สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย

ยามจื่อ (23.00-24.59 น.) ลมหนาวปลายสารทฤดูพัดโชยผ่านหน้าต่างจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าภายในห้องบัญชียังคงมีร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ใต้แสงเทียนสลัวนิ้วเรียวงามที่ควรได้รับการทะนุถนอม บัดนี้กลับมีรอยด้านจากการดีดลูกคิดและจับพู่กัน กู้เย่หลีถอนหายใจยาว แววตาเหนื่อยล้าแต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้ม บาง ๆ เมื่อพลิกดูตัวเลขในหน้าสุดท้าย นางเพิ่งสั่งให้แม่นมคนสนิทแอบนำ ‘สินเดิม’ ของมารดาไปจำนำ เพื่อนำเงินมาอุดรอยรั่วและรักษาหน้าตาให้จวนโหวที่กำลังขัดสนหนักใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างก็บอกว่าบุตรีแม่ทัพใหญ่อย่างนางช่างโชคดี...โชคดีที่ได้แต่งงานกับ ‘เสิ่นจื่อรุ่ย’ หนิงหย่วนโหวผู้หล่อเหลา อนาคตไกล และที่สำคัญคือเป็นสุภาพบุรุษผู้รักเดียวใจเดียว ไม่เคยมองสตรีอื่น ไม่แม้แต่จะรับอนุเข้าจวนให้ภรรยาเอกต้องช้ำใจเพื่อบุรุษที่อ่อนโยนผู้นี้ ต่อให้นางต้องควักเนื้อตัวเองจนหมดตัว ทรยศความหวังดีของตระกูลกู้ หรือต้องตรากตรำลำบากแค่ไหน นางก็ยินยอม“ป่านนี้ท่านโหวคงเหนื่อยแย่แล้ว...”กู้เย่หลีพึมพำกับตัวเองด้วยความรักใคร่ นางประคองถ้วยน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมที่ลงมือเคี่ยวไฟอ่อนด้วยตัวเองถึงสามชั่วยาม หมายจะนำไป

ลมเหมันต์พัดหิมะสีขาวโพลนให้ร่วงหล่น ทว่าเมื่อตกกระทบลงบนลานประหารหน้าประตูอู่เหมิน มันกลับถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉานน่าสะอิดสะเอียน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นความตายที่ลอยวนอยู่รอบตัวสตรีไร้เดียงสาที่ถูกเลือกให้เป็นหมากกู้เย่หลีในชุดนักโทษสีขาวที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด คุกเข่าอยู่บนลานหินเย็นเฉียบ ข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามด้วยตรวนเหล็กหนักอึ้ง ทว่าความเจ็บปวดทางกายหรือจะสู้ความแหลกสลายในจิตใจ เมื่อเบื้องหน้าของนางคือร่างสะบักสะบอมของ ‘กู้เจิ้นเว่ย’ ผู้เป็นบิดา และ ‘กู้จ้านอวี่’ พี่ชายร่วมอุทร ที่กำลังถูกเพชฌฆาตกดหัวแนบลงกับแท่นประหาร!ข้อหากบฏสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรู? ตั้งใจพ่ายแพ้ในศึกบูรพาของต้านโจว? ขายชาติชายแผ่นดิน? สะสมอาวุธและทหาร?น่าขัน! ช่างน่าขันสิ้นดี! บิดาและพี่ชายของนางรักชาติยิ่งชีพ ทุ่มเทหยาดเหงื่อและสละเลือดเนื้อเพื่อปกป้องชายแดนมาทั้งชีวิต พวกเขาจะทำเรื่องพรรค์นั้นไปเพื่ออะไร!หลักฐานมัดตัวเพียงชิ้นเดียวคือจดหมายขายชาติ ที่ถูกค้นพบซุกซ่อนอยู่ในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพกู้... จวนพระราชทานที่เว้นว่างมาเนิ่นนาน มีเพียงตัวนางคนเดียวเท่านั้

ทั่วทั้งถนนหลวงที่เคยอึกทึกด้วยเสียงดนตรีมงคล บัดนี้เงียบกริบราวกับป่าช้าผีไร้ญาติ ชาวบ้านนับร้อยพันต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับงิ้วโรงใหญ่ที่เพิ่งถูกสตรีในชุดเจ้าสาวสีแดงกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือกเสิ่นจื่อรุ่ยใบหน้าเขียวคล้ำสลับซีดเผือดเดี๋ยวแดงเดี๋ยวหน้าไร้สี ความโกรธและความอับอายขายหน้าพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาที่เป็นถึงหนิงหย่วนโหวผู้สูงส่ง ขุนนางอนาคตไกล มีพี่สาวเป็นถึงกุ้ยเฟย ยังไม่นับว่าต่อไปยังจะเป็นพระปิตุลาของฮ่องเต้องค์ถัดไป กลับถูกสตรีโง่งมที่เคยเชื่อฟังเขามาตลอด ชี้หน้าด่าประจานและสาดน้ำลายรดหัวกลางเมืองหลวง!“กู้เย่หลี! เจ้ามันหญิงบ้าเสียสติไปแล้ว!”เสิ่นจื่อรุ่ยตวาดลั่น สลัดคราบสุภาพบุรุษผู้แสนดีทิ้งจนสิ้น เผยให้เห็นแววตาดุดันอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใน“เพียงเพราะความหึงหวงไร้สาระ เจ้าถึงกับกล้ากุเรื่องใส่ความข้ากับเยว่ซิน ซ้ำยังกล้าโยนผ้าคลุมหน้าทิ้ง ทำลายงานมงคลสมรสที่เป็นถึงราชเสาวนีย์ของฮองเฮา!"คำว่า ‘ราชเสาวนีย์’ ทำเอาชาวบ้านรอบด้านสะดุ้งเฮือก พากันก้าวถอยหลังไปหลายก้าวใช่แล้ว... งานแต่งครั้งนี้มิใช่งานมงคลธรรมดา แต่เป็นสมรสพระราชทานที่ฮองเฮาทรงประทานให้เพื่อเป็นเก

