All Chapters of HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 : หึงภาคินลูกพี่ลูกน้องของภูมิรายงานผลโครงการสร้างคอนโดของกับบอร์ดบริหาร ยอดจอง ผลกำไร เปอร์เซ็นต์การเติลโตของบริษัท ตัวเลขทุกอย่างถูกนำเสนอขึ้นจอ วิธานผู้เป็นพ่อของภาคิน และอาของภาคภูมิ มองดูลูกตัวเองอย่างชื่นชม ทันทีที่เสนอจบบอร์ดบริหารหลายคนก็ชื่นชม หลังจบประชุมทุกคนก็แยกย้าย เหลือแค่ภาคินและภาคภูมิ“เหลือเวลาไม่ถึงเดือนแล้วนะภูมิ โครงการแกจะได้สร้างมั้ย” ภาคินถามภูมิ“ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ได้สร้างแน่” ภูมิตอบพร้อมกับเดินออกไปเช้านี้ที่แผนกฉุกเฉินวุ่นวายเหมือนเคย มีอุบัติเหตุแต่เช้า รัตน์วิ่งวุ่นทั่วแผนกคนทุกอย่างเข้าที่ แผนกERกลับมาเป็นปรกติ ช่วงได้พักหายใจนี่เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความของภูมิ เขาหายไปสองวันแล้ว วันนี้จู่ๆ ก็มาชวนกินเข้ากลางวัน ทันใดนั้นกลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยแตะจมูก รัตน์หันมองตามกลิ่นในใจเธอคิดว่าเป็นเขา แต่แล้วกลับเป็นหมอวิน รัตน์รับแก้วอเมริกาโน่เย็นมาจากมือของ ‘หมอวิน’ แพทย์ศัลยกรรมกระดูกรุ่นพี่ที่มักจะหาเรื่องแวะเวียนมาทักทายเธอที่แผนก ER เสมอ"ขอบคุณค่ะพี่วิน วันนี้คนไข้เยอะจนรัตน์แทบไม่มีเวลาเดินไปซื้อเลย" รัตน์ยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่ที่แส

ตอนที่ 14 : โลกที่แตกต่างบรรยากาศในห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงของ ‘ทีเค กรุป’ ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ภูมินั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาคมกริบจ้องมอง ‘วิธาน’ ผู้เป็นอาแท้ๆ และผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสอง ที่กำลังลุกขึ้นโจมตีการตัดสินใจของเขา"แกดึงดันจะฮุบโปรเจกต์สัมปทานที่ดินผืนนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันทับเส้นสายของพวกนักการเมืองที่จะทำหมู่บ้าน แกกำลังพาบริษัทไปเสี่ยงนะภูมิ!" วิธานกระแทกเสียง แววตาเต็มไปด้วยความเรียบเฉย ทั้งที่แท้จริงแล้วพยายามจะเลื่อยขาเก้าอี้หลานชายตัวเอง"ที่ผืนนั้นไม่มีปัญหาแล้วครับ ตอนนี้เหลือแค่ที่ข้างๆ อีกแปลงเดียว ส่วนเรื่องพาบริษัทไปเสี่ยงผลประกอบการไตรมาสล่าสุดที่พุ่งขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ น่าจะแทนคำตอบได้นะครับคุณอา ว่าการตัดสินใจของผมมันสร้างกำไร หรือสร้างความเสี่ยงกันแน่" ภูมิสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน บอร์ดคนอื่นๆ ได้แต่นั่งเงียบ ไม่มีใครกล้าสอดแทรก ภูมิรู้เรื่องที่อาพยายามจะดิสเครดิตเขา เอาๆ จริงทุกคนก็น่าจะรู้ เพราะวิธานค่อนข้างโฉ่งฉ่าง ไม่มีชั้นเชิงก่อนที่สงครามประสาทจะปะทุไปมากกว่านี้ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออก เล บอดี้การ์ดคนส

