บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย

​"แก ฉันกลับก่อนนะ"

เสียงหวานของฟาร์เอ่ยบอกจูนเพื่อนรัก หลังจากที่จบคลาสสุดท้ายของวัน

​"อืม... กลับดีๆ ล่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะแก"

จูนโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังรถยุโรปคันหรูที่มาจอดรอรับอยู่หน้าคณะเป็นประจำ พี่ชายของจูนลดกระจกลงมาทักทายคนเป็นน้องอย่างเอ็นดู ชีวิตของจูนถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีบ้านที่รวยและพร้อมที่จะซัพพลอร์ตเธอทุกอย่าง แตกต่างจากฟาร์ เธอต้องดิ้นรนเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียน เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะมีงานดีๆ ทำ และมีเงินพอที่จะเลี้ยงดูพ่อให้สุขสบายได้

​'เฮ้อ... อยากมีพี่ชายแบบยัยจูนจัง ถ้ามีใครสักคนให้พึ่งพาได้บ้างก็คงดีสินะ' ฟาร์คิดในใจพลางลอบถอนหายใจยาว สายตามองตามท้ายรถคันนั้นที่เคลื่อนตัวออกไปจนลับตา ก่อนที่เธอจะกระชับสายสะพายกระเป๋าเป้ แล้วก้าวขาเดินไปยังป้ายรถเมล์ที่เดิมที่เธอขึ้นเป็นประจำ

ฟาร์ อายุ 21 ปี นักศึกษาสาวที่เติบโตมาในโลกที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ภาระหน้าที่ที่เกินวัยหล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งกว่าเด็กสาวรุ่นเดียวกัน ในขณะที่เพื่อนคนอื่นใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างสนุกสนาน แต่ชีวิตของฟาร์กลับวนเวียนอยู่กับการแก้ปัญหาที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ

พ่อที่ติดการพนันจนโงหัวไม่ขึ้น กลายเป็นหนี้ชีวิตที่เธอต้องแบกรับมาตลอด ฟาร์พยายามพาตัวเองออกมาจากจุดที่มืดบอดด้วยการทำงานหนัก เธอใช้รูปร่างหน้าตาที่พระเจ้าประทานมา ทั้งใบหน้าที่สวยหวานสะดุดตา และผิวพรรณที่ขาวเนียนละเอียด รับงานเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ต่างๆ เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน

เงินทุกบาทที่ได้มาจากการยืนโพสท่าท่ามกลางแสงไฟ ถูกบริหารอย่างมัธยัสถ์เพื่อให้เพียงพอต่อค่าเทอมและค่ากินอยู่ เธอไม่เคยร้องขอเงินจากผู้เป็นพ่อแม้แต่บาทเดียว หนำซ้ำ ยังต้องกลายเป็นฝ่ายหยิบยื่นเงินที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อให้พ่อเอาไปถลุงในวงพนันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะคำว่ากตัญญูที่ค้ำคอ

​"พ่อคะ พ่อ!"

​เสียงหวานเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบที่น่าใจหาย ประตูบ้านถูกเปิดทิ้งไว้ แต่หน้าแปลกที่ภายในบ้านดูเงียบเชียบจนต้องใจหาย

​"ไปไหนของเขานะ อย่าบอกนะว่าไปดื่มอีกน่ะ"

เธอพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาภายในบ้านแต่แล้วดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อสังเกตเห็นว่าข้าวของภายในบ้านที่เคยถูกจัดวางอย่างดี ตอนนี้กลับกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ราวกับเพิ่งผ่านการรื้อค้นอย่างบ้าคลั่ง

​"พ่อ!"

ฟาร์ตะโกนเรียกสุดเสียงด้วยความตระหนก เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงกลางบ้าน และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

​"ฟาร์... ฟาร์ลูก!"

​ผู้เป็นพ่ออยู่ในสภาพสะบักสะบอม ถูกชายชุดดำสองคนกดไหล่ให้คุกเข่าลงกับพื้นกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์อีกหลายคนที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบบ้าน บรรยากาศภายในบ้านที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเยียบ

​"พวกแกเป็นใคร! เข้ามาทำลายข้าวของในบ้านฉันได้ยังไง แล้วจับพ่อฉันไว้ทำไม!"

แม้ขาจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ แต่สัญชาตญาณการปกป้องครอบครัวทำให้เธอแผดเสียงถามออกไป

​"ฟาร์ลูก... นั่งลงก่อน เชื่อพ่อ นั่งลงก่อน"

คนเป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัว

​"ไม่ค่ะพ่อ! พวกแกปล่อยพ่อฉันเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!"

​เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาหมายจะทำตามที่ขู่ แต่มือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นเสียก่อน แรงบีบมหาศาลทำให้โทรศัพท์ร่วงลงพื้น พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก

​"หึ แจ้งตำรวจงั้นเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนั่งเล่น ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทจะค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา แสงไฟสลัวในบ้านกระทบใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยจนดูน่ากลัว

ธามมองนักศึกษาสาวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของเธอเลยสักนิด

ธาม อายุ 30 ปี นายใหญ่ผู้กุมอาณาจักรในโลกสีเทา ชื่อของเขาเป็นที่เลื่องลือในฐานะมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยากจะต่อกร เขาเติบโตมาในโลกที่ต้องใช้ความรุนแรงตัดสินทุกอย่าง จนหล่อหลอมให้กลายเป็นชายหนุ่มที่เย็นชา ไร้ความปราณี และโดดเด่นเรื่องความอำมหิตอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ภายใต้ใบหน้าที่หล่อคมราวกับรูปสลัก กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายของนักฆ่า เพียงแค่ปรายตามองก็เพียงพอที่จะทำเอาศัตรูถึงกับชะงักจนตัวแข็งทื่อ ร่างกายเย็นวาบด้วยความหวาดกลัวในรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา

สำหรับธาม ความอ่อนโยนคือสิ่งแปลกปลอม ชีวิตของเขามีเพียงการควบคุมและการทำลายล้าง ใครก็ตามที่กล้าลองดีหรือคิดจะโกงคนอย่างเขา จุดจบเดียวที่รออยู่คือความพินาศที่แม้แต่ความตายยังอาจเป็นเรื่องที่ปรานีกว่าเสียด้วยซ้ำ

​