Short
ลมรักพัดผ่าน คลาดกาลดอกไม้บาน

ลมรักพัดผ่าน คลาดกาลดอกไม้บาน

작가:  ฤดูหนาว 완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
22챕터
3.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ลั่วเซิงและเจียงซื่อคือคู่สร้างคู่สมที่ทุกคนในโรงเรียนต่างยอมรับ เจียงซื่อเป็นเดือนโรงเรียนสุดฮอตที่ใคร ๆ ก็รุมล้อม เขารูปร่างสูงโปร่ง ขายาว มีใบหน้าหล่อเหลาดุดันสะกดสายตา มักจะอยู่ในชุดแจ็กเก็ตกันลมสีดำที่ดูเย็นชาอยู่เสมอ ทั้งมาดกวนและกร้าวใจ ทำเอาสาว ๆ นับไม่ถ้วนยอมพุ่งเข้าหาประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงลั่วเซิงมาโดยตลอด พวกเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน ตอนอายุ 1 ขวบในพิธีเสี่ยงทายก็คว้าตัวกันและกันไว้ อายุ 7 ขวบผู้ใหญ่ก็จับหมั้นหมาย อายุ 14 มอบจดหมายรักให้กัน อายุ 16 สารภาพรัก พออายุ 18 ก็สัญญาว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน...จนกระทั่งปีที่อยู่มัธยมปลายปีสาม มีนักเรียนย้ายมาใหม่ในห้องชื่อว่าซูม่าน ตอนที่ครูประจำชั้นจัดกิจกรรม “เพื่อนช่วยเพื่อน” ก็ตั้งใจจับคู่ซูม่านให้กับเจียงซื่อ พร้อมกับย้ำแล้วย้ำอีกว่า “ถ้าเธอไม่รับ ก็อย่าหวังว่าจะได้คบกับลั่วเซิงในโรงเรียนอีกเลย”

더 보기

1화

บทที่ 1

섭정왕부(攝政王府).

동상방(東廂房) 내 꽃무늬가 새겨진 침상 주위에 옷들이 널브러져 있었다.

낙청연(洛清淵)은 몸을 일으켜 앉더니 침상 위의 난잡한 흔적을 확인하고는 안색이 창백하게 질렸다.

햇빛이 빨간색의 흔적을 또렷이 비추고 있었다. 어젯밤 신방(新房)에 대여섯 명의 남자들이 쳐들어왔던 기억을 떠올리니 다시 한번 수치심과 모욕감이 울컥 치밀어올라 돌연 그녀를 견딜 수 없었고 굴욕으로 인한 눈물이 왈칵 쏟아졌다.

“왜 우는 것이냐? 드디어 네 바람대로 섭정왕부에 시집왔으니 기뻐해야 하는 것이 아니냐?”

서늘하고 낮은 목소리가 들려오자 낙청연은 등골이 오싹했다. 놀란 얼굴로 고개를 돌려보니 의자 위에 정좌로 앉은 남자가 보였다.

그는 위엄 있으면서도 싸늘한 표정을 짓고 있었는데 그의 차가우면서도 냉담한 시선이 그녀에게 닿았을 때 낙청연은 그의 시선이 칼이 되어 살을 에이는 것 같았고 온몸이 피 칠갑이 된 것 같았다.

낙청연은 순간 머릿속에서 무언가 폭발하는 듯한 느낌을 받았고 이내 가슴 부근이 꽉 막힌 것처럼 숨을 쉴 수가 없었다.

“왕야(王爺)… 줄곧 여기 계셨습니까?”

남자는 덤덤한 어투로 말했다.

“너와 내가 혼인을 올린 날인데 본왕이 여기 있지 않으면 어디에 있어야 하느냐?”

그 순간, 낙청연은 마치 벼락을 맞은 것 같았고 온몸의 피가 얼어붙는 듯한 기분이 들었다.

어젯밤 신방에 쳐들어왔던 남자들과 도처에 남겨진 어지러운 흔적들에 그녀는 수치스러웠고 분했는데 그녀와 함께 첫날밤을 보내야 했던 남자는 그 방 안에서 밤사이 그 남자들이 어떻게 그녀의 옷을 찢어발겼는지를 보고 있었다는 것이다.