ตอนที่ 16 : หมากกระดานใหม่รัตน์รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก รอยยิ้มอาบยาพิษของภูมิทำให้เธออยากจะหยิบแก้วแชมเปญสาดหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่ปั้นยิ้มจืดเจื่อนไม่ให้ผู้เป็นพ่อแม่ผิดสังเกต“วันนี้นักข่าวเยอะจัง รัตน์ว่ามั้ย” หมอวินพยายามชวนหมอรัตน์คุย“ค่ะ ดูเยอะมาก สงสัยคุณแม่จะประชาสัมพันธ์ค่ะ” รัตน์ตอบพลางมองออกไปฝั่งตรงข้ามภูมิ"ถ้าคุณภูมิยังไม่มีโต๊ะ เชิญนั่งโต๊ะวีไอพีกับพวกเราสิคะ ท่านอธิบดีเพิ่งโทรมาบอกว่าติดธุระด่วนมาร่วมงานไม่ได้พอดี ที่นั่งเลยว่างค่ะ" คุณหญิงดาริกาเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น ทำให้สิ่งที่รัตน์กลัวเมื่อคืนก่อนจางหายไปสิ้น ด้วยปรกติเวลาที่เธอเจอภูมิจะชอบแต่งตัวตามสบาย ชอบปลดกระดุมเม็ดบนออก ท่าทีเหมือนพวกนักธุรกิจสีเทาซึ่งคุณแม่เธอชอบแสดงท่าทีรังเกียจ 'นักธุรกิจสีเทา' แต่ตอนนี้ภาพนั้นนี้มลายหายไปสิ้นเมื่อเจอแจกันราชวงศ์ชิงและมาดนักธุรกิจของเขา"ด้วยความยินดีครับคุณหญิง" ภูมิค้อมศีรษะรับอย่างสง่างาม ก่อนจะก้าวเข้ามายืนขนาบข้างรัตน์ จงใจใช้ไหล่กว้างเบียดจนหมอวินต้องถอยร่นไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ภูมิยังหันมาขอโทษ ทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งหมอวินก็ไม่ได้คิดอะไรต

ตอนที่ 18 : จุดสังเกต เสียงเคาะประตูรัวๆ จาก 'เล' บอดี้การ์ดคนสนิท ทำให้ภูมิยอมถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย รัตน์รีบผลักอกเขาออกและถอยไปยืนหอบหายใจจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าเห่อร้อนจนลามไปถึงใบหู วันนี้เธอต้องมารับบัตรพนักงานเพื่อที่จะเข้าออกในตึกได้และต้องมาเซ็นเอกสารกับทำไบโอเมทริกระบบจดจำใบหน้า"หัวหน้าครับ บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วน คุณวิธานเอาเรื่องงบที่หายไปมาโจมตีคุณกิตติครับ" เลรายงานเสียงเครียดทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภูมิสบถในลำคอ แววตาคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง "เขากะจะโยนขี้ให้คนเจ็บที่มาแก้ตัวไม่ได้เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยตัวเองสินะ... คุณรออยู่นี่แหละรัตน์ อย่าเพิ่งออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา แล้วไปบ้านตาชื่นพร้อมกัน คุณจะงีบก่อนก็ได้นะ ผมไปไม่นานหรอก"เขาสั่งทิ้งท้ายก่อนจะคว้าเสื้อสูทและก้าวยาวๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้รัตน์อยู่ตามลำพังในห้องทำงานกว้างขวาง วันนี้เธอเปลี่ยนไปอยู่เวรกลางคืน ยังพอมีเวลาพักผ่อนรัตน์ถอนหายใจยาว พยายามสลัดสัมผัสร้อนผ่าวที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากทิ้งไป เธอเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเพื่อตั้งใจจะอ่านแฟ้มโครงการ CSR จริงๆ จังๆ แต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับแฟ้มสีดำปก

ตอนที่ 20 : รอยร้าวเสียงสัญญาณชีพจรจากเครื่องมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้อง ICU ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง รัตน์ในชุดกาวน์สีขาวกำลังยืนอ่านชาร์ตประวัติคนไข้ที่เพิ่งถูกส่งตัวด่วนมาจากสระบุรีเมื่อช่วงเช้ามืด สภาพของเขาบอบช้ำอย่างหนักจากอุบัติเหตุรถตกเหว กระดูกซี่โครงหักหลายซี่และมีเลือดคั่งในสมอง ทว่าสิ่งที่ทำให้แผนกฉุกเฉินวุ่นวายไม่ใช่แค่อาการบาดเจ็บ แต่เป็นตำรวจในเครื่องแบบสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องอย่างเข้มงวด"คนไข้อาการทรงตัวแล้วค่ะ แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย คงต้องรอดูอาการหลังผ่าตัดสมองอีกที" รัตน์หันไปอธิบายกับนายตำรวจที่รับผิดชอบคดี"ขอบคุณครับหมอ ถ้าเขาฟื้นเมื่อไหร่รบกวนแจ้งทางเราทันทีนะครับ คนคนนี้เป็นพยานปากสำคัญ... ในรถเขามีเงินสดเกือบสี่ล้านบาทที่หาที่มาไม่ได้ ทางเราสงสัยว่าอาจจะเกี่ยวพันกับคดีจ้างวานฆ่าข้ามชาติ"คำว่า 'จ้างวานฆ่า' และ 'เงินสดก้อนใหญ่' ทำให้รัตน์ชะงักไปชั่วครู่ สัญชาตญาณบางอย่างกระตุกเตือนในใจ เธอเหลือบมองชื่อคนไข้บนป้ายหัวเตียง... 'นายสุนทร'ขณะเดียวกัน ที่ตึกสำนักงานใหญ่ของ ทีเคกรุป (TK Group) ภาคภูมิยืนมองวิวเมืองหลวงผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน แว