บททั้งหมดของ The Billionaire's Secret (SPG) : บทที่ 11 - บทที่ 20

Napangiti si Bella at tumingin sa anak nila. “Oo nga eh. Napag-usapan naman natin diba? Yung pangalang gusto mo.”“Matteo…” bigkas ni Alexander nang dahan-dahan. “Matteo Guevarra. Bagay na bagay sa kanya. Strong name para sa isang strong boy.”“Matteo…” ulit ni Bella. “I like it. Ang ganda pakinggan. Matteo. Simbolo ng regalo mula sa Diyos. Regalo mo sa akin, at regalo natin sa isa’t isa.”“Oo nga,” sagot ni Alexander habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa leeg ni Bella. “Matteo. Our little Matteo.”Ramdam ni Bella ang init ng hininga ni Alexander sa leeg niya. Alam niya kung saan patungo ang usapan at kilos ng asawa. Ilang buwan din silang nagpigil, naghintay hanggang sa payagan na sila ng doktor. At ngayong gabing iyon, payapa ang bahay, tulog na si Matteo, at handa na silang dalawa.“Alex…” bulong ni Bella habang nararamdaman ang mga halik ni Alexander sa leeg at panga niya. “Miss na kita.”Huminto sandali si Alexander at tinitigan siya sa mata. Ang mga mata nito ay madilim at

Lumipas ang ilang linggo at unti-unti nang bumalik sa dati ang lakas at sigla ni Bella. Buo na ang kanyang katawan, wala na ang sakit, at ang tanging naiwan na lamang ay ang matagal na paghihintay at ang pangako na binitawan niya kay Alexander. Araw-araw, hindi nawawala ang tingin at pagnanasa sa mga mata ng asawa niya—mga matang nagsasabing bawat sandali ng pagtitiis ay nakatago lamang at handa nang sumabog anumang oras. Isang gabi, matapos na makatulog nang mahimbing si Matteo sa kanyang kuna, dahan-dahang lumapit si Bella kay Alexander na nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa kawalan habang iniisip na naman ang matagal na niyang inaasam. Ramdam ni Bella ang init na lumalabas sa katawan nito, at alam niyang ito na ang tamang oras. Lumuhod siya sa likuran nito at niyakap nang mahigpit sa bewang, idinikit ang pisngi sa malapad nitong likod. “Alex…” bulong niya nang malambot, sapat lang para marinig nito. “Okay na ako. Wala nang masakit. Buo na ako ulit.” Biglang nanigas ang

Nag punta sila nang mall kasama ang baby nilang si Matteo. Mabilis silang naghanda. Matapos mag-almusal at siguraduhing maayos, malinis, at busog na si Matteo, sumakay na sila sa magarang sasakyan ni Alexander. Habang nasa biyahe, hindi nawawala ang hawak ni Alexander sa kamay ni Bella. Ipinagkabit pa nga niya ang kanilang mga daliri habang ang isa niyang kamay ay nasa manibela. Tila ipinapakita niya sa buong mundo, at kahit kanino man, na ang babaeng ito ay kanya, at wala nang sinumang makapaghihiwalay o makagugulo sa kanilang payapang pagsasama. Nang makarating sila sa isa sa pinakamalaki at pinakasikat na mall sa lungsod, sinalubong sila ng ingay, dami ng tao, at iba’t ibang uri ng tindahan, ngunit para kay Bella at Alexander, tila sila lamang ang mga tao sa paligid. Buong atensyon ni Alexander ay nasa asawa at anak lamang. Siya ang may hawak ng stroller ni Matteo habang si Bella naman ay naglalakad sa kanyang tabi, paminsan-minsan ay inaalalayan niya ito sa paglalakad o kaya

Hindi na mabilang ni Bella kung ilang oras na silang ganu’n—nakadikit ang katawan kay Alexander, magkahalo ang kanilang pawis at init, habang ang bawat haplos at halik ay tila walang katapusan. Sa bawat dampi ng mga labi nito sa kanyang balat, pakiramdam niya ay tinutunaw siya nang buo, parang kandilang unti-unting nawawala sa apoy ng kanilang pagnanasa. Ang bawat galaw ng asawa ay mabagal, malalim, at puno ng diin, parang sinisigurado nitong mararamdaman niya ang bawat pulgada ng pagkatao nito, mula sa dulo ng kanyang mga daliri hanggang sa pinakaloob ng kanyang puso at kaluluwa. “Mahal…” bulong ni Alexander habang nakabaon ang mukha sa leeg ni Bella, hinihigop ang matamis at pamilyar na amoy nito na siya lang ang nakakaalam. “Alam mo ba… kahit ilang beses pa kitang angkinin, kahit ilang gabi pa tayong maging iisa… hindi pa rin ako nabubusog. Parang laging kulang, parang laging gusto ko pa nang higit pa. Ikaw lang ang nakakapagpagulo ng isip at katawan ko, Bella. Ikaw lang ang nag-i

Napangiti si Alexander habang binabasa ang mga numero. Masaya siya dahil alam niyang lahat ng yaman at kapangyarihang ito ay para lang kay Bella, kay Matteo, at sa pamilyang binubuo nila. Ito ang dahilan kung bakit siya naghihirap, upang ibigay ang lahat ng pinakamaganda at pinakamahalaga sa mga taong mahal niya. "Mahusay ang trabaho niyo," sabi ni Alexander nang seryoso pero may halong pagkilala. "Nasiyahan ako sa inyong ginawa. Huwag niyong kakalimutan na lahat ng Ito ay lahat ng pera, yaman, at negosyo. ay para lang sa kanila. Para sa asawa ko at sa anak ko. Ipagpatuloy niyo lang ang ganitong kaayusan at katapatan. Huwag kayong mag-aalala, magbibigay ako ng dagdag na pabuya sa inyo dahil sa magandang resulta." Ilang oras pa siyang nanatili doon, tinalakay ang mga darating pang proyekto, sinigurado na matibay ang pundasyon ng kumpanya, at ibinigay ang mga utos para sa mga susunod na hakbang. Kahit nasa trabaho siya at seryoso, ang isip at puso niya ay nasa bahay pa rin