บททั้งหมดของ ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง: บทที่ 71 - บทที่ 80

ปู้จิงห่มผ้าให้อาหยวนของนางอย่างเบามือ ใบหน้าที่ซีดเซียวจากการเสียเลือดของเขาทำเอาปู้จิงถึงกับรู้สึกปวดใจ หากนางเข้าไปช่วยเขาไม่ทัน ปู้จิงก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัสมากกว่านี้สักเพียงใด นางได้แต่คิดว่าใครกันช่างใจร้ายจนกล้าส่งคนมาฆ่าคู่หมั้นนางหลายครั้งขนาดนี้ เมื่อปู้จิงคิดถึงคราแรกที่พบกัน กระต่ายน้อยตัวนี้ของนางก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว ยังดีที่ครั้งนี้มีหมอหลวงเดินทางมาด้วยหลายคน เพราะการล่าสัตว์ประจำปีจัดขึ้นสามวันเป็นประจำทุกปี หมอจึงสำคัญมากในการมาล่าสัตว์ทุกครั้ง“น้ำ...ขอน้ำ” เสียงของอาหยวนดังขึ้นเบา ๆ&ld

“ขอบคุณพวกท่านมากขอรับ” ขันทีรีบปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงออกทันที พวกเขาเป็นแค่ขันทีอ่อนแอ ดูอย่างไรก็ไม่สามารถยกสัตว์ป่าหนัก ๆ พวกนี้ได้ด้วยตัวเองแน่ ชินอ๋องที่เห็นปู้จิงแยกไปที่กระโจมก็ทำหน้างอคอหักราวกับปลาทูในเข่ง พระองค์คิดว่านางจะวิ่งมาอวดสัตว์ที่ล่าได้กับพระองค์เสียก่อน น่าเสียดายที่สิ่งที่คิดเอาไว้ไม่ใช่สิ่งที่ปู้จิงทำจริง ๆ ฮ่องเต้เห็นน้องชายแสดงสีหน้าเช่นนั้นก็อดหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้“น่าสงสารท่านอ๋องที่สาวงามไม่สนใจ” ฮ่องเต้อดแขวะน้องชายขึ้นมาไม่ได้ ความจริง

“ขอบใจเจ้ามากนะชินอ๋อง” ฮ่องเต้อดตรัสคำนี้ออกมาไม่ได้ หากไม่มีน้องชายที่เสียสละตนเองออกรบตั้งแต่อายุสิบขวบ พระองค์ก็คงไม่ได้เป็นฮ่องเต้มาถึงทุกวันนี้แน่ อีกทั้งราชกิจน้อยใหญ่ที่ชินอ๋องช่วยเหลือพระองค์ตลอดสิบปีที่ผ่านมาก็ช่วยพระองค์ได้มากด้วย สองพี่น้องตรัสคุยกันอย่างสนิทสนม ฮองเฮาที่รับฟังอยู่ด้วยก็ยิ้มบางออกมาที่เห็นว่าพระสวามีและน้องชายรักกันดีไม่ต่างจากเมื่อสิบปีก่อนเลย ตอนนั้นพระนางเพิ่งอภิเษกกับรัชทายาทได้ไม่ถึงหนึ่งปีก็เกิดการกบฏขึ้นจนทำให้ฮ่องเต้พระองค์ก่อนและฮองเฮาสิ้นพระชนม์ กว่าเหตุการณ์จะสงบ พระนางก็ต้องตกระกำลำบากมาไม่น้อย โชคดีที่ชินอ๋องกับตระกูลของพระนางช่วยกันกอบกู้ราชวงศ์กลับมาได้ในอีกหนึ่งปีต่อมา ถึงแม้ว่าตอนนี้ทางตระกูลของนางจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับราชสำนักมากนักเพื่อป้องกันความหวาดระแวง แต่พวกเขาก็ยังคงคอยปกป้องพระนางอยู่อย่างลับ ๆ ปู้จิงที่ตอนนี้ควบม้าเข้าไปยังป่าลึกมากกว่าเมื่อวาน นางในตอนนี้ยิงกวางได้อีกหนึ่งตัวแล้ว นับว่าภูเขาไหวเสวี่ยแห่งนี้ช่างอุดมสมบูรณ์มากจริง ๆ ปู้จิงปล่อยให้องครักษ์จัดการกวางตัวนั้นเช่นเคย ส่วนตัวนางเองก็ควบม้าลึกเข้าไปอีก กระทั่งปู้จิงเห็น