“왜입니까? 제가 그렇게나 미우십니까?”

정신이 완전히 무너져버린 낙청연은 눈물이 그렁그렁한 눈으로 분통을 터뜨렸다.

그녀가 가장 사랑하는 남자는 첫날밤 하인들더러 그녀의 순결을 빼앗게 했고 그녀의 몸과 마음을 더럽혔다.

낙청연은 심장이 갈가리 찢기는 고통 때문에 숨을 쉴 수가 없었다.

그녀는 어릴 때부터 그를 경모했었고 당시 태황태후(太皇太后)는 두 사람이 금동옥녀(金童玉女)이고 천생연분이라면서 그들의 혼인을 맺어주겠다고 말했었다.

장난삼아 한 말이었을지는 몰라도 낙청연은 그 말을 단 한 번도 잊은 적이 없었다.

하지만 열세 살 때 크게 앓아눕게 되면서 낙청연은 살이 오르고 용모가 추해졌다. 그 뒤로부터 만나는 사람마다 그녀를 차가운 눈초리로 보거나 그녀를 비웃었다. 그러나 그의 시선만큼은 예전과 다를 바 없었고 그래서 낙청연은 더더욱 그가 아니면 평생 혼인하지 않겠노라 다짐했었다.

그렇게 기다리고 또 기다렸다. 하지만 그녀를 기다리는 건 그와 그녀의 서매(庶妹) 간의 혼약이었다.

낙청연은 그와 생판 모르는 사람이 되고 싶지 않았고 그래서 동생이 자신을 대신해 혼인을 치러달라는 제의를 해왔을 때 전혀 망설이지 않았다. 그에게 시집올 수만 있다면 언젠가는 그의 마음을 얻을 수 있을 거로 생각했기 때문이다.

그렇게 부푼 기대를 안고 첫날밤을 기다렸는데 돌아온 건 죽을 정도로 괴로운 치욕이었다.

낙청연의 말에 부진환(傅尘寰)은 코웃음을 쳤다. 그는 몸을 일으키더니 천천히 그녀에게 다가가서는 고고한 자태로 그녀를 내려다보면서 말했다.

“미워한다고? 넌 너 자신을 너무 과대평가 하는구나. 난 그냥 너를 혐오하고 역겨워하는 것뿐이다.”

첩자 따위가 공공연히 다른 사람을 대신해 그의 왕비가 되려 하다니? 게다가 그녀는 그를 함정에 빠뜨리려 했다.

그의 말을 들은 낙청연은 목이 메어 말했다.

“그래서 사람을 시켜서 저의 순결과 정절을 더럽히신 겁니까?”

낙청연은 체념하지 못하고 그의 소맷자락을 잡으며 힘겹게 물었다.

“만약… 제가 이렇게 못생기지 않았더라면, 그랬더라면 절 조금이나마 좋아하셨을 것입니까?”

정신이 반쯤 나간 듯한 그녀의 모습에 부진환은 그녀가 더욱 역겨워졌고 그 기색이 그의 눈빛에서 고스란히 드러났다. 부진환의 깊은 눈동자에 서늘한 빛이 감돌았고 뒤이어 그는 뼈를 부술 듯이 어마어마한 힘으로 그녀의 턱을 잡았다.

“설령 네 외양이 선녀처럼 아름다웠다고 할지라도 본왕은 네가 역겨울 것이다.”

말을 마친 그는 턱을 잡고 있던 손을 힘차게 뿌리쳤고 그 바람에 낙청연은 침상 위로 내쳐져서 쓰러졌다. 이불이 미끄러져 내려가 그녀의 몸에 남은 파란색 멍자국들이 드러났지만 남자는 싸늘한 눈빛으로 그 모습을 덤덤히 쳐다봤고 낙청연은 더욱더 심한 치욕을 느꼈다.

부진환은 혐오스럽다는 듯이 옷자락을 휘날리며 떠났다.

그가 떠나는 모습을 바라보며 낙청연은 절망했다. 그녀는 멍한 얼굴로 그를 바라보면서 울컥한 목소리로 말했다.