ตัวอักษรสีนิลตวัดอย่างทรงพลังบนราชโองการสีทองอร่าม ดุจดั่งฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของเสิ่นจื่อรุ่ยฉาดใหญ่จนชาหนึบไปทั้งร่าง!เขาไม่นึกไม่ฝันว่างานแต่งงานครานี้จะมีอุปสรรคขวางกั้น และที่สำคัญอุปสรรคนั้นคือเซี่ยอ๋องที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องกริ่งเกรงพระทัย“เซี่ยอ๋อง! ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้!”เสิ่นจื่อรุ่ยที่เงียบอึ้งไปครู่ใหญ่ แผดเสียงตวาดลั่นจนเอ็นคอโปนปูด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษ บัดนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอายผู้คนเนื่องจากโดนปล้นเจ้าสาวซึ่งหน้า เขาชี้หน้าบุรุษในชุดสีนิลด้วยมือที่สั่นเทา“ราชโองการเปล่าของอดีตฮ่องเต้แล้วอย่างไร! งานมงคลวันนี้คือราชเสาวนีย์ของฮองเฮาองค์ปัจจุบันที่ประทานให้ตระกูลกู้และจวนหนิงหย่วนโหวของข้า ท่านจะมาแย่งชิงเจ้าสาวกลางถนนราวกับโจรป่าเช่นนี้ไม่ได้!”เสิ่นจื่อรุ่ยสูดลมหายใจ เชิดหน้าขึ้นแสร้งทำเป็นผู้หยั่งรู้ธรรมเนียมในราชวงศ์ดี งัดเอากฎมณเฑียรบาลมากดดันเซี่ยอ๋องอีกทาง“อีกอย่าง การอภิเษกสมรสของเชื้อพระวงศ์หาใช่เรื่องล้อเล่น! ต่อให้ท่านมีราชโองการของอดีตฮ่องเต้ ยังต้องส่งเรื่องให้กรมพิธีการจัดเตรียม

“ดะ...เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน... เป็นวัวเป็นม้าในความหมายของข้า ไม่ใช่อย่างนี้นะเพคะท่านอ๋อง...”กู้เย่หลีละล่ำละลัก เสียงหวานสั่นพร่าเมื่อแผ่นหลังบางถูกต้อนจนชิดขอบเตียง ข่าวลือที่ชาวเมืองซุบซิบกันว่าเซี่ยอ๋องเป็นโรคบุรุษไร้สมรรถภาพ นกเขาไม่ขัน...รับอนุบังหน้าเพื่อสยบข่าวลือมารดามันเถอะ! ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือชั่วช้าหลอกลวงสตรีเช่นนี้!ทั้งคนอย่างเซี่ยอ๋องจัดได้ว่าเป็นบุรุษที่หล่อเหลา หากจะหาสตรีสักคนไม่เห็นยากเย็นเท่าไหร่นัก แต่ข่าวลือมักมาจากมูลความจริงนี่นา...หรือเขาแค่แกล้งนาง?แต่ส่วนที่แข็งขืนนั่นแกล้งชูชันได้ด้วยหรือ?ดวงตาหวานมองบุรุษที่กำลังก้าวสามขุมเข้ามาหานางด้วยเรือนกายสูงใหญ่กำยำ กลิ่นอายบุรุษเพศเข้มข้นดุดันแผ่ซ่าน แถมสายตาที่มองมายังร้อนแรงประดุจสัตว์ป่าหิวโซ... นี่หรือคือคนนกเขาไม่ขัน!เซี่ยเปี้ยนซางปลดสายรัดเอวสีนิลทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ไยดี เสื้อคลุมตัวนอกร่วงหล่น เผยให้เห็นสาบเสื้อตัวในที่แหวกกว้างจนเห็นแผงอกแกร่งอุดมไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ยิ่งขับเน้นความอันตราย เขาโน้มตัวลงมาใช้สองแขนกักขังร่างอรชรไว้ในอาณัติ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มที่แดงซ่านของนาง“