**คำเตือน**

-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

-----------

บทนำ

สิบปีก่อน ณ สวนท้อตระกูลไป๋

สายลมวสันต์พัดพาเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกท้อลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนแย้มยิ้มจนตาหยี นางบรรจงหยิบขนมโก๋ปลาตัวเล็กที่ยังอุ่นอยู่ส่งไปที่ริมฝีปากของเด็กชายร่างป้อมที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

"อาจิ้น... ลองชิมดูสิ พี่เพิ่งหัดทำเมื่อเช้า อร่อยไหม?" ไป๋เสวี่ยลี่ เอ่ยถามพลางลุ้นจนตัวโก่ง

ซ่งจิ้นชิน อ้าปากรับขนมเข้าไปเคี้ยวจนแก้มตุ่ย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดเป็นสระอิ "อร่อยที่สุดเลยขอรับ! ขนมของพี่เสวี่ยลี่อร่อยที่สุดในใต้หล้า ข้าชอบทุกอย่างที่พี่ทำเลย!"

เสียงหัวใจน้อย ๆ ของเด็กหญิงเต้นรัวด้วยความเอ็นดู นางยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าเด็กชาย "ถ้าชอบขนาดนั้น พี่สัญญา... ต่อไปนี้จะทำขนมให้เจ้ากินทุกวันเลยดีไหม?"

"สัญญาแล้วนะ!" นิ้วก้อยเล็ก ๆ สองนิ้วเกี่ยวประสานกันท่ามกลางกลิ่นอายความสุขที่ดูเหมือนจะยั่งยืนชั่วกาลนาน

แต่ชีวิตจริงแล้วนั้นไม่ได้สวยงามดั่งใจฝัน ด้วยกาลเวลาและความขัดแย้งทางการเมือง เด็กน้อยในวันวานคู่นั้นจึงเป็นเพียงแค่ความทรงจำเลือนราง

แสงเทียนสีแดงมงคลที่จุดทิ้งไว้รอบห้องหอไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย สมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงถูกจัดขึ้นท่ามกลางเสียงสรรเสริญว่าบ่าวสาวคู่ขวัญนั้นเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ทว่าเบื้องหลังกำแพงสูงกลับคุกรุ่นไปด้วยความเกลียดชังระหว่างตระกูลไป๋และตระกูลซ่ง

ไป๋เสวี่ยลี่นั่งตัวตรงอยู่บนเตียงกว้าง ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดบดบังใบหน้าของนางไว้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบว่านางคือสตรีไร้ยางอายที่ใช้บารมีของบิดาบีบบังคับฮ่องเต้ให้ประทานสมรสนี้ เพื่อผูกมัดแม่ทัพหนุ่มที่นางหลงรัก

เฮ้อ...

ผลัวะ!

เสียงประตูถูกผลักเปิดออกด้วยความรุนแรง แม่ทัพซ่งจิ้นชินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเจ้าบ่าวที่ถูกแถบสีแดงมงคลออกอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

เขาดูสุขุมจัง อยากสนิทด้วยอีกครั้งจัง

ร่างบอบบางคิด กำลังจะเอ่ยทักทายน้องชายที่ห่างเหินกันไปเป็นสิบปี

ทว่าเขาก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง แทนที่จะใช้มือประคองเปิดผ้าคลุมหน้าตามประเพณี ซ่งจิ้นชินกลับชักกระบี่คู่กายออกมา ก่อนจะใช้ปลายแหลมคมของมันเกี่ยวผ้าคลุมหน้าสีแดงสะบัดทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย

"ไป๋เสวี่ยลี่..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและแข็งกร้าว "ยินดีด้วย เจ้าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพ... แต่จำใส่หัวเจ้าไว้ ความเมตตาของฝ่าบาทมอบให้เพียงฐานะเท่านั้น"

เขาลดกระบี่ลง แต่สายตาที่เคยมองนางด้วยความรักในวัยเยาว์ บัดนี้เหลือเพียงความเหยียดหยาม "ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะไม่มีวันแตะต้องร่างกายของเจ้าให้เสนียดมือ ข้าจะไม่ทำลายวาจาสัตย์ที่ข้ามีต่ออุดมการณ์ของตระกูลเพื่อสตรีเช่นเจ้า!"

ไป๋เสวี่ยลี่นิ่งเงียบ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสคลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาใช้กระบี่เปิดหน้าหรือต่อว่าด่าทอ แต่นางกลับรู้สึกเจ็บปวดที่ "อาจิ้น" ของนางเปลี่ยนไปเพียงนี้ หยาดน้ำใสไหลร่วงเผาะลงบนตัก นางก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

"ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าลำบากใจและอึดอัดถึงเพียงนี้... อย่าโกรธข้าเลยนะอาจิ้น"

คำเรียก "อาจิ้น" และท่าทางยอมจำนนอย่างอ่อนโยนของนางทำให้หัวใจของแม่ทัพซ่งจิ้นชินกระตุกวูบ ความหวั่นไหวแล่นพล่านขึ้นมาในอกจนเขาแทบจะรักษามาดเกรงขามไว้ไม่ได้ กลิ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยจากตัวนางลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ให้ตื่นขึ้น

อาจิ้นยืนหลังตรงเลยเชียว หน้าแดงแจ๊ดเลย ถึงจะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่ก็ยังไม่ชอบเห็นพี่สาวร้องไห้สินะ

ไป๋เสวี่ยลี่เช็ดน้ำตา ไม่อยากทำให้เขาอึดอัดใจไปมากกว่านี้

“หากอาจิ้นต้องการหย่า ข้าก็เข้าใจจ้ะ”

“ข้าแค่...”

ซ่งจิ้นชินยื่นมือมา แต่ทิฐิที่แบกไว้บนบ่านั้นหนักอึ้งเกินไป เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องหอไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูดังปัง! ทิ้งให้เจ้าสาวที่แสนดีนั่งกอดความเหงาอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพังในคืนวิวาห์