Todos os capítulos de หย่ารักนางร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทที่ 1 บดมังกรซ่งจิ้นชินในตอนเด็ก เป็นเด็กชายตัวน้อยที่เดินตามหลังพี่เสวี่ยลี่ต้อยๆ นางอายุมากกว่าเขา 1 ปี และมักจะทำขนมรสเลิศให้เขาชิมเสมอ เขาในตอนนั้นขี้อายและหน้าแดงทุกครั้งที่พี่สาวลูบหัวหรือชมว่าเขาน่ารักเมื่อเติบใหญ่ บิดาของทั้งคู่กลายเป็นศัตรูทางการเมืองอย่างรุนแรง ทำให้ความสัมพันธ์ต้องขาดสะบั้นและแยกขาดกันไปคนละทาง เขาพยายามสะกดกลั้นความโหยหาไว้ คอยมองพี่อยู่ไกลๆ ไม่ก็แอบไล่ตะเพิดพวกโง่เง่าไปให้พ้นๆ พี่สาวและไอ้คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง บีบให้สองตระกูลจำใจเกี่ยวดองกัน ไอ้โม่งคนนั้นก็คือตัวเขาเองนั่นแหละเมื่อได้สมรสพระราชทาน ซ่งจิ้นชินดีใจจนหัวใจแทบกระโดดออกมานอกอก แต่การแสดงออกทางการเมืองทำให้เขาต้องแสร้งทำเป็นไม่ยอมรับ ทั้งๆ ที่ในหัวอกมันตะโกนกู่ร้องว่าพี่เสวี่ยลี่... พี่สาว... พี่จ๋า!!เฮ้อ...เช้าวันถัดมาหลังจากคืนเข้าห้องหออันฝืดเฝื่อน บรรยากาศในจวนแม่ทัพยังคงปกคลุมไปด้วยความอึดอัด ซ่งจิ้นชินสวมชุดเกราะเต็มยศดูน่าเกรงขาม ทว่าใบหน้ากลับดูเหนื่อยล้าจากการนอนไม่หลับ เพราะทั้งคืนเขามัวแต่จินตนาการถึงกลิ่นกายของสตรีที่เขาเพิ่งลั่นวาจาตัดสัมพันธ์ไปตามธรรมเนียม ทั้งคู่ต้องเข

ร่างบางขยับข้อมือแรงขึ้น สำเร็จความใคร่ให้จนกระทั่งมันเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ขยายใหญ่จนเบียดเต็มอุ้งมือร้อนๆไป๋เสวี่ยลี่รับรู้ถึงความเปียกแฉะที่ซึมผ่านผ้าไหมเข้ามาถึงผิวเนื้อของนาง นางไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่เอื้อมมือไปลูบหลังมือหนาของเขาเบาๆ เป็นการปลอบใจที่แสนจะขี้แกล้ง“อาจิ้นของพี่สาวโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ...” นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เต็มไปด้วยความภูมิใจ มือเล็กเริ่มกอบกำลึงค์ใหญ่โตนั้นไว้แน่นแล้วเริ่มขยับชักรูดขึ้นลงอย่างนุ่มนวล“อ๊า... ซี้ด... ไป๋เสวี่ยลี่... หยุด...” ซ่งจิ้นชินประท้วงเสียงพร่า ทว่าร่างกายกลับแอ่นรับสัมผัสจากมือนางอย่างลืมตัวนางไม่ฟังคำทัดทาน กลับเร่งจังหวะบดคลึงสะโพกเข้ากับหน้าขาของเขาเป็นวงกลม ขณะที่มือก็ทำหน้าที่อย่างช่ำชอง บีบเค้นเน้นย้ำตรงส่วนหัวที่ฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำกาม ซ่งจิ้นชินรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลน ความเสียวซ่านเข้าจู่โจมจนเขาแทบจะร่วงจากหลังม้า“อึ่ก... อา... อาส์...”เสียงครางที่เขาพยายามกลั้นไว้หลุดเล็ดลอดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาที่กุมบังเหียนสั่นระริกจนม้าเริ่มส่งเสียงประท้วง ไป๋เสวี่ยลี่จึงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วขยับใหม่เพื

หลังจากการเข้าเฝ้าที่เต็มไปด้วยความกดดันและความเขินอายสิ้นสุดลง ซ่งจิ้นชินรีบก้าวเดินนำลิ่วมายังห้องรับรองส่วนตัวที่ฮ่องเต้ทรงประทานให้พักผ่อนชั่วคราว เขาปิดประตูลงกลอนดัง ปัง! ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักพนักพิงสูง หายใจหอบถี่ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้ยังคงมีรอยแดงระเรื่อพาดผ่านโหนกแก้ม"เตรียมพร้อมการยุทธ์งั้นหรือ... ข้าพูดบ้าอะไรออกไป!" เขาพึมพำกับตัวเองพลางยกมือขึ้นลูบหน้าเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่คุ้นเคย ไป๋เสวี่ยลี่เปิดประตูเดินตามเข้ามา นางไม่ได้โกรธที่เขาเดินหนี แต่กลับมองน้องชายคนนี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู นางทรุดกายลงนั่งบนพรมหนานุ่มแทบเท้าของเขา วางมือเรียวลงบนเข่าที่แข็งเกร็งของแม่ทัพหนุ่ม"อาจิ้น... โกรธหรือ?" นางเอ่ยเสียงเบา อ่อนหวานจนใจคนฟังแทบละลาย"ข้าไม่ได้โกรธ! ข้าแค่... รำคาญพวกขุนนางพวกนั้น" เขาตอบเสียงแข็งแต่หลบสายตาไป๋เสวี่ยลี่หัวเราะคิก นางขยับกายเข้าไปใกล้จนทรวงอกอิ่มบดเบียดกับหน้าขาของเขา "โอ๋ๆ นะอาจิ้น... อยู่ที่ค่ายทหารคงลำบากและตึงเครียดมากแน่ๆ เลย ดูสิ ร่างกายท่านแข็งเกร็งไปหมด... โดยเฉพาะตรงนี้"มือเรี