“ท่านป้า นี่เงินห้าพันตำลึงเจ้าค่ะ ท่านเอาไปซื้อบ่าวมาดูแลจวนเพิ่มนะเจ้าคะ เงินที่เหลือท่านก็เอาไว้บริหารจัดการจวนก็แล้วกัน ท่านก็รู้ว่าข้ากินจุ ยังไงก็หาพ่อครัวดี ๆ มาไว้ทำอาหารให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ” ปู้จิงยื่นตั๋วแลกเงินที่ได้รับมาจากงานล่าสัตว์ให้แม่นมหวู่“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านหญิง บ่าวจะลงบัญชีเอาไว้ให้นะเจ้าคะ” แม่นมหวู่ไม่คิดว่าปู้จิงจะไว้วางใจนางมากถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าแม่นมหวู่เองก็จะจัดการจวนของท่านหญิงให้ดีเช่นกัน“ขอบคุณท่านป้ามากนะเจ้าคะ ข้าขอไปเดินเล่นรอบ ๆ จวนสักหน่อย” ปู้จิงที่ยังอยู่ในชุดขี่ม้าบอกอย่างร่าเริง ตอนนี้นางส่งเจ้าม้าให้องครักษ์นำไปดูแลแล้ว“ให้เสี่ยวซื่อกับเสี่ยวชุ่ยไปด้วยนะเจ้าคะ” แม่นมหวู่ยังคงเป็นห่วงว่าท่านหญิงจะหลงทาง เพราะจวนแห่งนี้ใหญ่พอ ๆ กับจวนชินอ๋องเลยทีเดียว“ได้เจ้าค่ะ พี่สาวไปกันเถอะ” ปู้จิงยิ้มกว้างแล้วรีบเดินนำหน้าไปทันที เมื่อครู่นางไม่ได้ดูเรือนอื่นเลยนอกจากเรือนหลักที่แม่นมหวู่เลือกห้องเอาไว้ให้นาง แม่นมหวู่ให้องครักษ์เตรียมรถม้าเพื่อไปยังร้านขายทาสในเมืองหลวง โดยนางพาบ่าวรับใช้ไปด้วยอีกสองคน แม่นมหวู่ลองคาดเดาจำนวนทาสที่ต้องซื้อก็พบว่านางคง

“ท่านลุง ไอ้พวกบ้านี่มันหากว่าข้าล่วงเกินท่านอ๋องกับท่านหญิง ข้ากำลังคุยกับนังปู้จิงอยู่แท้ ๆ นะเจ้าคะ” จิ่วเหมยรีบเดินเข้าไปออดอ้อนคนที่อ้างตัวว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของบ้านนางแล้วรับพวกนางเข้ามาเมืองหลวงก่อนหน้านี้“เงียบซะ! แค่นี้ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ กระหม่อมขอประทานอภัยท่านอ๋องกับท่านหญิงด้วยพะย่ะค่ะ หลานสาวกระหม่อมไม่รู้ความ” เสนาบดีซ้ายรีบค้อมกายคำนับชินอ๋องและปู้จิงอย่างเสียไม่ได้ เขายังไม่สามารถต่อต้านชินอ๋องได้ในตอนนี้“ฮึ! เราก็นึกว่านางสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็หลานสาวของท่านเสนาบดีนี่เอง” ชินอ๋องตรัสด้วยน้ำเสียงดูถูก เขาจำได้ดีว่าจิ่วเหมยตอนอยู่หมู่บ้านพูดสิ่งใดกับปู้จิงเอาไว้บ้าง“เจ้ารีบขอโทษชินอ๋องกับท่านหญิงเสีย!” หลิวกู้ถิงรีบหันไปตวาดใส่หน้าจิ่วเหมย เขารู้ดีว่าชินอ๋องกำลังหมายถึงสิ่งใด ตอนนี้หากเขาจัดการได้ไม่ดี รับรองว่าเรื่องคงบานปลายแน่“แต่ว่า…” จิ่วเหมยกระทืบเท้าเร่า ๆ อย่างไม่ยินยอม นางไม่อยากเชื่อว่าคู่หมั้นของปู้จิงเป็นถึงท่านอ๋องแห่งแคว้น อีกทั้งเหตุใดปู้จิงจึงกลายเป็นท่านหญิงได้ เรื่องนี้นางไม่ยินยอมพลั่ก! ตุ้บ! โอ้ย!“รีบขอโทษท่านอ๋องกับท่านหญิง!!” หลิวกู้ถิงตว