บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

110 チャプター

41 หนูขอร้อง

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ​ธามอัดกระแทกสะโพกกระทั้นเข้าใส่ร่องรูล่างบนเก้าอี้หลุยส์อีกกี่ครั้ง เขาก็ยังรู้สึกไม่หนำใจกับความเร่าร้อน และความบีบแน่นที่ตอดรัดราวกับจะกลืนกินตัวตนของเขา กรอด!! หนุ่มกัดฟันกรอดสบถเสียงพร่าในลำคอ ก่อนจะจัดการถอนแก่นกายขนาดยักษ์ออกจนเกิดเสียงแฉะชื้นชวนสยิว เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วตวัดวงแขนแกร่งอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรง ที่กำลังสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำของฟาร์ขึ้นมาแนบอก ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปที่เตียงนอนคิงไซส์หลังใหญ่ แล้วโยนร่างบางลงบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่เบามือนัก ​"อ๊ะ... คุณธาม... ฮึก..." ​เขาไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้พักหายใจ ชายหนุ่มจัดการจับเธอพลิกหงายขึ้นทันที มือหนาทั้งสองข้างจับหมับเข้าที่ข้อพับเข่าเนียนละเอียด แล้วออกแรงดันเรียวขาทั้งสองข้างขึ้นไปชี้ฟ้า จนสะโพกกลมกลึงลอยเด่นขึ้นเหนือพื้นเตียง ท่าทางที่เปิดเปลือยไร้สิ่งกีดขวางทำให้ฟาร์ตื่นตระหนก ทว่าคนตัวเล็กยังไม่ทันได้ประท้วง ธามก็ขยับตัวเข้าประจันหน้า จ่อหัวเห็ดมนหยักสีเข้มที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการลุกโชน สอดแทรกความใหญ่โตมโหฬารกลับเข้าไปรวดเดียวจนมิดโคน ​สวบ...!!!! ​"กรี๊ดดดด! อื้อออ!" ​ฟาร
続きを読む

42 สนใจฉัน

​"ซี๊ดดด... เสียวชะมัด ยิ่งกลัวยิ่งตอดแน่นเลยนะฟาร์ โอ้ววว... อึ่ก ไม่ไหวแล้วโว้ย!" ​ในจังหวะที่สถานการณ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจถึงขีดสุด เสียงเรียกสายจากจูนยังคงสั่นสะเทือนอารมณ์ ธามก็ไม่สามารถสะกดกั้นความกระสันอยากได้อีกต่อไป ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน สองมือหนาจิกขยำลงบนสะโพกมนของฟาร์จนเนื้อขาวขึ้นรอยนิ้วมือเขียวช้ำ ก่อนจะเร่งจังหวะสะโพกซอยกระหน่ำกระแทกเข้าออกถี่ยิบปานพายุคลั่ง บดเบียดความยิ่งใหญ่เข้าลึกสุดใจกลางกายสาวสิบครั้งรวด ​ตั่บๆๆๆๆๆๆ ตั่บ! ​"คุณธาม! อ๊ะๆๆๆ หนูจะ... จะเสร็จ อ๊ายยยย!" ​พรวด...!!!! "อ๊าาาาส์~ ซี๊ด~~ โอ้วววว" ​ธามปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นข้น ฉีดพ่นทะลักล้นเข้าไปในรูร่องส่วนลึกของเด็กสาวในจังหวะที่เสียวสุดขีด ชายหนุ่มแหงนหน้าครางระงมเสียงต่ำพร่าดังก้องห้อง สองตาหลับพริ้มรับความสุขสมล้นปรี่ "กรี๊ดด~ คุณคะ... อ๊าาาา อื้ออออ~" ในขณะที่ฟาร์เองก็ครางระงมหวีดร้องเสียงหลงไม่ต่างกัน ร่างบางกระตุกเกร็งแอ่นรับน้ำกามอุ่นวาบที่ฉีดพ่นเคลือบชะโลมอยู่ภายในร่องรัก จนเอ่อล้นไหลย้อยออกมาตามง่ามขา สมองของฟาร์หมุนคว้างตัวเบาหวิวราวกับลอยล่องไปในอากาศ ทั้งๆ ท
続きを読む

