Semua Bab บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Bab 71 - Bab 80

สวบ!! คลืนนน!! ​"อ๊าาาาาาา!! คุณธาม! มันลึก... ลึกเกินไปแล้ว! อ๊ายยยย!" ​ฟาร์หวีดร้องเสียงหลงครางระงมปานจะขาดใจ ท่านี้มันทำเอาท่อนเนื้อใหญ่โตครูดไถผนังเนื้อนุ่มด้านในจนจุกเสียดไปถึงข้างในลึกๆ เลยละ แล้วตอนนี้สะโพกมนของคนตัวเล็กก็สั่นสะท้าน พยายามจะกระเถิบหนีแต่กลับถูกมือหนาของธามล็อกสะโพกเอาไว้แน่น ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มส่งแรงกระแทกกระทั้นเข้าออกใส่เธออย่างเมามัน ​ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ๆๆๆๆๆๆๆๆ! ​"ซี้ดดด... ฟาร์ โคตรแน่น โคตรเสียว อึด! ยิ่งเข้าทางด้านหลังแม่งยิ่งตอดรัดหัวควยฉันดีฉิบหาย!" ธามคำรามลั่น ซอยสะโพกถี่กระหน่ำแทงไม่ยั้งจนเนื้อตัวของคนใต้ร่างสั่นคลอนไปหมด "ฮึก! อื้อออ ไม่ไหวแล้ว อ๊าาาา คุณธามขาาา อ๊ะ! อ๊ะ!" ​ความเสียวสะท้านที่จุดกระสันมันรุนแรงจนฟาร์ทนก้มหน้าไม่ไหว เด็กสาวรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดยันฝ่ามือเนียนทั้งสองข้างขึ้นไปเกาะยึดไว้กับกระจกรถสปอร์ตด่านข้างเพื่อพยุงตัว จนร่างกายยืดตรงแทบจะเป็นท่าคุกเข่าโก่งสะโพกงอนงามถวายตัวให้เขาอย่างสมบูรณ์แบบ แผ่นหลังบางแอ่นโค้งอวดทรวดทรงสุดยั่วยวน "เซ็กซี่เป็นบ้าเลยแม้สาวน้อย อ่าาาาส์~" ​ภาพท่วงท่าอันร่อนเร่าเล้าโลมใจตรงหน

"พ่อคะ หนูไปทำงานนะคะ" ​ฟาร์เอ่ยปากบอกผู้เป็นพ่อเสียงใสหลังจากที่เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว วันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งเป็นวันที่เธอมีตารางงานนัดถ่ายแบบสำคัญกับพี่เอ๋ที่เคยร่วมงานกันประจำ เด็กสาวสะพายกระเป๋าใบเก่งเตรียมจะก้าวขาเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถ ​"ฟาร์ มาทานข้าวก่อนสิลูก จะรีบไปไหน" เสียงทุ้มแหบตามวัยของคนเป็นพ่อเอ่ยทักขึ้นจากในครัว พลางเดินถือจานอาหารออกมาวางที่โต๊ะ ​"แต่ฟาร์ยังไม่หิวเลยค่ะพ่อ ตอนนี้ก็เริ่มจะสายแล้วด้วย เดี๋ยวพี่เอ๋แกจะรอนานน่ะค่ะ" ฟาร์หันไปส่งยิ้มบางๆ ให้ หวังจะขอตัวเดินเลี่ยงออกไปเลยเพราะร่างกายยังคงรู้สึกเพลียและระบมไม่หาย จากบทรักอันเคี่ยวกรำเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ​"แป๊บเดียวก็ไม่สายหรอกลูก มานั่งกินรองท้องสักหน่อยเถอะ... พ่อมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับฟาร์ด้วย" ​คำว่าเรื่องสำคัญทำเอาเท้าเล็กที่กำลังจะก้าวพ้นประตูบ้านถึงกับชะงักกึก ฟาร์รู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้าทันที ​"คะ... เรื่องอะไรเหรอคะพ่อ" ฟาร์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นอย่างสุดความสามารถ แ

"อืม... นั่นแหละ ต่อไปจะไปไหนมาไหนก็ต้องระวังตัวให้มากๆ ด้วยนะฟาร์ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่ากลับบ้านดึกมากนักเลย พ่อขอร้อง" พ่อถอนหายใจยาวพลางย้ำเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เพราะว่าช่วงนี้พ่อไม่ค่อยไว้ใจคุณธามเขาเลยจริงๆ ดูเขาใจดีกับเราแปลกๆ คนเป็นเจ้าหนี้หน้าเลือดระดับนั้น อยู่ๆ มาบอกไม่ต้องรีบใช้เงิน แถมยังมาขับรถวนเวียนอยู่แถวบ้านเราอีก พ่อกลัวว่าเขาจะมีแผนการอะไรสกปรกๆ มาทำร้ายเราน่ะลูก... ยังไงก็ฟังที่พ่อเตือนไว้บ้างนะ" ​"ค่ะพ่อ... ฟาร์เข้าใจแล้วค่ะ ฟาร์จะรีบกลับบ้านไม่ให้ดึกนะคะ... งั้นหนูขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพ่อ" ​ฟาร์รีบตัดบทพลางคว้ากระเป๋ามาถือไว้แน่น เธอก้าวขาเดินออกจากบ้านรวดเร็วเหมือนกับต้องการจะหนีไปให้พ้นจากบรรยากาศอันอึดอัดนี้ ยิ่งพ่อนึกเป็นห่วงและมองคุณธามในแง่ร้ายมากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดในใจของเธอก็ยิ่งเกาะกินจนแทบจะทนไม่ไหว เพราะคนที่พ่อคิดว่าใจดีแปลกๆ คนนั้น แท้จริงแล้วเขาเพิ่งจะรังแกและตีตราจองร่างกายของเธอจนระบมไปทั้งตัวที่เบาะหลังรถเมื่อคืนนี้เอง ทางด้านธาม ​เวลา 10.30 น. ​"นายครับ" ​เปาเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางนอบน้อม ทว่าในใจกลับรู้สึกเสียวสันหลังแปลก

