ปู้จิงเห็นคนรออยู่หน้าประตูเมืองเป็นจำนวนมาก นางจึงหยุดม้าแล้วหิ้วปีกชินอ๋องไปส่งให้กับหมอหลวงซึ่งมีกระเป๋ายาสะพายเอาไว้ทันที“ฝากพวกท่านช่วยดูอาการบาดเจ็บของเขาด้วย” ปู้จิงเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล“ท่านหญิงโปรดวางใจ พวกกระหม่อมจะทำให้ดีที่สุดขอรับ” หมอทั้งสามคนรีบรับคำและลงมือตรวจสอบบาดแผลบนร่างกายของชินอ๋อง ทว่าพวกเขาเปิดไปเปิดมาอยู่นานก็เห็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยจากคมกระบี่เท่านั้น ทำเอาทั้งสามได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ฮึ่ม! บอกนางว่าเราบาดเจ็บภายใน” ชินอ๋องลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาสั่งการหมอทั้งสามด้วยน้ำเสียงเย็นชา พระองค์ไม่คิดเลยว่าพวกหมอจะมาไวกันเพียงนี้ ทำเอาแผนการออดอ้อนสาวงามของพระองค์นั้นผิดแผนไปหมดแล้ว“อะ..เอ่อ..พะย่ะค่ะ” บรรดาหมอได้แต่กระซิบเสียงเบากลับไป ด้วยกลัวว่าท่านหญิงจะได้ยิน เหล่าหมอหลวงแสร้งลูบ ๆ คลำ ๆ และทายาแก้ฟกช้ำให้ชินอ๋องนานกว่าหนึ่งเค่อ ก่อนที่หัวหน้าหมอหลวงจะหันไปรายงานปู้จิงว่าชินอ๋องบาดเจ็บภายในไม่น้อย“อืม… เช่นนั้นให้องครักษ์พาเขาขึ้นรถม้ากลับจวนไปเถอะ ข้าก็จะกลับจวนไปพักผ่อนแล้วเหมือนกัน” ปู้จิงเห็นว่าเวลาใกล้รุ่งเช้าแล้ว นางที่ไม่ได้นอนทั้งคืนจึงรู้สึกง่วงงุ
Baca selengkapnya
Masuk