43 นอนไม่ได้เลย

​"อ๊ะ... อื้อออ คุณธาม... อย่าขยับสิคะ... อึ่ก" ​"หึ... ปากบอกให้พอ แต่ร่องเธอมันยังตอดรัดท่อนเอ็นของฉันแน่นอยู่เลย" ธามกระซิบกระเส่า พลางรวบตัวคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่นจนหน้าอกอวบอัดบดเบียดกับแผ่นอกแกร่ง "คืนนี้เลิกคิดเรื่องคนอื่น แล้วตั้งใจรับรสสวาทจากฉันซะ เพราะถ้าเธอทำตัวเป็นเด็กดี นอนนิ่งๆ ให้ฉันนอนกกนอนกอดจนถึงเช้า... ฉันอาจจะใจดีให้เธอโทรหาเพื่อนก็ได้" ​"ฮึก... จริงนะคะ" ฟาร์ช้อนตาขึ้นมองอย่างมีความหวัง แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาและเหนื่อยล้าจนแทบจะหลับคาอกเขาอยู่รอมร่อ ​"จริงสิ... แต่ตอนนี้ หลับตาซะ... ถ้าเธอยังไม่ยอมนอนแล้วเอาแต่ถามหาโทรศัพท์อีกคำเดียวล่ะก็... ฉันจะขยับสะโพกกระแทกเธอต่ออีกรอบให้เธอร้องครางทั้งคืนแน่ๆ เลือกเอา" ​คำขู่แกมบังคับอันแสนห่ามทำเอาฟาร์รีบเม้มปากแน่น และยอมปิดเปลือกตาลงอย่างว่าง่าย สองมือเล็กเผลอขยับไปกำเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของเขาไว้แน่น ยอมปล่อยให้มาเฟียหนุ่มผู้เอาแต่ใจนอนทับและกอดกกขังเธอไว้ในอ้อมกอดอุ่นหนา ท่ามกลางร่องสวาทที่ยังคงชุ่มฉ่ำและยังคงมีความเร่าร้อนไม่ยอมคลายตลอด พรึบ! พรึบ! พรึบ! "อึ่ก! อื้ออ~ คุณธามอย่าค่ะ" ฟาร์ขมวดคิ้วมุ
続きを読む

44 สัญญาหนึ่งปี

​"เพลียแล้วไง ร่างกายเธอเป็นของฉัน... ฉันจะตักตวงตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน" ธามเอ่ยเสียงเผด็จการพลางโน้มตัวลอมเลียซอกคอขาว "ดูสิ... ขนาดเธอบอกว่าเพลีย แต่น้ำเธอกลับไหลออกมาเยิ้มหัวเห็ดฉันจนลื่นขยับง่ายขนาดนี้... อึ่ก โคตรเสียวเลยฉิบหาย" ​"ฮือออ... คนใจร้าย คุณมันจอมมาร... อ๊ะๆๆๆ! เบา... เบากว่านี้หน่อยค่ะ ฟาร์แสบไปหมดแล้ว อ๊ายยย" ฟาร์ครางขอร้องทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวสะบัดไปมาบนหมอนนุ่มตามแรงกระแทกกระทั้นที่ทวีความดุดันขึ้นเรื่อยๆ ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! "ซี๊ดดด~ เอามันฉิบหาย โอ้ววว~" "อ๊ะๆๆๆๆๆ อ้าาส์~ อื้อออ อ๊ะๆๆๆ" ​สองร่างพัลวันฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงคิงไซส์หลังใหญ่จนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่หลุดลุ่ย ธามไม่ยอมผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มรั้งเรียวขาเนียนข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่าแกร่ง เปิดทางให้แท่งเนื้อยักษ์ปูดโปนสับเข้าลึกสุดใจกลางกายสาวถี่ยิบ รูร่องอักเสบตึงแน่นตอดรัดขมิบตอบรับความยาวใหญ่ของท่อนเอ็นรัวยิบ สัญชาตญาณความเสียวซ่านแล่นริ้วจู่โจมสมอง จนฟาร์ครางระงมลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ สะโพกมนเริ่มร่อนส่ายยกสวนรับอย่างลืมตัว ​"ซี๊ดดด... อย่างนั้นแหละฟาร
続きを読む

