บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

"ว่าแต่วันนี้พี่ตินไม่ได้มารับแกหรอ" ฟาร์เอ่ยถามในจังหวะที่ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกมาจนเกือบๆ จะถึงหน้ามหาลัย "ไม่อ่ะ วันนี้ฉันบอกพี่ตินไปแล้วว่าฉันจะไปกินหมูกระทะกับแก พี่ตินเลยบอกว่าตามสบายเลย เดี๋ยวขากลับเขาจะแวะมารับพวกเราทั้งสองคนเอง" จูนเอ่ยตอบพลางคล้องแขนเพื่อนรักเดินกระหนุงกระหนิง "พี่ตินนะพอรู้ว่าจะได้มาเจอแกตอนค่ำ รีบตอบตกลงทันทีเลยเหอะ ชิ! ขัดใจฉันได้ แต่ขัดใจแกไม่ได้เลยจริงๆ" ​"แกก็พูดไป..." ฟาร์ยิ้มบางๆ พยายามซ่อนความกังวลใจเอาไว้ลึกๆ ในอก ​ความจริงข้อความที่เปาส่งมาสั่งห้ามชัดเจนว่า ห้ามคุณไปไหน มันแวบเข้ามาในหัวซ้ำๆ แต่ฟาร์เลือกที่จะปัดมันทิ้งไปชั่วคราว เพราะค่ำคืนนี้ธามติดธุระด่วน และเงินลดหนี้ที่เธอแอบคำนวณไว้ในสมุกโน้ตก็ทำให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองว่า แค่ไปกินหมูกระทะกับเพื่อนสนิทแค่แป๊บเดียว มาเฟียจอมบงการคนนั้นไม่มีทางรู้หรอก ​@ร้านหมูกระทะบุฟเฟต์ชื่อดัง ​ซ่าาาาาาาาา! ​เสียงหมูสามชั้นสไลด์บางเฉียบกระทบกับกระทะทองเหลืองร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ ฟาร์พ่นลมหายใจระบายความเครียดทั้งหมดทิ้งไป ในตอนที่คีบหมูชิ้นโตจิ้มลงในน้ำจิ้มรสเด็ดสูตรเผ็ดจั

​"กูว่าบางทีกูน่าจะสลับตำแหน่ง ให้ไอ้โซมาเป็นลูกน้องคนสนิทเดินตามกู แล้วให้มึงไปตากแดดตากลมทำงานแทนไอ้โซน่าจะดีกว่านะเปา เพราะดูเหมือนว่าช่วงนี้มึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ทำงานก็ชักช้าขัดหูขัดตาไปหมด" ธามเอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย ดูเหมือนว่าตอนนี้อารมณ์โกรธและความไม่พอใจชวนพาลไปซะทุกเรื่องจนเปาซวยไปด้วย ทั้งที่เปาก็ทำงานดีถวายหัวมาโดยตลอด แต่ในสายตาของคนกำลังโมโหตอนนี้ ทำอะไรก็ดูขัดใจขัดหูขัดตาไปซะทุกอย่าง ​"ไม่ดีมั้งครับนาย... โถ่" ​เปาพึมพำตอบเสียงแห้งแค่นั้น แล้วก็รีบก้าวขาเดินปราดเข้ามาเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งด้านหลังให้กับผู้เป็นนายทันที โดยปิดปากเงียบสนิทไม่มีคำถามหรือข้อสงสัยใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากอีกเลย เพราะขืนถามอีกคำเดียว มีหวังโดนธามสั่งย้ายด่วนให้เปลี่ยนตำแหน่งงานกับไอ้โซ่แน่ๆ "หึ... ออกรถให้เร็วที่สุด" "รับทราบครับนาย" เปารับคำ ก่อนจะรีบปิดประตูรถลงแล้วรีบวิ่งไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกตัวไปด้วยความเร็ว @ภายในรถสปอร์ตหรู ​"นายครับ... ว่าแต่งานเพิ่งจะเริ่มไม่ใช่หรอครับนาย" ​เปาที่กำลังบังคับพวงมาลัยรถเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความสงสั

"รถใครตามไม่ยอมห่างเลย..." ​ตินพึมพำกับตัวเองในลำคอเบาๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน สายตาของเขาจับจ้องมองไปที่กระจกมองหลังอยู่เป็นระยะ รถสปอร์ตหรูสีดำทึบคันนั้นขับจี้ท้ายเว้นระยะห่างเท่าเดิมเป๊ะมาตั้งแต่หน้าร้านหมูกระทะ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ ​ทว่าสองสาวยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว และกำลังตื่นเต้นกับแพลนร้านอาหารญี่ปุ่นอย่างสนุกสนาน ​"เดี๋ยวดูตารางเรียนก่อนดีกว่า" จูนรีบเปิดโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาสไลด์ดูตารางเรียนทันที "อืม... วันนี้ก็เรียนภาคเช้า วันนี้ก็เรียนภาคบ่าย โห... จันทร์ถึงศุกร์ตารางแน่นเอี๊ยดไม่ว่างเลยอ่ะพี่ติน งั้นเอาเป็นวันเสาร์หน้าดีไหมคะ คอนเฟิร์มล่วงหน้ายาวๆ ไปเลย" ​"ได้สิ วันไหนก็ได้... แค่เราสองคนว่างตรงกันก็พอ พี่เคลียร์คิวให้ได้เสมอ" ตินละสายตาจากกระจกมองหลังเอ่ยตอบน้ำเสียงนุ่มนวล ​"โอเค ได้เลยค่ะ งั้นเอาเป็นวันเสาร์หน้าเนาะ... ฟาร์ แกว่างไหมอ่ะเสาร์หน้า" จูนหันขวับมาถามฟาร์ด้วยแววตาคาดหวัง ​"ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจเลยอ่ะแก ไว้วันศุกร์เย็นฉันบอกแกอีกทีแล้วกันนะ" ฟาร์เอ่ยตอบอ้อมแอ้ม สีหน้าสับสน ลำพังแค่ตารางงานถ่ายแบบเ

​"อ๊ะ!... คุณธาม!" ฟาร์ร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงเมื่อเห็นว่าอสูรร้ายที่เธอพยายามหลบเลี่ยงมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า "ปล่อยฟาร์นะค่ะ ฟาร์เจ็บ!" ​"เจ็บงั้นเหรอ แล้วทีเมื่อกี้ปล่อยให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นเดินตามเข้ามาส่งถึงในรั้วบ้าน ยืนคุยกระหนุงกระหนิงทำตาหวานชื่นใส่กัน ไม่เห็นจะบ่นว่าเจ็บสักคำ!" ธามเค่นเสียงรอดไรฟัน มือหนาบีบเค้นต้นแขนเนียนแน่นขึ้นตามอารมณ์โทสะ "ฉันสั่งเธอไว้ว่ายังไงฟาร์ ฉันบอกว่าห้ามเธอไปไหน และห้ามรับงานไม่ใช่หรือไง! แล้วนี่เธอแอบหนีมาเริงร่ากินหมูกระทะ แถมยังให้ผู้ชายมาส่งถึงที่ เธอเห็นคำสั่งของฉันเป็นแค่ลมปากหรือไงฮะ" ​"ฟาร์ไม่ได้นัดพี่ตินนะค่ะ! พี่ตินเขาแค่มารับจูน แล้วฟาร์ขออาศัยติดรถกลับบ้านมาด้วยเฉยๆ" ฟาร์พยายามอธิบายทั้งตัวสั่นเทา ด้วยความหวาดกลัวมาเฟียหนุ่มเวอร์ชันที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะความไม่พอใจ ​"ติดรถงั้นเหรอ ติดรถบ้าอะไรถึงต้องเดินตามเข้ามาส่ง เล้าโลมกันด้วยคำพูดหวานหู ‘พี่เป็นห่วงนะ มีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้’ หึ! เธอคิดว่าฉันหูหนวกตาบอดจนไม่ได้ยินหรือไง เธออย่าลืมฐานะตัวเองนะฟาร์ ว่าเธอมานอนกับฉันเพื่อใช้หนี้แทนพ่อของเธอ ตามสัญญาเธ

"หึ... เลิกดิ้นแล้วเหรอเด็กน้อย เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนจะอวดดีอยู่เลยนี่" ธามเอ่ยกระซิบข้างหูเสียงพร่า หลังจากเห็นยัยตัวดีนั่งนิ่งหน้าแดงแจ๋เป็นมะเขือเทศสุก ​"ก็... ก็คุณทำรุ่มร่ามแบบนี้ทำไมเล่าคะ" ฟาร์ก้มหน้าชิดอก บ่นอุบอิบเสียงอ้อมแอ้ม "ถ้าจะให้ฟาร์นวดให้... ก็ปล่อยให้ฟาร์ไปนั่งดีๆ สิคะ" ​"นั่งตรงนี้แหละ ถนัดดี... อ้าวมือหยุดทำไมล่ะ นวดต่อสิ ไม่งั้นฉันจะทำอย่างอื่นแทนการนวดจริงๆ นะ" ธามขู่แกมบังคับ สายตาคมกริบจับจ้องที่ใบหน้าหวานของฟาร์อยู่ตลอดเวลาไม่ยอมละสายตาไปไหน ​"รู้แล้วค่ะ... ดุจัง" ​ฟาร์จำใจต้องยกมือนุ่มทั้งสองข้างขึ้นมาวางลงบนลาดไหล่หนาเปลือยเปล่าของคนตัวโต แล้วออกแรงคลึงบีบนวดเบาๆ ยิ่งเธอขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้นวดได้ถนัดขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งเป็นกลิ่นกายประจำตัวของเธอก็ยิ่งโชยละมุนชัดเจนขึ้นตามร่างบาง ท่ามกลางความเงียบภายในรถ ส่งผลให้มาเฟียหนุ่มถึงกับเคลิ้มเผลอโน้มใบหน้าซุกไซ้สูดดมกลิ่นหอมฟอดใหญ่เข้าปอดไปแบบเงียบๆ อย่างโหยหา ​"คุณธาม! ดมทำไมคะ... ฟาร์กำลังตั้งใจนวดให้อยู่นะคะ" ฟาร์เอียงคอหนีด้วยความจั๊กจี้ ใบหน้าสวยแดงทวีคูณเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เ