จ๊วบ!! ธามถอนริมฝีปากออกอย่างอุกอาจจนเกิดเสียงดังสะท้อนในรถ น้ำสีใสหวานเคลือบเคลียอยู่บนกลีบปากบางที่บวมเจ่อจากการบดขยี้อย่างหนักหน่วง "แฮ่ก... แฮ่ก..." ฟาร์ฟุบใบหน้าอยู่บนแผงอกแกร่ง เธอรีบสูดอากาศเข้าปอดจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นกระเพื่อมลง ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตาปรือฉ่ำไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนแทบกู่ไม่กลับ แต่สติอันน้อยนิดยังคงเตือนให้เธอพยายามขยับตัวหวังจะตะเกียกตะกายลงจากหน้าตักของเขาให้ได้ พรึบ!! แต่คนตัวโตกลับตวัดวงแขนรัดหมับเข้าที่เอวบาง แล้วค่อยๆ ออกแรงยกสะโพกมนให้กระเถิบเข้ามาแนบชิดติดกับหน้าตักแกร่งของเขามากกว่าเดิม เขาไม่เปิดแม้แต่จะโอกาสให้เธอได้ถอยห่างแม้แต่นิดเดียว "คุณธาม... พอ... พอแล้วค่ะ ฟาร์จะเข้าบ้านแล้วค่ะ" ฟาร์เอ่ยปากอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า มือเล็กดันแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆ ไว้แผ่วเบา "ไอ้เปา... มึงลงไปรอข้างนอก" ธามไม่ได้สนใจคำประท้วงของฟาร์เลยสักนิด ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงเข้มทุ้มต่ำพ่นใส่ลูกน้องคนสนิท ในขณะที่สายตาคมกริบยังคงจับจ้องมองแค่ใบหน้าหวานของฟาร์อย่างไม่วางตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายและหลงใหลในตัวเด็กสาวตรงหน้าอย
Baca selengkapnya