All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 111 - Chapter 115

หลังจากเงาร่างของอดีตฮ่องเต้หายลับไป ม่ออิงก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด คุกเข่าลงเบื้องหน้าเซี่ยเปี้ยนซางพร้อมกับยื่นม้วนกระดาษข่าวกรองลับให้แก่ผู้เป็นนายอันที่จริงเซี่ยอ๋องก็มองหาคนที่สมควรนั่งตำแหน่งฮ่องเต้อยู่แล้ว เพราะตระกูลเซี่ยให้คำสัตย์สาบานเอาไว้ จะไม่แย่งบัลลังก์ แต่จะพยุงบัลลังก์ ดังนั้นเพื่อไม่ให้ผิดต่อ คำสาบานของบรรพชนตระกูลเซี่ย เขาต้องหาคนที่เหมาะสม แต่ก็ยังต้องมีเขาสอดส่องอยู่ดี“ท่านอ๋อง... ข่าวกรองที่ท่านให้หน่วยองครักษ์เงาไปสืบประวัติของ ‘หนานอ๋อง’ ที่เมืองใต้ ได้รับการยืนยันแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ม่ออิงรายงานเสียงฉะฉาน “หนานอ๋องผู้นี้ทรงพระปรีชา ปกครองเมืองใต้จนราษฎรร่มเย็นเป็นสุข ไม่เคยซ่องสุมกำลังทหาร ทรงใช้ชีวิตอย่างสมถะและมีพระจริยวัตรที่งดงาม ไร้ซึ่งประวัติด่างพร้อย... เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นโอรสสวรรค์องค์ใหม่ของต้านโจวพ่ะย่ะค่ะ”เซี่ยเปี้ยนซางคลี่ม้วนกระดาษอ่านรายละเอียดด้วยแววตาพึงพอใจ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากมัจจุราช“ดี... ในเมื่อจ้าวหมิงหยวนยังมีตาที่สว่างอยู่บ้างในวาระสุดท้าย... เช่นนั้นข้าก็จะสานต่อราชโองการนี้ให้สมบูรณ์” เซี่ยอ๋องม้วนกระดาษเก็บเข้าแขนเสื

สายลมพัดผ่านค่ายทหารชายแดนบูรพา หอบเอาความแห้งแล้งและกลิ่นฝุ่นมาเตะจมูก ทว่าสำหรับ ‘เซี่ย เปี้ยนซาง หรือเซี่ยอ๋อง’ ในวัยสิบหกชันษา กลิ่นอายเหล่านี้เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้กับความจริงอันแสนหนักอึ้งหลังจากการจากไปอย่างกะทันหันของผู้เป็นบิดา บุรุษหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่ควรจะได้ใช้ชีวิตอิสระ กลับถูกผลักขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำตระกูลเซี่ยรับตำแหน่งเซี่ยอ๋อง ถือครองตราพยัคฆ์ทมิฬที่กุมกำลังทหารนับแสนถูกวางลงบนบ่าที่ยังเติบโตไม่เต็มที่เดิมตราพยักทมิฬนี้มีสองชิ้นชิ้นแรกสำหรับแม่ทัพที่รักษาดินแดน ซึ่งตอนนี้ตกเป็นของตระกูลกู้ เป็นตระกูลที่เซี่ยอ๋องผู้ล่วงลับไว้เนื้อเชื่อใจ แต่อย่างใดก็แล้วแต่ยังต้องฟังคำสั่งเซี่ยอ๋องที่มีตราเสมือนตราแม่อยู่นี่เป็นความประสงค์ของอดีตฮ่องเต้ที่ไว้เนื้อเชื่อใจตระกูลเซี่ยมาช้านาน ทั้งคำสัตย์สาบานเป็นพี่น้องต่างแซ่จนตระกูลเซี่ยได้บรรดาศักดิ์อ๋องเขาต้องสวมหน้ากากแห่งความเดือดดาลและเย็นชา เพื่อข่มขวัญเหล่าขุนนางเฒ่าที่จ้องจะแย่งชิงอำนาจ ท่ามกลางหมาป่าที่หิวโหย เซี่ยเปี้ยนซางไม่อาจแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็นได้แม้แต่เสี้ยวลมหายใจสถานที่เดียวที่มัจจุราชวัยเยาว์ผู้นี้จ

เสียงปี่พาทย์มงคลที่ดังกึกก้องมาจากถนนสายหลักของเมืองหลวงต้านโจว ช่างเป็นเสียงที่บาดหูและชวนให้หงุดหงิดที่สุดในชีวิตของ ‘เซี่ยเปี้ยนซาง’บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมหรูที่ถูกเหมาปิดชั้นไว้อย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดแพรไหมสีดำขลิบทองนั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิด บัดนี้คุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้เป็นจุณ มือหนาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบนโต๊ะตรงหน้าเขา... มีจอกสุราหยกขาว และกล่องไม้ที่บรรจุ ‘ราชโองการสมรสพระราชทานเปล่า’ ของอดีตฮ่องเต้วางเตรียมพร้อมเอาไว้แน่นอนว่าวันนี้เขาจะมาชิงตัวเจ้าสาว“ม่ออิง... สายสืบรายงานมาว่าอย่างไร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเยือกเย็น ทว่ากดดันจนองครักษ์เงาที่ยืนอยู่เบื้องหลังต้องลอบกลืนน้ำลาย“ทูลท่านอ๋อง ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวเพิ่งเลี้ยวพ้นตรอกฝั่งตะวันออก กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้พ่ะย่ะค่ะ ส่วน ‘ซูเยว่ซิน’ สตรีที่เป็นชู้รักของหนิงหย่วนโหว บัดนี้ปะปนอยู่ในกลุ่มชาวบ้านใกล้กับจุดที่ขบวนจะเคลื่อนผ่าน ตามที่ท่านอ๋องคาดการณ์ไว้ทุกประการ องครักษ์เงาของเราประจำจุดเตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะ