《สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

จริงของนาง! ศัตรูไม่ได้อยู่ไกลตัวเลย แต่มันกำลังยืนหัวเราะเยาะพวกเขาอยู่ในเงามืดที่ใกล้ที่สุด!“เจ้ามีแผนอะไร” เขากระซิบถาม“ไม่มี!”แต่คำว่าไม่มีแทนที่จะทำให้อ๋องหนุ่มเครียดขึงกลับยกยิ้มพาให้คนที่มองเห็นประหลาดใจเซี่ยเปี้ยนซางที่ได้ฟังเสียงกระซิบ พลันหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะแสยะยิ้มเย็นเยียบออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังพิโรธหรือขบขันกันแน่“แต่ข้าคิดว่าเราควรอยู่เงียบ ๆ ก่อน” เป็นความคิดที่ไม่เลว เพราะประเมินท่าทีของฝ่ายตรงข้าม ยิ่งเมื่อเราเงียบคนฝั่งนั้นยิ่งร้อนรนคิดว่าเรากำลังวางแผนตลบหลัง“ดี... ในเมื่อผีสางมันดุร้ายนัก ข้าก็จะปล่อยให้มันอาละวาดไปก่อน”สุ้มเสียงกัมปนาทที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นราบเรียบจนน่าขนลุก เซี่ยอ๋องสะบัดชายเสื้อคลุม หันไปออกคำสั่งใหม่ที่ทำเอาทุกคนในงานศพถึงกับงุนงง“ม่ออิง จับตัวเฉพาะฮูหยินหลิวและทายาทตระกูลหลิวไปขังไว้ที่คุกใต้ดินจวนอ๋อง! ส่วนแขกเหรื่อและขุนนางจวนอื่นที่มาร่วมงาน...ข้าจะถือว่าพวกเจ้าแค่มาผิดที่ผิดเวลา ให้พวกเขาไปรายงานตัวและลงชื่อที่ศาลาว่าการเมืองหลวงให้ครบทุกคน ผู้ใดมีชื่อตกหล่น ข้าจะส่งทหารพย

แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนอ๋อง ภายในห้องนอนใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งสงบลง ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเปี้ยนซางสวมเพียงเสื้อคลุมตัวหลวม เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยเล็บจาง ๆ เขายืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปด้านนอกอย่างสงบเงียบ ราวกับรอคอยบางสิ่งอยู่พึ่บพั่บ!เสียงกระพือปีกดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่พิราบสื่อสารขนสีเทาตัวหนึ่งจะร่อนลงมาเกาะที่ขอบหน้าต่าง ยมบาลแห่งต้านโจวยื่นมือไปปลดกระบอกไม้ไผ่ขนาดจิ๋วที่ผูกติดกับขาของมันออกอย่างเบามือ เมื่อดึงม้วนกระดาษแผ่นเล็กด้านในออกมาคลี่อ่าน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเย็นเยียบอยู่เสมอ พลันปรากฏประกายพึงพอใจ มุมปากหยักลึกยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มีเลศนัยอย่างยิ่งรอยยิ้มที่หากศัตรูได้เห็น... ย่อมต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูกดำ!“มีเรื่องอันใดให้น่าภาคภูมิใจตั้งแต่เช้าหรือเพคะ...”น้ำเสียงแหบพร่าและงัวเงียดังขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่ กู้เย่หลีขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาร่นลงมาเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนที่มีแต่รอยรักสีจางกระจายอยู่ทั่ว นางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มเ

ขบวนรถม้าไม้หนานมู่หรูหราประดับตราสัญลักษณ์พยัคฆ์ทมิฬ แล่นทะยานออกจากประตูเมืองหลวงอย่างเปิดเผยไร้ซึ่งการปิดบังซ่อนเร้นทั้งยังเปิดแค่ผ้าม่านโปร่งสามารถมองเงาคนด้านในได้ และเห็นว่าเซี่ยอ๋องจับสตรีที่เป็นองครักษ์หญิงนั่งตักไปด้วย และรถม้ามุ่งหน้าขึ้นสู่หุบเขาอันเป็นที่ตั้งของอารามถือศีลของเขาราชวงศ์ที่ต้องการทำบุญรักษาศีลอย่างเป็นส่วนตัวชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันซุบซิบนินทาว่า ยมบาลแห่งต้านโจวผู้เพิ่งรอดตายจากควันพิษ กลับมีอารมณ์สุนทรีย์พาสตรีคนใหม่ ซึ่งเป็นเพียงองครักษ์หญิงหน้าตาสะสวยผู้หนึ่ง ไปพลอดรักชมทิวทัศน์ถึงบนเขา ช่างสมกับข่าวลือที่ว่าเขากำลังหลงใหลสตรีผู้นี้จนหน้ามืดตามัว ลืมแม้กระทั่งพระชายาเอกที่กำลังนอนป่วยอยู่ที่ชายแดน!กู้เย่หลีในคราบองครักษ์หญิงที่สวมหน้ากากหนังมนุษย์ทับไว้อีกชั้น นั่งอยู่เคียงข้างสวามีภายในรถม้า นางลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างเกียจคร้านแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ ทรงเสน่ห์เสียจริงนะพ่อพยัคฆ์ใหญ่ ป่านนี้ข่าวลือเรื่องเขาเป็นบุรุษมักมากคงปลิวว่อนไปทั่วเมืองหลวงเพื่อตบตาคนในเงามืดจนสมจริงไปแล้วแต่ก็ว่าไม่ได้ เซี่ยอ๋องก็ทำตัวเสเพลมานานนม ขนา