“제가… 제가 잘못했습니다…”

문 입구에 다다른 남자의 발걸음이 순간 멈췄지만 그건 단지 찰나에 불과했고 그는 곧장 옷소매를 휘날리며 방 안에서 나갔다.

낙월영(洛月盈)과 혼인하기 위해 황제에게 청을 올려 어렵게 얻어낸 혼인이었다. 그런데 저 역겨운 여자가 산통을 깬 것이다.

거기까지 생각이 닿자 부진환의 눈빛은 더욱더 어두워졌고 그는 남몰래 두 주먹을 꽉 쥐었다.

잠시 뒤, 두 계집종이 물을 받아서 방 안으로 들어왔다. 낙청연은 침상 구석 쪽으로 향하면서 이불을 손에 꼭 쥔 채로 몸을 가렸지만 난잡하게 어질러진 방안 곳곳을 전부 가릴 수는 없었다.

이상한 걸 보는 듯한 그들의 시선에 그녀는 감히 고개도 들지 못했다.

벽 하나를 사이에 두고 계집종들이 처마 밑에서 수근거리는 소리가 들려왔다.

“얘기만 들었었는데 이렇게 확인해보니까 진짜 돼지처럼 뚱뚱하던데? 어젯밤에는 어떻게 남을 대신해서 혼인을 치렀대? 둘째 아씨는 저보다 훨씬 날씬하던데 신부를 맞이하러 갔던 사람들이 왜 눈치를 못 챘을까?”

계집종은 불쾌하다는 듯이 설명했다.

“어젯밤 어떻게 이 저택에 어떻게 섞여 들어왔는지 모르겠어. 둘째 아씨를 때려서 기절시키고는 자신이 신방 안에 들어왔잖아? 어제 왕야께서 술을 하도 많이 드셔서 하마터면 신방 안으로 들어갈 뻔했다니까. 저 여자 좋은 일을 할 뻔했어. 다행히도 왕야께서 술을 빨리 깨셨으니 망정이지, 자칫하면 저 돼지 때문에 더럽혀질 뻔했잖아.”

“세상에나! 정말 낯짝 두꺼운 사람이네. 자기 분수도 알지 못하고 우리 왕야를 넘보다니!”

그 소리는 날카롭기 그지없었고 벽을 사이에 두고 있음에도 그들의 경멸과 혐오가 선명히 느껴졌다.

저들도 그러한데 부진환은 아마도 자신을 죽도록 미워할 터였다.

아니, 밉다는 단어조차 그녀에게는 사치였다.

낙청연은 얼굴이 희게 질려서는 이불을 손에 꼭 쥐었다. 굴욕적이면서도 슬프고 비통해서 낙청연은 결국 눈물을 터뜨리며 목이 메어 말했다.

“만약 다음 생이 있다면 절대 당신의 미움을 사지 않을 것입니다…”

아직 정원을 채 나서지 못한 두 계집종은 방 안에서 궤가 ‘쿵’ 하고 넘어지는 소리를 듣고는 깜짝 놀라서 곧바로 방 안으로 되돌아왔다.

그리고 이내 방 안에서 새된 목소리가 들려왔다.

