บททั้งหมดของ HEART RATE ชีพจรหัวใจ: บทที่ 1 - บทที่ 8

ตอนที่2.ความคิดถึงแสงแดดอ่อนๆ ทะลุผ่านช่องว่างของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท ภูมิขยับตัว ควานหาสัมผัสนุ่มนวลและไออุ่นที่กอดรัดเขามาทั้งคืน แต่กลับพบเพียงผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่และที่ว่างเปล่า เขาขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นอย่างเต็มตาก่อนจะยันตัวลุกนั่ง กวาดสายตาไปรอบห้องนอนโทนสีเทาดำที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยจนเกินกว่าจะเป็นห้องของผู้หญิง สายตาของเขาสะดุดเข้ากับกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองแผ่นเล็กที่แปะเด่นหราอยู่บนหัวเตียงลายมือตวัดๆ แต่อ่านง่ายเขียนข้อความไว้สั้นๆ‘แค่ One Night Stand ขอให้จบแค่เมื่อคืน และอย่ามาที่นี่อีก’มุมปากของนักธุรกิจหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน เขาถูกฟันแล้วทิ้ง แถมยังโดนออกคำสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวอีกต่างหาก ปกติเขาเป็นฝ่ายคุมเกมมาตลอด แต่นี่กลับถูกผู้หญิงที่เจอกันแค่คืนเดียวตัดจบเอาดื้อๆ สัมผัสเร่าร้อน รสจูบที่ตอบสนองอย่างไม่ลดละ และเสียงครางกระเส่าของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภูมิขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งอาลัยอาวรณ์กับความสัมพันธ์ข้ามคืนอยู่แล้วตัดภาพมาที่ฟิตเนสใกล้โรงพยาบาล รัตน์ในชุดสปอร์ตบราและเลกกิ้งรัดรูปกำลังวิ่งบนลู่ด้วยความเร็วสู

ตอนที่ 4 : ข้อตกลงกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคือความคุ้นเคยที่รัตน์สูดดมอยู่ทุกวัน หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำในห้องพักแพทย์เวรอย่างอ่อนล้า เปลือกตาที่หนักอึ้งปิดลงช้าๆ หวังจะงีบพักสายตาสักสิบนาทีหลังจากเพิ่งจัดการเคสฉุกเฉินและส่งตัวตาชื่นขึ้นวอร์ด CCU เรียบร้อยแล้วแกร๊ก... กริ๊กเสียงเปิดและล็อคประตูจากด้านในทำให้รัตน์ต้องลืมตาขึ้น เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่าเพื่อนร่วมงานที่เสียมารยาท แต่คำพูดทั้งหมดกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าที่คุ้นตายืนพิงบานประตูอยู่ภูมิล้วงมือสอดกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างบางในชุดสครับสีเขียวที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์"คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" รัตน์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง "นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลเฉพาะเจ้าหน้าที่ รบกวนออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ""ผมถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ว่าหมอรัตน์พักอยู่ห้องไหน เธอก็ชี้ทางมา" ภูมิยักไหล่ เดินก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ "แถมผมยังรู้ด้วยว่าคุณมีเวลาพักอีกยี่สิบนาทีก่อนจะกลับไปเข้าเวรต่อ""ถ้าคุณมีปัญหาเร

ตอนที่ 6 : อาการหวงก้าง​สามวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ฉุกเฉิน อาการของตาชื่นพ้นขีดอันตรายและถูกย้ายจากห้อง CCU มาพักฟื้นที่ห้องพิเศษชั้นแปด รัตน์ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้แวะเข้ามาตรวจอาการในช่วงสายของวัน​เมื่อผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้คุณหมอสาวถึงกับชะงักฝีเท้า​ทายาทหมื่นล้านอย่างภูมิในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายๆ กำลังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย แม้เปลือกแอปเปิลจะขาดวิ่นไม่เป็นทรง แต่ความตั้งใจและท่าทีอ่อนโยนที่เขาพูดคุยกับตาชื่นกลับดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ​“ตากินผลไม้เยอะๆ จะได้แข็งแรงไวๆ เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปรับลูกมาเยี่ยมตาบ่ายนี้” ภูมิพูดพลางยื่นชิ้นแอปเปิลให้ชายชรา​“เออ ขอบใจเอ็งมากไอ้หนุ่ม” ตาชื่นรับไปเคี้ยวหงุบหงับ “เอ็งนี่มันดื้อดึงไม่เลิก แต่เนื้อแท้ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ถึงได้มาคอยเฝ้าคนแก่ขี้โรคอย่างข้า”​“ผมก็แค่เป็นห่วง” ภูมิยิ้มรับ ก่อนจะหันมาเห็นรัตน์ที่ยืนอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบของเขาทอประกายพราวระยับขึ้นมาทันที “อ้าว คุณหมอมาตรวจแล้ว ตาชื่นเตรียมตัวเลยครับ”​รัตน์พยายามตีหน้านิ่ง เดินเข้าไปตรวจเช็กชีพจรและดูผลแล็บที่ชาร์ตปลายเตียง แ

ตอนที่ 8 : รสชาติของข้อตกลง​แผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกนุ่มบนเตียงกว้าง รัตน์ยังไม่ทันได้ขยับตัว ร่างสูงใหญ่ของภูมิก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง นัยน์ตาคมกริบที่ทอดมองมาในความสลัวของห้องนอนนั้นวาววับราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่ออันโอชะ​"กินสเต็กมันต้องใช้มีดกับส้อม..." ภูมิกระซิบเสียงพร่า พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ "แต่กินคุณหมอ... ผมขอใช้แค่ปากกับร่างกายก็พอ"​รัตน์ยกยิ้มมุมปาก มือเรียวเอื้อมไปดึงคอเสื้อของเขาให้โน้มลงมาหา "มุกเสี่ยวพิสูจน์สิ ว่าคุณจะทำให้ฉันอิ่มได้หรือเปล่า"​สิ้นคำท้าทาย ริมฝีปากหยักก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างหิวกระหาย รสจูบครั้งนี้ไม่ได้เจือความโกรธเกรี้ยวเหมือนในช่องบันไดหนีไฟ แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้องและปรารถนาที่ถูกอัดอั้นมาทั้งวัน รสชาติของไวน์แดงชั้นเลิศที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นยิ่งทำให้จูบนั้นลึกล้ำและมัวเมามากยิ่งขึ้น​มือหนาของภูมิสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวโคร่ง ลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างชำนาญเพียงมือเดียว รัตน์แอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวเ