All Chapters of หย่ารักนางร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“คิดหรือว่าข้าจะกลัวท่านเหมือนเมื่อก่อน”ซ่งจิ้นชินถอดเกราะอ่อนและอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงกายเปล่าเล่าเปลือยครึ่งท่อน เขาอุ้มพี่สาวเข้าไปในศาลาชมสวน ไป๋เสวี่ยลี่นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ท่าทางของนางดูสง่าทว่าแฝงรังสีความดุที่ทำให้ท่านแม่ทัพต้องลอบกลืนน้ำลาย"คุกเข่าลง... อาจิ้น" นางสั่งเสียงเข้ม แววตาคมกริบจ้องมองน้องชายจอมดื้อซ่งจิ้นชินทำตามอย่างว่างง่าย เขาคุกเข่าลงตรงหน้าหว่างขาของนาง ร่างกายกำยำสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นผสมความเกรงใจ ขณะที่แท่งมังกรยักษ์ของเขาผงาดง้ำทักทายอากาศอย่างไม่อาจซ่อนเร้น"วันนี้เจ้าดื้อนัก... กล้าดีอย่างไรถึงปล่อยให้คนนอกมาวุ่นวายในจวนจนพี่สาวต้องออกโรงเอง" ไป๋เสวี่ยลี่ตำหนิ พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยขึ้นลงเบาๆ ที่ท่อนเอ็นแข็งแกร่งของเขา "เด็กดื้อต้องถูกลงโทษ... รู้ใช่ไหม?""ข้า... ข้าขอรับผิด พี่เสวี่ยลี่" ซ่งจิ้นชินตอบเสียงพร่า ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมร่างบางค่อยๆ แยกขาเรียวขาวผ่องออกกว้างอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมองมาอย่างไม่กะพริบของซ่งจิ้นชินที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไป๋เสวี่ยลี่แยกขาเรียวขาวออกกว้าง เลิกชายกระโปรงขึ้นสูง เผยให้เห็นโคนขาอ่อนเ

บทที่ 4 ไม่เข้าใจจวนตระกูลไป๋ที่เคยดูอบอุ่นในวัยเยาว์ บัดนี้กลับดูหนาวเหน็บอย่างประหลาดในสายตาของไป๋เสวี่ยลี่ เมื่อเจ้าสาวกลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากแต่งงานได้สามวันตามธรรมเนียมไป๋เฉิง บิดาของนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ใบหน้าที่เคยดูเคร่งขรึมกลับมีรอยยิ้มพึงใจอย่างประหลาดเมื่อได้รับทราบว่า... ซ่งจิ้นชินกับลูกสาวยังไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน"เจ้าทำดีมาก เสวี่ยลี่" บิดาเอ่ยเสียงเรียบพลางลูบเครา "ตระกูลซ่งมันก็แค่พวกนักรบชั้นต่ำ มีดีแค่กำลัง แต่ไร้ซึ่งรากเหง้าอันสูงส่ง ข้าเจ็บใจนักที่ต้องยอมยกเจ้าให้มันเพราะสถานการณ์บังคับ"ไป๋เสวี่ยลี่กำชายผ้าห่มนิ่ง นางมองบิดาด้วยความรู้สึกสับสน "ท่านพ่อ... แต่ข้าแต่งออกไปแล้ว และข้าก็เต็มใจ""แต่งได้ก็หย่าได้!" ไป๋เฉิงตบโต๊ะดังปัง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ "พันธมิตรใหม่ของข้ามีอำนาจกว่าสกุลซ่งหลายเท่า หากเจ้าหย่าขาดจากซ่งจิ้นชินได้ ข้าจะยกเจ้าให้เขา... และคราวนี้เจ้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโตจริงๆ"บิดาหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกมาวางตรงหน้าเสวี่ยลี่ แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต "นี่คือผงยาที่ทำให้ผิวหนังเกิดรอยช้ำคล้ายถูกทุบตี... เจ้าจงทำร้ายตัวเองเสีย สร้า

บทที่ 5 อ้อนวอนไป๋เสวี่ยลี่หลับตาลงแน่น สัมผัสถึงไออุ่นและแรงสั่นสะเทือนจากหัวใจของซ่งจิ้นชิน คำพูดของเขาช่างซื่อตรงจนน่าหวั่นไหว ทว่าในหัวของนางกลับมีคำสั่งของบิดาวนเวียนอยู่เป็นเงาตามตัว 'ห้ามหลับนอนกับซ่งจิ้นชิน และหาทางหย่าขาดโดยเร็วที่สุด'ความเงียบที่ยาวนานทำให้น้ำตาของแม่ทัพหนุ่มเริ่มคลอเบ้า เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของนางอย่างคนพ่ายแพ้ "พี่สาว... หายโกรธข้าเถิด ยกโทษให้อาจิ้นคนโง่คนนี้เถิดนะ"ไป๋เสวี่ยลี่หลับตาลงนิ่ง สัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นๆ ของเจ้าน้องชายตัวใหญ่ที่ซึมผ่านเนื้อผ้าลงบนลาดไหล่ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นตามคำสั่งบิดาพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นท่าทางแตกสลายของอาจิ้นของนาง นางเป็นพี่ จะทนดูน้องร้องไห้ได้อย่างไรนางค่อยๆ หมุนตัวกลับมาในอ้อมกอดแกร่งที่ยังสั่นเทา มือเรียวสวยประคองใบหน้าคมสันที่บัดนี้แดงก่ำและเปื้อนคราบน้ำตาอย่างอ่อนโยน“โอ๋ๆ ขี้แยเหมือนเดิมเลยนะเรา”“พี่...”“ดูสิ ร้องไห้แยๆ ขี้มูกโป่งแบบนี้ ไม่อายพวกลูกน้องบ้างหรือยังไง”“ท่านพี่ทำตัวห่างเหิน... ข้านึกว่าท่านรังเกียจข้าแล้ว" ซ่งจิ้นชินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาเอาแต่จ้องมองพี่เสวี่ยลี่พี่เสวี่ยลี่สวยจริง