“거기 누구 없습니까? 왕비 마마께서 자결하셨습니다!”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Bookiiez Brooklyn
Bookiiez Brooklyn
อ่านละอบอุ่นหัวใจ แต่ละตัวละครเติบโตได้ดี
2026-07-04 13:07:39
0
0
22 챕터
บทที่ 1
เจียงซื่อที่มักจะเย็นชาเสมอมา จึงทำได้เพียงยอมรับภารกิจนี้แรกเริ่มก็เป็นแค่การติวหนังสือธรรมดา พาเธอเดินทำความคุ้นเคยกับโรงเรียน แต่พอเวลาผ่านไป เรื่องราวก็เริ่มมีบางอย่างผิดปกติซูม่านบอกว่าอยากกินเค้กฝั่งตะวันตกของเมืองที่ต้องต่อคิวยาว เจียงซื่อก็โดดเรียนคาบค่ำไปซื้อให้ ซูม่านโพสต์ลงโซเชียลว่าอารมณ์ไม่ดี เจียงซื่อก็คุยโทรศัพท์เป็นเพื่อนเธอทั้งคืน หนักสุดคือมีครั้งหนึ่งซูม่านปวดท้องประจำเดือน เจียงซื่อถึงกับปีนกำแพงโรงเรียนออกไปซื้อชาน้ำตาลทรายแดงใส่ขิงมาให้เธอ…ลั่วเซิงโกรธ ทะเลาะกับเขา และเริ่มบอกเลิกครั้งแล้วครั้งเล่าการบอกเลิกครั้งแรกเกิดขึ้นทางโทรศัพท์ ปลายสายของเจียงซื่อเงียบไปนานมาก จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา คืนนั้นฝนตกหนัก เขาตากฝนวิ่งมาที่ใต้ตึกบ้านเธอ ยืนตัวเปียกโชกอยู่ทั้งคืน พร่ำเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขอร้องให้เธอให้อภัยการบอกเลิกครั้งที่สอง เขาโดดเรียนไปหนึ่งวันเต็ม ๆ มายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขายัดจดหมายรักปึกหนาที่เขียนด้วยลายมือตวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกจากใจจริงใส่
더 보기
บทที่ 2
เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป“เดี๋ยวก่อน” เจียงซื่อเรียกเธอเอาไว้ “เอาของที่เธอทิ้งไว้ที่บ้านฉันกลับไปด้วย”เขาคิดว่าเธอจะเจ็บปวดกับคำพูดพรรค์นี้เหมือนอย่างเคย จะต้องตาแดงก่ำแล้วเค้นถามเขาว่า “เจียงซื่อ นายหมายความว่ายังไง” จากนั้นเขาก็จะอาศัยจังหวะนั้นพูดว่า “เราเลิกทะเลาะกันเถอะ” แล้วเรื่องนี้ก็จะผ่านพ้นไปแต่ลั่วเซิงกลับไม่พูดอะไรเลยเธอเพียงแค่หันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน เริ่มต้นเก็บกวาดร่องรอยของตัวเองทีละน้อย ในบ้านที่เธอเคยคุ้นเคยอย่างยิ่งจนแทบจะถือเป็นบ้านหลังที่สองรองเท้าแตะรูปหมีพิมพ์ตัวย่อชื่อเธอที่เขาตั้งใจซื้อให้ตรงโถงทางเดิน แก้วมัคลาย สตรอว์เบอร์รี่สุดน่ารักบนชั้นวางแก้วในห้องครัวที่เขายกให้เธอใช้คนเดียว ผ้าห่มขนแกะสีเทาอ่อนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่เธอชอบห่มเป็นประจำ... เธอหาของเหล่านั้นออกมาทีละชิ้น แล้วโยนลงในกล่องกระดาษเปล่าอีกใบอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังเก็บกวาดขยะที่ไม่สลักสำคัญอะไรในระหว่างนั้น เกมของเจียงซื่อกับซูม่านก็เริ่มต้นตารอบใหม่ขึ้นอีกครั้งช่วงพักเบรกเกม ซูม่านบ่นว่ากระหายน้ำ แล้วหยิบแก้วน้ำที่เจียงซื่อดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งขึ้นมาดื่มอย่างเป็นธรรมชาติที่
더 보기
บทที่ 3