"จ๊วบ... ซึ่ด... อื้มมม"เสียงดูดดึงดังก้องในห้องรับรองที่เงียบสงัด ไป๋เสวี่ยลี่เริ่มรุกหนักขึ้นด้วยการครอบครองลำหอกยาวนั้นเข้าไปจนลึกสุดลำคอ อุ้งปากอุ่นร้อนบีบรัดและนวดเฟ้นแก่นกายของเขา นางใช้มือข้างหนึ่งชักรูดโคนหนักๆ ขณะที่ปากยังทำหน้าที่อย่างไม่ลดละจ๊วบๆๆๆๆ“อ๊า!! อ๊า!!” ซ่งจิ้นชินแอ่นกายขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเสียวซ่านที่เกินจะรับไหว เขาพยายามกลั้นเสียงครางสุดชีวิตจนใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม"พี่... พี่เสวี่ยลี่... ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว..." เขาเพ้อออกมาอย่างพ่ายแพ้ ยามที่ลิ้นของนางตวัดรัวที่จุดกระสันเบื้องล่าง ข้างในปากพี่สาวสุดยอดไปเลย ลิ้นก็แตะรอบๆ ไปทั่ว เสียวจนแทบจะละลาย“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ!” ไป๋เสวี่ยลี่เงยหน้าขึ้นมาเพียงครู่เดียว ดวงตาของนางหยาดเยิ้มไปด้วยความเอ็นดู "โอ๋ๆ... เรียกพี่สาวอีกสิอาจิ้น บอกสิว่าอยากให้พี่สาวทำอะไร...""พี่สาว... พี่เสวี่ยลี่... ดูด ค ข้าที... อ๊าาาา!"ทันทีที่เขาร้องขอ เสวี่ยลี่ก็เร่งจังหวะปากและมือให้ถี่รัวและดุดันขึ้น นางดูดเม้มแรงๆ จนเกิดสุญญากาศภายในช่องปาก ความเสียวพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนซ่งจิ้นชินมองเห็นเพียงแสงสีขาววูบวาบ ร่างกำยำกระตุกเก

"เจ้าเพิ่งแต่งเข้าตระกูลก็รังแกผู้อื่น! ร้ายกาจชั่วช้า! ข้าจะไปโพทะนาให้คนทั้งเมืองรู้ว่าตระกูลซ่งได้นางปีศาจมาเป็นสะใภ้!" นางตะโกนอาฆาตก่อนจะวิ่งหนีไปไป๋เสวี่ยลี่ถอนหายใจออกมา "เฮ้อ... น่ารำคาญเสียจริง"นางปรายตาเย็นชาไปมองเหล่าสาวใช้ที่ยืนออขาสั่นอยู่แถวนั้น ทันทีที่สบตากับดวงตาดุจหงส์ของฮูหยินแม่ทัพ พวกนางก็สะดุ้งโหยงรีบก้มหน้าลนลานเข้ามาปรนนิบัติ"ฮะ... ฮูหยินเจ้าคะ รับน้ำชาเพิ่มไหมเจ้าคะ?""เดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านอาบนะเจ้าคะ!"ความโอหังของบ่าวไพร่หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความยำเกรงต่อฮูหยินท่านแม่ทัพ ซึ่งบัดนี้เผยความน่าเกรงขามออกมาให้เห็นเป็นขวัญตา“ถึงขนาดให้คนนอกมาจุ้นจ้านวุ่นวายในจวนได้ขนาดนี้ จวนสกุลซ่งปล่อยปละละเลยมากเกินไปแล้ว แม้แต่สาวใช้ก็ยังกล้าเกี่ยงงาน พวกเจ้าไปตามบ่าวทุกคนมาพบข้า”“จ...เจ้าค่ะ”ไป๋เสวี่ยลี่จัดการเรียกสาวใช้ทั้งจวนมาเข้าแถวรวมตัวกัน นางนั่งตัวตรงเป็นสง่า มือเรียวคลี่สมุดบัญชีรายชื่อพลางแจกแจงหน้าที่รับผิดชอบอย่างชัดเจน ใครดูแลส่วนไหน ใครเบิกจ่ายเท่าไหร่ ทุกคำสั่งมีความเด็ดขาดทว่ามาพร้อมรอยยิ้มนิ่มๆ ที่แฝงความนัยว่า 'หากใครไม่เชื่อฟัง ข้า