45 ซื้อตัวลูกหนี้

​"คุณธาม... แต่หนึ่งปีมันนานเกินไปนะคะ ฟาร์ต้องเรียนหนังสือ ฟาร์มีชีวิตของฟาร์..." ฟาร์ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยความขมขื่นใจและอ้อนวอน น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มเนียน เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือก แต่ข้อผูกมัดนี้มันกักขังอิสรภาพของเธอไว้โดยสิ้นเชิง ​"แล้วเธอมีปัญญาหาเงินสิบล้านมาคืนฉันตอนนี้ไหมล่ะ" ธามเค่นยิ้มที่มุมปาก ขยับก้าวเข้าไปประชิดขอบเตียงแล้วก้มลงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ออกแรงกระชากบีบบังคับให้เธอลุกขึ้นมานั่ง ทั้งที่ร่างกายของเธอยังคงเปลือยเปล่าล่อนจ้อน และไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว "เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองฟาร์! ลุกขึ้นมาเซ็นชื่อลงในสัญญานี่ซะ อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน" ​"ฮึก... ฟาร์เจ็บ..." ร่องรักบอบช้ำขยับไหวตามแรงดึงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดไปถึงท้องน้อย แต่ถึงแบบนั้นฝ่ามือหนากลับยัดปากกาใส่มือเธออย่างไม่ใยดี "ยังไงซะเธอก็ต้องเซ็น" ​ฟาร์มองแผ่นกระดาษตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย ปลายปากกาสั่นระริกในตอนที่มือเล็กค่อยๆ จรดหมึกลงนามยินยอมเป็นนางบำเรอขัดดอก ใต้ร่มเงาของมาเฟียร้ายอย่างไม่เต็มใจ ทันทีที่เซ็นเสร็จ ธามก็กระชากกระดาษแผ่นนั้นกลับไปตรวจสอบพร้อมยกยิ้มมุมปาก
続きを読む

46 งานเลี้ยง

​"ครับพ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปดูงานที่คาสิโนก่อนนะครับ" ​ธามก้มหัวรับคำสั่งของพ่อเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานใหญ่มาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าในอกกลับลิงโลดและร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มนึกถึงใบหน้าหวานอาบน้ำตาของฟาร์ และสัญญาบำเรอที่อยู่ในกระเป๋า เงินสิบล้านที่เขาจ่ายไปในวันนี้ มันช่างคุ้มค่าเหลือเกินกับเรือนร่างและหยาดน้ำตาของแม่สาวน้อยคนนั้น และแน่นอน 1 ปีหลังจากนี้เขาคือเจ้าของร่างบางของฟาร์ "นายครับ โกหกแบบนั้นถ้านายท่านรู้นายท่านจะไม่โกรธหรอครับ" ​เปาลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก รีบสาวเท้าเข้ามาประกบข้างกายผู้เป็นนายทันทีที่ธามเดินพ้นออกมาจากห้องทำงานใหญ่ ใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าพงษ์เดชเป็นคนเด็ดขาดและเกลียดการทรยศหักหลังเป็นที่สุด การที่ธามเอาเงินส่วนตัวสิบล้านไปอุดเนียนๆ แบบนี้ ถ้านายท่านใหญ่จับได้ขึ้นมาต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ​"ไม่หรอก ถ้านายไม่พูดแล้วใครจะรู้" ​ธามเอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบตวัดหันไปมองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาเยือกเย็นแฝงแววข่มขู่ในที ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง พลางก้าวเดินต่อ
続きを読む

47 ค่าใช้จ่ายส่วนตัว

​"ครับแม่" ​หลังจากกดตัดสายไป ธามก็โยนโทรศัพท์กลับไปที่เดิมด้วยสีหน้าหงุดหงิด นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันที ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยรถเป็นจังหวะพลางพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำ ​"อลิซงั้นเหรอ... น่ารำคาญฉิบหาย" ​มาเฟียหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย แผนการที่จะไปรับยัยเด็กขัดดอกกลับมาบดขยี้ที่คอนโดในตอนเย็น คงต้องถูกเลื่อนออกไปเพราะงานเลี้ยงบ้าๆ นี่แทน ชายหนุ่มเหลือบตาไปมองเปาที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่ "กลับรถ" ​น้ำเสียงของธามเปลี่ยนเป็นกระด้างทันทีหลังจากวางสายจากมารดา บรรยากาศภายในรถที่เคยตึงเครียดอยู่แล้วกลับยิ่งกดดันหนักขึ้นไปอีก จนคนขับอย่างเปาต้องสะดุ้งสุดตัว ​"อะไรนะครับนาย" เปาทวนคำถามด้วยความงุนงง เพราะตอนแรกเขากำลังจะเลี้ยวเข้าเขตมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ​"กูบอกให้กลับรถไง หูตึงหรือไง!" ธามตวาดลั่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "กูสั่งให้กลับรถ ก็รีบๆ หักพวงมาลัยสิวะ! มึงจะถามให้กูอารมณ์เสียทำไม" ​"เอ่อ... แต่ว่านายไม่ไปมหาลัยแล้วหรอครับ จะถึงหน้ามหาลัยอยู่แล้วนะครับ" เปารีบเหยียบเบรกชะลอรถพลางตีไฟเลี้ยวลำด้วยความร้อนรน แต่ปากก็ยังเอ่ยถามไม่หยุด
続きを読む

48 พี่ชายเพื่อน

"ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจเลยอ่ะแก" ฟาร์เอ่ยอ้อมแอ้ม สีหน้าสับสนและลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอยังไม่รู้เลยว่าเจ้าพ่อมาเฟียอย่างธาม "เดี๋ยวฉันต้องรอพี่เบลบอกก่อนได้ไหม ว่าวันนี้ฉันต้องเข้าสตูฯ ไปทำงานตอนไหน" ​คำว่ารอพี่เบลเป็นเพียงข้ออ้างที่ฟาร์กุขึ้นมาเพื่อโกหกเพื่อนสนิท เพราะในความจริงแล้ว คนที่เธอคอยชะเง้อหน้าจอมือถือรอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็คือมาเฟียใจร้ายคนนั้นต่างหาก เธอต้องรอให้เขากำหนดเวลา และรอฟังคำสั่งจากเขาว่าวันนี้เธอต้องไปทำงานใช้หนี้บนเตียง หรือเขาจะเมตตาปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ​"อีกแล้วหรอแก... ชีวิตแกนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันเนาะ จะไปไหนมาไหนทีก็ต้องรอตารางงานตลอดเลย" จูนบ่นอุบพลางมองเพื่อนด้วยความเห็นใจปนน้อยใจ เพราะหลังๆ มานี้ฟาร์แทบไม่ได้ไปไหนมาไหนกับเธอเลย แล้วฟาร์ก็เอาแต่ทำงานตลอด ​"ทำไงได้ล่ะแก ฉันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองเหมือนแกนี่นา... ฉันต้องดิ้นรนหาเงิน แล้วก็ต้องช่วยใช้หนี้ให้พ่อด้วย" ​"ใช้หนี้ให้พ่องั้นหรอ" ​คำพูดที่หลุดปากออกมาด้วยความไม่ทันระวังทำเอาฟาร์ชะงักกึก เธอรีบเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอบังอาจพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป "อะ... อ
続きを読む

