บททั้งหมดของ ลมรักพัดผ่าน คลาดกาลดอกไม้บาน : บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่เครื่องบินร่อนลงจอด เมืองหนานเฉิงกำลังมีฝนตกปรอย ๆสายลมชื้นแฉะหอบเอาเบาะแสของเมืองที่แปลกตาปะทะเข้าเต็มหน้า ลั่วเซิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระชับมือจับก้านลากกระเป๋าเดินทางแน่นชีวิตใหม่ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วเช่นนี้มหาวิทยาลัยหนานจิงตั้งอยู่ใจกลางเมืองทางตอนใต้แห่งนี้ ภายในวิทยาเขตมีต้นอู๋ถงปลูกเรียงรายให้ร่มเงา บรรยากาศดูอ่อนโยนและนุ่มนวลแตกต่างไปจากทางตอนเหนืออย่างสิ้นเชิงลั่วเซิงจัดการขั้นตอนการมอบตัวเสร็จสิ้น รับกุญแจหอพัก แล้วจัดเก็บสัมภาระเข้าที่ทีละชิ้นจนเรียบร้อยเธอจงใจที่จะไม่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเธอรู้ดีว่าในกรุ๊ปแชตของห้องเรียนจะต้องยังคงพูดคุยกันถึงเรื่องของเจียงซื่อและซูม่านอยู่อย่างแน่นอนแต่เรื่องราวเหล่านั้น ในตอนนี้ล้วนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธออีกแล้วเธอหยิบซิมการ์ดอันใหม่ออกมา ถอดซิมเก่าออก แล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดีวันต่อมา หอพักก็เริ่มคึกคักขึ้น รูมเมตอีกสามคนทยอยเดินทางมาถึง พวกเธอมาจากต่างทิศต่างถิ่น มีนิสัยใจคอที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงทว่าล้วนเป็นมิตรทุกคนต่างแบ่งปันของดีประจำบ้านเกิดให้แก่กัน พูดคุยจ้อกแจ้กจอแจแลกเปลี่ยนความคาดหวังที่มีต่อช

ความรักสันโดษของเจียงซื่อเป็นที่เลื่องลือไปทั่วมหาวิทยาลัยหลังจากตระหนักได้ว่าลั่วเซิงตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาดแล้ว เจียงซื่อก็ดูเหมือนจะสูญเสียแรงผลักดันในการก้าวเดินต่อไปข้อความและสายเรียกเข้าจากซูม่านยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หน้าจอสว่างวาบขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า มันแฝงไปด้วยความรู้สึกพึ่งพิงแบบที่เขาเคยพึงพอใจ ทว่าตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก“เจียงซื่อ ตอนบ่ายไปฟังบรรยายเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ?”“ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันดีไหม? ฉันเจอร้านอาหารญี่ปุ่นบรรยากาศดีสุด ๆ ไปเลยนะ!”“ทำไมเธอไม่ตอบข้อความฉันอีกแล้วล่ะ? [น้อยใจ]”เขาเพียงแค่ปรายตามอง ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอ แล้วตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนข้อความไปเสียดื้อ ๆด้วยเหตุนี้ซูม่านจึงบุกมาหาเขาถึงห้องเรียนหรือใต้หอพักโดยตรง เธอสวมชุดที่จับคู่มาอย่างประณีต บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยอย่างไร้ที่ติ ทว่าเจียงซื่อกลับทำเพียงปรายตามองอย่างเย็นชา ฝีเท้าของเขาไม่แม้แต่จะหยุดชะงักเพื่อเธอเลยสักนิด“ฉันยุ่งมาก”“ไม่มีเวลา”“เธอไปเองเถอะ”คำตอบของเขาสั้นกระชับ ไม่เหลือเยื่อใยหรือช่องว่างใด ๆ ใ