"อาจิ้น... อาจิ้น" ไป๋เสวี่ยลี่เห็นน้องชายยืนตะลึงเป็นก้อนหินนางจึงเอื้อมมือไปแตะๆ ที่แก้มเขาเบาๆ เพื่อปลุกสติ แต่ในใจของพี่สาวแสนดีตอนนี้ก็เริ่มนึกอายขึ้นมาเหมือนกัน เพราะสายตาของอาจิ้นที่จ้องมองมานั้นมันดูหิวกระหายและร้อนแรงกว่าที่นางคิดไว้มาก"จ้องจนพี่สาวชักจะเขินแล้วนะ..." นางกระซิบเสียงแผ่ว พลางจับศีรษะของเขาให้โน้มเข้ามาใกล้ทรวงอกอวบอิ่ม "ลองดูดเลียดูสิ... เหมือนที่อาจิ้นชอบกินขนมของพี่สาวไงจ๊ะ"ทันทีที่ได้รับอนุญาต ความอดทนพลันสิ้นสุดลง ร่างกำยำผวาเข้าตะครุบราวกับเสือหิวโหย เขาอ้าปากครอบครองหัวนมสีหวานของพี่สาวเข้าไปจนเต็มคำ ลิ้นร้อนตวัดรัวสลับกับการดูดดึงอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้น"อ๊ะ... อ๊า! อาจิ้น... เบาหน่อย ไม่ต้องรีบร้อน" ไป๋เสวี่ยลี่ครางกระเส่าพลางแอ่นเต้ารับสัมผัส มือหนึ่งลูบไล้กลุ่มผมของเขาอย่างรักใคร่ "ดูดอีกข้างด้วยสิ... อย่าให้มันน้อยหน้ากัน"ซ่งจิ้นชินทำตามอย่างว่างง่าย เขาผละจากข้างหนึ่งไปซุกไซ้อีกข้างอย่างบ้าคลั่ง เสียงดูดดึง "จ๊วบ... จ๊วบ..." ดังระงมไปทั่วห้อง“อาจิ้นเป็นพี่ชายคนโตนี่เนอะ คงจะไม่ได้อ้อนใครเลยสินะ วันนี้พี่สาวจะเอาใจให้เยอะๆ เลย ด

บทที่ 6 ปลุกปั่นในห้องอาบน้ำอบอวลไปด้วยไอน้ำร้อนที่ลอยละล่อง กลิ่นหอมกรุ่นของกลีบกุหลาบและสมุนไพรป่าช่วยให้ความเครียดขึงดูผ่อนคลายลง ทว่าสำหรับซ่งจิ้นชิน เขากลับรู้สึกร้อนรุ่มยิ่งกว่ายืนอยู่กลางสนามรบ"อาจิ้น... จำได้ไหม เมื่อก่อนเจ้าชอบตามพี่สาวมาอาบน้ำแทบทุกวัน พี่สาวต้องเป็นคนขัดหลังให้เจ้าตลอดเลยนะ มาๆ พี่ช่วยอาบน้ำให้ดีมั้ย"ไป๋เสวี่ยลี่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี จัดแจงถอดเสื้อตัวในสีขาวเปลือยท่อนบน และปลดกางเกงออก เผยเนื้อหนังมังสาขาวกระจ่าง พวงเต้าอวบหัวนมสีชมพูเป็นกระเปาะน่าดูดเลีย กลีบเนื้อเกลี้ยงเกลาสีชมพูเข้มซึ่งนางจงใจโก้งโค้ง ยืนถ่างขาให้เขา แผ่กลิ่นอายยั่วเพศออกมาอย่างเข้มข้น หาได้มีความละอายต่อความเปลือยเปล่ากลายเป็นว่าซ่งจิ้นชินหน้าแดงถึงลำคอเพราะกระดากอายแทน หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและแผ่นอก เขาตัดสินใจหลับตาปี๋ทันทีจนเห็นเส้นเลือดฝอยระยิบระยับอยู่ใต้เปลือกตา "พี่... พี่สาว! ท่านทำอะไร! เปลื้องผ้าทำไม!""อ้าว... จะอาบน้ำไม่เปลื้องผ้าได้อย่างไรเล่าจ๊ะ" ไป๋เสวี่ยลี่หัวเราะคิกอย่างขี้แกล้ง นางก้าวขาเรียวสวยลงไปในอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำอุ่นไว้อย่างพอดี เสียงน้ำกระเพื่อมเบา