"เอ่อ... คือ..." ​ธามอึกอัก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเครียดหนักกว่าเดิม ในใจนึกสบถอย่างหัวเสียจนต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอ ตอนนี้ในหัวของเขาไม่มีเรื่องร้านโปรดหรือเรื่องของอลิซเลยสักนิด มีแต่ภาพยัยตัวดีที่แอบหนีไปกองถ่ายเสื้อผ้า จิตใจลอยเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ทว่าเขายังไม่ทันจะได้อ้าปากปฏิเสธอย่างที่ใจคิด คุณหญิงปายวาดก็พูดแทรกขึ้นมาทันควันราวกับรู้ทัน ​"ว่างอยู่แล้วจ้ะหนูอลิซ สำหรับหนูอลิซแล้วเนี่ย ต่อให้งานท่วมหัวยังไง พี่เขาก็ยอมทิ้งมาไปได้หมดนั่นแหละจ้ะ อีกอย่างช่วงนี้พี่เขาก็เอาแต่หมกตัวทำแต่งานทุกวันจนหน้าตาบึ้งตึงเครียดไปหมดแล้ว แม่ก็เลยอยากให้ตะธามได้ออกไปเปิดหูเปิดตาพักผ่อนสมองข้างนอกบ้านบ้าง... ไปเถอะนะลูก น้องเขาอุตส่าห์หอบหิ้วของพะรุงพะรังนั่งรอลูกตั้งนาน ถ้าลูกปฏิเสธไม่ไปเนี่ย น้องเสียน้ำใจแย่เลยนะตะธาม" ​"แต่อันที่จริงแล้ว... ถ้าพี่ธามติดงานด่วนและไม่ว่างจริงๆ ก็ไม่เป็นไรเลยนะคะอลิซเข้าใจค่ะ เพราะยังไงวันนี้อลิซก็ตั้งใจที่จะเอาของอร่อยๆ พวกนี้มาฝากคุณป้าอยู่แล้วด้วยค่ะ ไม่อยากให้พี่ธามต้องลำบากใจเลย" อลิซแสร้งทำเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย อ่อนหวานแบบเกรงใจ ทว่าสายตาก

@ร้านอาหาร ธามเดินนำอลิซเข้ามาในร้านอาหารอิตาเลียนสุดหรูบนชั้นลอยของห้างสรรพสินค้า บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบและถูกตกแต่งอย่างงดงาม ทว่าจุดเด่นของร้านนี้คือผนังกระจกใสบานใหญ่ ที่สามารถมองลงไปเห็นลานโปร่งกลางห้างได้อย่างชัดเจน และทันทีที่เขาก้าวขาเข้ามา สายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มก็ตวัดไปเห็นร่างบางอันคุ้นตาของฟาร์ในชุดนางแบบกระโปรงยาวเนื้อผ้าพริ้วไหวสีหวาน กำลังยืนโพสท่าอยู่ตรงจุดถ่ายแบบพอดี "หึ..." ​หัวใจของธามกระตุกวูบ ความไม่พอใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกเมื่อเห็นไอ้ช่างภาพหนุ่มเดินวนเวียนจัดท่าทาง คอยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชิดเพื่อเช็กมุมกล้องกับเธอ ​"พี่ธามคะ... นั่งตรงนี้ดีไหมคะ วิวสวยดี" อลิซเอ่ยชวนพลางผึ่งมือไปยังโต๊ะริมกระจก ​"อืม... เอาสิ" ธามตอบรับเสียงเรียบ นั่งลงฝั่งที่ทำให้เขาสามารถทอดสายตามองลงไปที่ลานถ่ายแบบได้ถนัดที่สุด ชายหนุ่มรีบหยิบเล่มเมนูอาหารขึ้นมาเปิดกาง แกล้งทำเป็นก้มหน้าดูเมนูเพื่อบังสายตาอันร้อนรุ่มของตัวเองไม่ให้อลิซจับสังเกตได้ แต่ความจริงแล้ว สายตาคมเขม็งของเขากลับจ้องทะลุกระจกตรงดิ่งไปยังร่างของเด็กสาว และช่างภาพคนนั้นไม่วางตา มือหนาเผลอกำขอบเมนูแน่น