บทที่ 1 บดมังกร 3

ร่างบางขยับข้อมือแรงขึ้น สำเร็จความใคร่ให้จนกระทั่งมันเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ขยายใหญ่จนเบียดเต็มอุ้งมือร้อนๆ

ไป๋เสวี่ยลี่รับรู้ถึงความเปียกแฉะที่ซึมผ่านผ้าไหมเข้ามาถึงผิวเนื้อของนาง นางไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่เอื้อมมือไปลูบหลังมือหนาของเขาเบาๆ เป็นการปลอบใจที่แสนจะขี้แกล้ง

“อาจิ้นของพี่สาวโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ...” นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เต็มไปด้วยความภูมิใจ มือเล็กเริ่มกอบกำลึงค์ใหญ่โตนั้นไว้แน่นแล้วเริ่มขยับชักรูดขึ้นลงอย่างนุ่มนวล

“อ๊า... ซี้ด... ไป๋เสวี่ยลี่... หยุด...” ซ่งจิ้นชินประท้วงเสียงพร่า ทว่าร่างกายกลับแอ่นรับสัมผัสจากมือนางอย่างลืมตัว

นางไม่ฟังคำทัดทาน กลับเร่งจังหวะบดคลึงสะโพกเข้ากับหน้าขาของเขาเป็นวงกลม ขณะที่มือก็ทำหน้าที่อย่างช่ำชอง บีบเค้นเน้นย้ำตรงส่วนหัวที่ฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำกาม ซ่งจิ้นชินรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลน ความเสียวซ่านเข้าจู่โจมจนเขาแทบจะร่วงจากหลังม้า

“อึ่ก... อา... อาส์...”

เสียงครางที่เขาพยายามกลั้นไว้หลุดเล็ดลอดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาที่กุมบังเหียนสั่นระริกจนม้าเริ่มส่งเสียงประท้วง ไป๋เสวี่ยลี่จึงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วขยับใหม่เพื่อให้แผ่นหลังของนางเบียดกระแซะกับเขามากขึ้น ก่อนจะกระซิบสั่งสำทับข้างใบหูแดงซ่านของเขา

“ถ้าอยากแตก... ก็แตกออกมาได้เลยนะเด็กดี ไม่ต้องอั้นไว้... อ้อนพี่สาวได้ทุกเมื่อเลยอาจิ้นของพี่...”

คำอนุญาตนั้นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย ซ่งจิ้นชินไม่สนสายตาใครอีกต่อไป เขาหลับตาลงแน่น ก้มหน้าซบลงกับไหล่หอมกรุ่นของพี่สาว พร้อมกับที่มือนางเร่งจังหวะชักรูดอย่างรวดเร็วและรุนแรง

“อ๊าาา! พี่... พี่เสวี่ยลี่!”

ร่างกำยำกระตุกเกร็งรุนแรงไปพร้อมกับจังหวะควบม้า น้ำรักร้อนผ่าวพุ่งทะลักออกมาเต็มฝ่ามือนุ่มของนางและชุ่มโชกหน้าขาของเขาเอง ซ่งจิ้นชินหอบหายใจรวยรินอย่างคนหมดแรงพิงแผ่นหลังนุ่มของนางไว้อย่างพ่ายแพ้ โดยที่มือนางยังคงกุมแท่งมังกรสั่นระริกของเขาไว้อย่างปลอบโยนไม่ยอมปล่อย

"โอ๋ๆ... อาจิ้นชอบแบบนี้ไหมเอ่ย?" นางกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน ใช้ปลายนิ้วทั้งห้าเขี่ยหัวหยักบาน

“อ๊าาา!!”

ในจังหวะที่ม้าควบทะยานเข้าสู่ประตูวัง จิ้นชินก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป ความเสียวซ่านพุ่งทะลุจุดสูงสุดอีกครั้ง ร่างกายแกร่งกระตุกเกร็งอยู่หลังแผ่นหลังเนียน น้ำรักร้อนผ่าวพุ่งทะลักออกมาจนชุ่มกางเกงภายใต้ชุดเกราะที่หนักอึ้ง เขาก้มหน้าซบลงกับไหล่นาง หอบหายใจรวยรินอย่างพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของ "พี่สาว" ที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันแตะต้อง ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของแม่ทัพหนุ่มที่ซบหน้าลงกับไหล่นางอย่างหมดรูป

เมื่อรู้สึกตัวว่าตนกำลังอยู่บนหลังม้า เหยาะย่างท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ซ่งจิ้นชินก็รีบผละตัวออกห่างพลางจัดแจงอาภรณ์ด้วยมือที่ยังสั่นเทา ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำพาดผ่านไปจนถึงลำคอ

ทว่าไป๋เสวี่ยลี่กลับไม่ได้ปล่อยให้เขาได้พักหายใจจากความเขินอายนั้นง่ายๆ

นางชูมือเรียวบางที่ยังคงเปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำรักขาวขุ่นขึ้นมาในระดับสายตาของเขา ซ่งจิ้นชินสะดุ้งสุดตัวพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ไป๋เสวี่ยลี่กลับใช้อีกมือหนึ่งเชยคางเขาให้จ้องมองมือนางไว้

"ดูสิอาจิ้น... เลอะเทอะไปหมดเลย" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงระคนหยอกเย้า แววตาพราวระยับ "น้ำกามของท่าน... ทั้งร้อนทั้งเยอะถึงเพียงนี้เชียว”

"ไป๋เสวี่ยลี่... ท่าน... พอได้แล้ว" แม่ทัพซ่งจิ้นชินกัดฟันพยายามทำเสียงดุ แต่หัวใจเขากลับเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมา

ไป๋เสวี่ยลี่หัวเราะคิกอย่างขี้แกล้ง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมา ทว่าแทนที่จะเช็ดมือ นางกลับค่อย ๆ บรรจงใช้ลิ้นเล็กสีชมพูเลียหยาดน้ำรักที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของตนเองช้า ๆ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซ่งจิ้นชินอย่างท้าทาย

"อื้มม... รสชาติของอาจิ้น... อร่อยมากเลยนะ"

เหมือนมีสายฟ้าฟาดใส่ แท่งมังกรที่เพิ่งจะสงบ กลับชูชันชี้พุ่งขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

“อุ้ย...”

"ท่าน! ท่านมันนางมาร!" ซ่งจิ้นชินครางประท้วงในลำคอ หน้าแดงจนแทบจะระเบิด นางยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น ไป๋เสวี่ยลี่ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำรักของเขามาซับที่ริมฝีปากของตนเองเบา ๆ ราวกับจะประทับตราสัมผัสของเขาไว้ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"โอ๋ๆ... ไม่ต้องอายนะเด็กดี พี่สาวเต็มใจเช็ดให้... แต่ถ้าอยากลองให้เช็ดด้วยปาก พี่สาวก็ไม่ขัดข้องนะ?"

เลือดสูบฉีดวิ่งขึ้นหน้าจนแดงเหมือนตับหมู ชายฉกรรจ์ร่างกำยำถึงกับต้องเอามือก่ายหน้าผากอย่างยอมจำนน ด้วยความรู้สึกปนเปกันระหว่างความอายจนอยากมุดแผ่นดินหนี กับความต้องการที่พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งเพราะความร้ายกาจของพี่สาวตัวเล็กๆ ผู้นี้