บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย

​"กลับ" น้ำเสียงเข้มเฉียบขาดของธามสั่งการลูกน้องเพียงคำเดียว ร่างสูงสง่าหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากบ้านที่พังยับเยิน ทว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าวฝีเท้าหนักๆ นั้นก็หยุดชะงักลง ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันกลับมามองเด็กสาวตัวเล็กที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้น แล้วลูกน้องทุกคนต่างก็หยุดนิ่งเป็นหุ่นปั้นรอรับคำสั่งถัดไป ​"อ้อ... ลืมย้ำความจำไปอย่าง" ​ธามเดินย้อนกลับมาหยุดตรงหน้าฟาร์ ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งย่อเข่าในระดับเดียวกับเธอ เขาใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตาเขาแบบตรงๆ ​"อึก! อื้อออ..." ฟาร์ครางประท้วงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยสั่นระริกและพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับตรึงเธอไว้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้ ​"อย่าทำอะไรลูกผมเลยนะครับ... ผมขอร้อง ฮือออ" เสียงอ้อนวอนของวริศดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลัง แต่มันกลับไม่เข้าสู่โสตประสาทของมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ​"รู้ใช่ไหม... ว่าถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการภายในเจ็ดวัน เธอจะต้องเจอกับอะไร" ​เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วย

ก๊อกๆๆ... ​"เชิญเลยค่ะ" ​เอ๋ที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับกองเอกสารและรูปถ่ายนางแบบบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นอนุญาต เมื่อประตูเปิดออกและเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มเอ็นดูตามประสาพี่สาวใจดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ​"ขออนุญาตค่ะพี่เอ๋" ​"ว่าไงจ๊ะฟาร์ ลมอะไรหอบมาหาพี่ถึงนี่ล่ะ" เอ๋วางปากกาลงพลางขยับแว่นสายตา "ปกติเราแทบจะไม่ค่อยเข้ามาที่ออฟฟิศถ้าไม่มีนัดงาน" "เอ่อ... คือ... พอดีว่าหนูมีเรื่องสำคัญจะมาปรึกษาพี่หน่อยค่ะ" ฟาร์ก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยความประหม่า มือบางกำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มมาอย่างดีดูหม่นหมองจนเอ๋สังเกตเห็นความผิดปกติ ​"หือ... มีเรื่องอะไรล่ะ ว่ามาสิ ทำไมทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้น" ​"พี่เอ๋คะ... พอดีช่วงนี้พี่พอจะมีงานพิเศษให้หนูทำบ้างไหมคะ แบบว่า... งานด่วนที่ได้เงินเร็วๆ หรือพวกงานอีเวนต์กะทันหันอะไรพวกนี้ค่ะ" ฟาร์เอ่ยถามออกไปอย่างมีความหวัง แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความร้อนใจ ​เอ๋นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเปิดสมุดคิวงานดู "งานด่วนเหรอ... อืม ช่วงนี้งานส่วนใหญ่จะเป็นงานที่ดิวล่วงหน้าไว้หมดแล้วน่ะสิฟาร์ งานด่วนที่จ่ายหนักๆ ตอนนี้พี่ไม่มีเลยน

"ซี๊ดดดด ฟู้วววว!"​เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เช็ดน้ำตาออกอย่างเด็ดเดี่ยว ในหัวนึกถึงใบหน้าของพ่อที่รออยู่ เพื่อพ่อแล้ว ต่อให้ต้องทิ้งศักดิ์ศรีเธอก็ต้องเดินต่อไป"หนูพร้อมแล้วค่ะเจ๊""โฮ้ววว! สวยมา แบบนี้คุณๆ เขาต้องชอบแน่ๆ"เบลมองคนตัวเล็กตรงหน้าแล้วเธอก็อดชื่นชมไม่ได้ ตอนแต่งตัวธรรมดาว่าสวยแล้ว พอใส่ชุดเดรสแบบนี้เข้าไปยิ่งสวยขึ้นไปอีก"ขอบคุณค่ะเจ๊""ไปกันเถอะ มาตามเจ๊มา" ฟาร์ก้าวขาออกจากห้องแต่งตัว แล้วเดินตามเบลมุ่งหน้าสู่ห้อง VIP ชั้นบนสุดตามคำสั่ง เสียงดนตรีบีตหนักๆ ด้านล่างไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของเธอเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่บริกรเปิดประตูห้องสูทส่วนตัวให้ ร่างเล็กก็ก้าวเข้าไปในห้องที่สลัวรางด้วยแสงไฟสีส้มและอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์ราคาแพง ​และทันทีที่สายตาปรับเข้ากับความมืดได้หัวใจของฟาร์ก็แทบจะหยุดเต้น ​เมื่อชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงโซฟาหนังตัวหรูตรงกลางห้อง ท่ามกลางลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ เขาดูนิ่งขรึมจนน่ากลัว นี่ขนาดเพิ่งเห็นแค่แผ่นหลังนะ เธอยังรู้สึกประหม่ามากขนาดนี้ ​"อึก... เอาน่ะฟาร์ แกต้องทำได้สิ แกต้องทำได้เพื่อพ่อ..." ​เด็กสาวพึมพำปลอบใจตัวเองเบาๆ อยู่หน้าบา

"ฮือออ ได้โปรดเถอะค่ะคุณคะ ให้หนูทำอย่างอื่นเถอะนะคะ ล้างจานก็ได้ ขัดรองเท้าก็ได้ หรือจะให้หนูทำความสะอาดบ้านคุณหนูก็ยอมค่ะ แต่อย่าให้หนูทำแบบนี้เลยนะคะ..." ​เสียงหวานสะอื้นไห้ระงมจนแทบขาดใจ ฟาร์ยกมือขึ้นไหว้หงึกๆ ชายหนุ่มตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากจนเครื่องสำอางบนใบหน้าสวยเลอะเทอะไปหมด ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอยู่บนตักกว้างราวกับลูกนกที่กำลังจะถูกปลิดชีวิต ​"ล้างจาน ขัดรองเท้า งั้นเหรอ" ​ธามเค้นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอด้วยความเย็นชา มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึกไปถึงใจคนฟัง "คิดว่าค่าแรงล้างจานขัดรองเท้าของเธอต่อนิ้วมันกี่บาทกัน ชาตินี้ทั้งชาติเธอจะหาเงินสิบล้านมาคืนฉันได้ไหม" ​"แต่หนูทำไม่ได้... ฮึก หนูทำแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ค่ะคุณเอ่อ... คุณธาม ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูขอร้อง ฮือออ..." เธอส่ายหน้าพัลวัน พยายามบิดข้อมือหนีจากกรงเล็บปีศาจร้าย ​"ทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำกันแน่เด็กน้อย..." ธามเลิกคิ้ว สายตาคู่หนาเต็มไปด้วยความกดดัน "ตอนก้าวขาเข้ามา