49 หมูกะทะ

"ชอบสิ! ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย มีแต่แกนั่นแหละที่ซื่อบื้อดูไม่ออกอยู่คนเดียว" จูนยังคงย้ำคำเดิมอย่างมั่นใจเกินร้อย "คนอย่างพี่ตินถ้าไม่ชอบใคร มีเหรอจะยอมสละเวลาไปยืนรอซื้อขนมร้านโปรดที่แกชอบกินมาฝากบ่อยๆ น่ะ คิดดูเอาเองละกัน" "แกอย่ามั่วเลยจูน" ฟาร์ใบหน้าร้อนผ่าว รีบตัดบทเพื่อความสบายใจของตัวเอง ​"ไม่มั่วแน่นอน มั่นใจในสัญชาตญาณน้องสาวแท้ๆ ได้เลย" ​"เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่า แกน่ะพูดมั่วไปเรื่อย ไม่อยากคุยด้วยแล้ว" ฟาร์เอ่ยพลางรวบรวมหนังสือและข้าวของบนโต๊ะใส่กระเป๋าผ้าทุลักทุเลเพื่อหนีความจริง ที่แค่คิดเธอก็ยังไม่กล้าด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของฐานะ เรื่องของความเหมาะสม เรื่องของความเป็นไปได้ เพราะเธอเจียมตัวเองมาโดยตลอด และยิ่งมีเรื่องของการเอาตัวเข้าอรกเพื่อใช้หน้าบ้าๆ นี่อีก มันยิ่งทำให้ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าสำหรับเขาเลยสักนิด ​"เอ้า... เดี๋ยวสิ! แกจะรีบเก็บของไปไหนเนี่ย วันนี้ฉันตั้งใจจะชวนแกไปกินหมูกระทะอยู่เลยนะ" จูนรีบคว้าข้อมือเพื่อนไว้ทันที "ก็ฉันบอกแกไปแล้วนี่นาว่าฉันต้องไปทำงานอ่ะ" "เฮ้ย! ได้ไงอ่ะแก แกจะใจร้ายปล่อยให้ฉันไปนั่งเหงากินหมูกระทะคนเดียวหยิบหมูสา
続きを読む

50 ล้อเล่น

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ​เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันไลน์จากโทรศัพท์มือถือของฟาร์ดังรัวขึ้นสามครั้งติด ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงรีบตะครุบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูด้วยความลนลาน เพราะกลัวว่าเพื่อนสนิทอย่างจูนจะชะโงกหน้ามาเห็นเข้าก่อน ว่าใครเป็นคนแชทมาหาเธอในเวลานี้ ​"พี่เบลป่ะแก" จูนรีบยื่นหน้าเข้ามาถามยิบตาด้วยความรีบร้อน แววตาเป็นประกายวิบวับเพราะอยากรู้เต็มทนแล้วว่าใช่เรื่องงานของเพื่อนรักหรือเปล่า ​"ฉันยังไม่ได้อ่านเลยแก ใจเย็นๆ สิ" ฟาร์เอ่ยตอบพร้อมส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสนิท หลังจากที่เห็นอาการของจูนที่ดูจะตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปมากกว่าตัวเธอเสียอีก ​"เอ้า! ยัยฟาร์ แกก็รีบๆ เปิดอ่านสิ แฟนคลับหมูกระทะอย่างฉันใจจะขาดรอนๆ แล้วเนี่ย" ​จูนเร่งยิกๆ พูดแค่นั้นฟาร์ก็รีบหลุบสายตาลงมองไปที่หน้าจอสัมผัสทันที สองมือเล็กขยับแสร้งตะแคงองศาหน้าจอโทรศัพท์ให้เอียงหลบสายตาคนข้างๆ เล็กน้อย เมื่อสายตาไล่อ่านชื่อโปรไฟล์แล้วพบว่าคนที่ทักแชทมาหาเธอไม่ใช่พี่เบล แต่กลับเป็นเปาลูกน้องคนสนิทของเจ้าพ่อมาเฟียใจร้ายคนนั้น ​"ว่าไงแก... ตกลงพี่เบลเขาว่ายังไงบ้าง" ​จูนแอบชะเง้อคอขึ้นมาเล็กน้อยตามประสาคนอยาก
続きを読む
前へ
1
...
34567
...
11
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status