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!ห่าฝนธนูเพลิงนับร้อยดอกแหวกอากาศพุ่งทะลวงเข้าใส่รถม้า! ไม่เพียงเท่านั้นยังตามมาด้วยถุงหนังใส่น้ำมันช่วยให้รถม้าติดไฟง่ายพวกมันคิดเอาชีวิตท่านอ๋อง“คุ้มกันท่านอ๋อง!!!” ม่ออิงตวาดก้องจนสุดเสียง ชักกระบี่คู่กายออกมาร่ายรำปัดป้องลูกธนูที่พุ่งกระหน่ำลงมาจากหน้าผาสองฝั่งอย่างบ้าคลั่งองครักษ์เงาและทหารพยัคฆ์ทมิฬนับสิบนายต่างกระโจนเข้าขวางหน้าประทุนรถม้า ใช้โล่เหล็กรับธนูเพลิงแทนผู้เป็นนาย ทว่าศัตรูเตรียมการมาอย่างดีเยี่ยม“ท่านอ๋อง! รีบหนีออกมา อั้ก!” องครักษ์ผู้หนึ่งที่พยายามพุ่งเข้าไปเปิดประตูรถม้าถูกธนูที่ยิงจากหน้าไม้เสียบทะลุขั้วหัวใจ ร่วงหล่นลงไปในกองเพลิงความวินาศสันตะโรดำเนินไปอย่างดุเดือด ม่ออิงเนื้อตัวเต็มไปด้วยเขม่าควันและรอยเลือด สู้ถวายหัวเพื่อตีฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วยนายเหนือหัว ทว่าเปลวเพลิงที่ลุกโชนผนวกกับลมกระโชกแรงบนช่องเขา ทำให้ไฟลุกลามอย่างรวดเร็วจนไม่อาจเข้าใกล้และในเสี้ยวอึดใจนั้นเอง...ตูมมม!!!โครงรถม้าที่ถูกไฟเผาผลาญจนเสียทรง พลันพังครืนถล่มลงมาทับ เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวม้าตื่นสลัดตัวหนีเปลวไฟร้อนจนตัวรถม้าไถล ก่อนที่จะร่วงลงหน้าผาไป“ท่านอ

เซี่ยอ๋องที่ไม่เคยกลัวการบาดเจ็บล้มตาย ตอนนี้หน้าหดเล็กเหลือนิดเดียวเพราะเมียด่า! ใครจะคิดว่าเขาที่คิดจะอ้อนชายาตนเองจะถูกบ่นจนหูชาตั้งแต่รอดกลับมาจนตอนนี้ยังไม่หยุด แต่เซี่ยอ๋องเถียงไม่ได้สักคำ ได้แต่ทนฟังต่อไป“คอยดูหากท่านตาย...ข้าจะหาสามีใหม่ที่ใหญ่กว่าท่าน!”“นี่เจ้า...อะไรใหญ่กว่า ข้าไม่ยอม!”“ไม่ยอมก็อย่าทำให้ตัวเองเจ็บอีก” เสียงใสพูดปนสะอื้นยกมือปาดน้ำตาไปด้วย นางกังวลแทบตายตอนเห็นแผลเขานึกว่าเขาจะตายเสียแล้วยมบาลผู้นี้ใช้ชีวิตราวกับตนเองเป็นแมวที่มีเก้าชีวิตไม่ตายง่ายอย่างนั้นแหละ คอยดูหายเมื่อไรนางจะลงโทษให้เข็ด“เอาล่ะชายาข้า...ต่อไปข้าจะไม่ทำให้ตนเองเจ็บอีกดีหรือไม่” เซี่ยเปี้ยนซางยิ้มโง่งมแต่ก็รู้สึกดีใจที่นางห่วงเขาขนาดนี้ นี่หากเอาแขนรับธนูอีกหน่อยเขาจะได้เห็นนางเป็นห่วงกว่านี้หรือไม่นะ?เมื่อนึกถึงช่วงเฉียดตายที่รถม้าถูกฝนธนูเพลิงถล่ม และเซี่ยเปี้ยนซางตะครุบร่างของนางมากอดไว้แน่น เอาแผ่นหลังของตนเองรับความร้อนระอุและปลายธนูที่พุ่งทะลุไม้กระดานเข้ามา... หัวใจของกู้เย่หลีปวดหนึบราวกับถูกบีบแรง ๆ ส่วนศพไหม้เกรียมสองร่างที่ถูกทิ้งไว้เบื้องบนนั้น คือศพนักโทษประหารที่ม่ออิง