านึกออกแล้ว... เรื่องชู้รักของฮองเฮาอย่างไรเล่า! ข้านี่ความจำสั้นเกือบลืมไปเชียว” ท่าทางยียวนนั้นทำให้เว่ยฮองเฮาถึงกับกัดฟันกรอดคำว่า ‘ชู้รัก’ หลุดออกจากปากของยมบาลแห่งต้านโจวเสมือนท้องพระโรงแห่งนี้ถูกสายฟ้าฟาดครั้งแล้วครั้งเล่าความเงียบงันพังทลายลงในพริบตา ขุนนางบุ๋นบู๊นับร้อยเบิกตากว้างจนแทบถลน เสียงสูดลมหายใจและเสียงอุทานดังระงม สตรีผู้

ท้องพระโรงอันศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นสถานที่ว่าราชการแผ่นดิน บัดนี้คล้ายถูกฉาบย้อมไปด้วยกลิ่นอายคาวโลกีย์อันเน่าเหม็น ความอัปยศอดสูของเว่ยฮองเฮาและรุ่ยอ๋องที่ถูกแฉเรื่องคบชู้สู่ชาย ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาทของเหล่าขุนนาง ทว่าสำหรับยมบาลแห่งต้านโจวอย่างเซี่ยเปี้ยนซาง... นี่เป็นเพียงแค่การเรียกน้ำย่อยเท่านั้น!นัยน์ตาสีรัตติกาลอันลึกล้ำของเซี่ยอ๋อง กวาดมองร่างที่สั่นเทาของรุ่ยอ๋องและเว่ยฮองเฮาด้วยแววตาว่างเปล่า รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากหยักลึกยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก“ไม่...ไม่จริง...ต้องไม่จบเช่นนี้” เว่ยฮองเฮาสู้อุตส่าห์วางแผนมานานหลายปีจะจบแบบนี้ไม่ได้ นางไม่ท้องไม่ใช่เพราะฝ่าบาทไม่เสด็จ แต่นางขยะแขยงบุรุษชั่วมักมากผู้นั้นจนไม่อยากให้สายเลือดของเขามาอยู่ในท้องนางต่างหาก“พวกท่านคิดว่าโทษทัณฑ์ของการลักลอบสมสู่ ทำลายประเพณีอันดี คือความผิดบาปที่ร้ายแรงที่สุดของพวกท่านแล้วอย่างนั้นหรือ?”เซี่ยเปี้ยนซางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกถ้อยคำกลับกดทับจนแน่นอก เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเพียงเล็กน้อย “ม่ออิง... เบิกตัวพยานปากสำคัญเข้ามา ให้ขุนนางตาสว่างกันอีกสักรอบเถิด”

นางถอยร่นจนหมดทางหนี ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก เชิดหน้างัดหมากตัวสุดท้ายที่นางคิดว่าแข็งแกร่งที่สุดออกมาปกป้องตนเอง!“ต่อให้ข้าจะใช้ยาวิเศษเพื่อรั้งพระทัยสวามี แล้วมันจะทำไม!” เสิ่นกุ้ยเฟยแผดเสียงตวาดลั่นท้องพระโรง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยววิปลาส“เซี่ยเปี้ยนซาง! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาพิพากษาข้า! ข้าคือพระสนมเอก! ข้าคือสตรีที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง! และที่สำคัญที่สุด... ต่อให้ข้าใช้ยา แต่โอรสทั้งสองของข้าคือสายเลือดมังกรบริสุทธิ์! ข้าคือผู้ให้กำเนิดรัชทายาทของแผ่นดินต้านโจว! ข้าคือมารดาของแผ่นดินที่ถูกต้องและชอบธรรมที่สุด! ผู้ใดก็ไม่อาจแตะต้องข้ากับลูกได้!!!”เพราะฮองเฮาไม่มีโอรสคุ้มหัวนางจึงได้ถูกตัดสินประหาร ส่วนนางมีโอรสถึงสองพระองค์ อย่างมากก็แค่ถูกขังในตำหนักเย็น สักวันฝ่าบาทก็ต้องอภัยให้นาง เพราะรักและลุ่มหลงนางคำประกาศกร้าวอันโอหังและหน้าด้านหน้าทนของเสิ่นกุ้ยเฟย ดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง นางคิดว่าคำว่า สายเลือดมังกร จะเป็นเกราะกำบังที่ทำให้เซี่ยอ๋องไม่กล้าลงดาบทว่า... แทนที่ยมบาลแห่งต้านโจวจะชะงักงัน เขากลับค่อย ๆ ปรายตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่น่าขนลุ