ข่าวลือซุบซิบพันเกี่ยวอย่างเงียบงันราวกับเถาวัลย์ ลั่วเซิงพยายามปิดกั้นอย่างสุดความสามารถ และทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเต้น ทว่า สิ่งที่ต้องเผชิญ ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้พ้นโรงอาหารยามบ่ายจอแจไปด้วยผู้คน ลั่วเซิงเพิ่งจะนั่งลงกับเพื่อนร่วมห้อง เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแหวกความวุ่นวายขึ้นมา“ลั่วเซิง! เธอเสแสร้งเก่งจริง ๆ นะ!”สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปรวมกันในพริบตา ซูม่านยืนอยู่กลางโรงอาหาร บนใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตฉายแววริษยาและดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอพุ่งตรงดิ่งมาที่โต๊ะของลั่วเซิง นิ้วแทบจะจิ้มทะลุหน้าของลั่วเซิงอยู่รอมร่อ“แย่งเจียงซื่อไปไม่ได้ ก็เลยเล่นบทหายตัวงั้นสิ? ทำทีเป็นน่าสงสาร แสร้งทำตัวสูงส่ง หนีมาไกลถึงที่นี่ คิดว่าจะทำให้เขาคิดถึงเธอไม่ลืมได้หรือไง!” เสียงของซูม่านทั้งแหลมปรี๊ดและบาดหู ทุกถ้อยคำล้วนอาบไปด้วยยาพิษ “นอกจากจะถนัดเล่นลูกไม้ดึงเกมแกล้งถอยเพื่อรุกแล้ว เธอทำอะไรเป็นอีกบ้าง? ตอนนั้นเธอเป็นคนบอกเลิกเองแท้ ๆ พอตอนนี้เห็นเขาตามมาหา คงได้ใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะสิ?”ข้อนิ้วของลั่วเซิงที่กำตะเกียบอยู่ซีดขาวลงเล็กน้อย ทว่าบนใบหน้ากลับไ

เจียงซื่อยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝนใต้ตึกหอพัก หยาดฝนหยดลงมาจากปลายผมจนไหล่เสื้อเปียกชุ่มเขาจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นการรอคอยอย่างไร้ความหมายครั้งที่เท่าไหร่ร่างที่คุ้นเคยนั้นปรากฏตัวขึ้นทีไร ก็มักจะเดินสวนกับเขาไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองต้องเผชิญกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ถูกปฏิเสธอย่างเย็นชาซ้ำแล้วซ้ำเล่า…แรกเริ่มคือความร้อนรน ความไม่ยินยอม และความโกรธเกรี้ยวทว่าในเวลาต่อมา เขาเริ่มถูกบีบให้ต้องหวนนึกถึงอดีตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในค่ำคืนที่นอนไม่หลับนับครั้งไม่ถ้วนภาพในหัวผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนที่ซูม่านโพสต์โมเมนต์ว่าอารมณ์ไม่ดี เขาก็ทิ้งลั่วเซิงที่กำลังงอนเขาอยู่ แล้วรีบไปโทรศัพท์คุยเป็นเพื่อนซูม่านตลอดทั้งคืนภาพตอนที่เขาปีนกำแพงออกไปซื้อชาน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดงให้ซูม่าน แต่กลับลืมไปว่าบ่ายวันนั้นตอนที่ลั่วเซิงปวดประจำเดือน เขาทำเพียงแค่บอกปัดให้เธอดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆภาพในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ตอนที่เขาตักแตงโมชิ้นที่หวานที่สุดตรงกลางให้ซูม่านอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของลั่วเซิงก็ซีดเผือดลงในเสี้ยววินาทีรวมถึงที่บริเวณหน้าบันไดวน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอที่กำลั

เจียงซื่อยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่คุ้นตาหน้าตึกหอพักของลั่วเซิง เขายังคงดื้อดึงจ้องมองไปยังหน้าต่างบานที่สว่างไสวด้วยแสงไฟอันอบอุ่นเขารู้ว่าเธออยู่ข้างในนั้นแขนขาของเขาเริ่มชาหนึบ มีเพียงตำแหน่งของหัวใจเท่านั้นที่ยังคงปวดเป็นระลอกอย่างชัดเจน เขานึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน หลังจากที่เขาทำให้เธอโกรธ เขาก็มารออยู่ใต้ตึกแบบนี้เช่นกันในตอนนั้น ไม่ว่าเธอจะโกรธแค่ไหน สุดท้ายก็มักจะใจอ่อน ยอมเดินตาแดงรื้นลงมาข้างล่าง แล้วถูกเขาดึงเข้าไปกอดรัดไว้ในอ้อมแขนแน่นทว่าครั้งนี้ ไม่มีอีกแล้วบรรดานักศึกษาที่ตื่นเช้าต่างกางร่มเดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ พวกเขาส่งสายตามองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นหรือเวทนา แล้วก็รีบเดินจากไปทั่วทั้งร่างของเขาเปียกปอน หนาวสั่นจนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ และรู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นระลอกในที่สุดประตูหอพักก็เปิดออก ทว่าคนที่เดินออกมากลับไม่ใช่ลั่วเซิง แต่เป็นรูมเมทของเธอเธอมองเจียงซื่อที่อยู่ในสภาพทุลักทุเลตรงหน้าด้วยแววตาที่สับสนวุ่นวาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาในท้ายที่สุด เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับยื่นร่มแห้ง ๆ คันหนึ่งไปกางเหนือศ