หลังออกจากโรงพยาบาล ในห้องเรียนก็มีการจัดงานเลี้ยงฉลองเรียนจบ ลั่วเซิงไม่ได้อยากไปเลยตั้งแต่แรก แต่ก็ทนการรบเร้าจากเพื่อนสนิทไม่ไหวทันทีที่เดินเข้าไปในห้องวีไอพี เธอก็เห็นเจียงซื่อกับซูม่านนั่งตัวติดกันเป็นตังเม ซูม่านกำลังป้อนผลไม้ให้เขาด้วยรอยยิ้ม และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธพอเพื่อนร่วมชั้นเห็นลั่วเซิงก็พากันทำตัวไม่ถูก ก่อนจะกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเธอแล้วกระซิบถาม “ลั่วเซิง เกิดอะไรขึ้น? เธอกับเจียงซื่อ...ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”ลั่วเซิงส่ายหน้าอย่างใจเย็น น้ำเสียงไม่ดังนักแต่ก็ชัดเจนพอ “ไม่ได้ทะเลาะหรอก เราเลิกกันแล้วต่างหาก”“ว่าไงนะ? เลิกกันเหรอ?!” ทุกคนตกตะลึง “ทำไมล่ะ? เจียงซื่อดีกับเธอจะตายไป!”“ใช่ ๆ มัธยมปลายปีสาม ที่เธอป่วย เขาแทบจะวางมวยกับครูประจำชั้นอยู่แล้วเพื่อขอลาหยุดยาวให้เธอ!”“แล้วก็อีกอย่าง ทุกเทศกาล เซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอทำเอาพวกเราอิจฉาตาร้อนกันสุด ๆ!”“พวกเธอเป็นคู่ที่พวกเราลงความเห็นกันเลยนะว่าจะคบกันตั้งแต่ชุดนักเรียนไปจนถึงชุดแต่งงาน ทำไมพอจะเรียนจบกลับเลิกกันซะล่ะ?”เมื่อได้ฟังพวกเขาพรรณนาถึงความดีในอดีตของเจียงซื่อ หัวใจของลั่วเซิงก็เหมือนถูกแช่อยู่
더 보기
บทที่ 4
ความลำพองใจบนใบหน้าของซูม่านแทบจะล้นทะลักออกมาหลังจากเล่นไปอีกสองสามรอบ ซูม่านก็แพ้อีกครั้งบทลงโทษในรอบนี้คือการไปนั่งบนตักของผู้ชายคนหนึ่งเพื่อทำภารกิจที่กำหนดให้สำเร็จซูม่านแทบจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำ สายตาของเธอเหลือบมองไปทางเจียงซื่ออีกครั้งลั่วเซิงทนอยู่ตรงนั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอผุดลุกขึ้นพรวด กระซิบกับเพื่อนสนิทข้าง ๆ ว่า “ไปเข้าห้องน้ำนะ” แล้วรีบหนีออกจากห้องวีไอพีที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นทันทีเมื่อมาหลบอยู่ในห้องน้ำ เธอวักน้ำเย็นล้างหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตากลับยังคงไหลปนมากับสายน้ำอย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเธอจะฝืนระงับอารมณ์ลงได้ และตัดสินใจว่าจะกลับบ้านก่อนเวลาทว่าพอเดินมาถึงหัวมุมระเบียงทางเดิน เธอกลับได้ยินเสียงพูดคุยที่คุ้นเคยดังมาจากระเบียงด้านนอก เป็นเสียงของเจียงซื่อกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา“พี่ซื่อ เมื่อกี้... เล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่า? ฉันเห็นลั่วเซิงหน้าซีดจนน่าตกใจ นายจะไม่ไปง้อเธอจริง ๆ เหรอ?”“ง้อเหรอ?” เสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาของเจียงซื่อดังขึ้น “แล้วอีกไม่กี่วันเธอก็จะมาขอเลิกกับฉันอีกน่ะสิ? บ้าเอ๊ย น่ารำคาญไหมล่ะ?”“ก็จริ
더 보기
บทที่ 5
หัวใจของลั่วเซิงกระตุกวูบ เธอแทบจะก้าวพรวดไปข้างหน้าเพื่อฉวยจดหมายตอบรับเข้าศึกษาคืนมาจากมือของเจียงซื่อตามสัญชาตญาณ“นายทำอะไรน่ะ?” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่าสิ่งที่เจืออยู่มากกว่าคือความระแวดระวังอันเย็นเยียบมือของเจียงซื่อยังคงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรงเกินเหตุของเธอทำให้เขาถึงกับอึ้งไปวินาทีต่อมา แววตาของเขาก็เย็นชาลง “บุรุษไปรษณีย์บอกว่าบ้านเธอไม่มีคนอยู่ แล้วผู้ติดต่อฉุกเฉินของเธอก็กรอกชื่อฉันไว้ เขาเลยมาให้ฉันเซ็นรับแทนก็แค่นั้น”ผู้ติดต่อฉุกเฉิน…หัวใจของลั่วเซิงคล้ายถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแผ่ซ่านขึ้นมาบางเบาข้อมูลนั้นถูกตั้งไว้เมื่อนานมาแล้ว นานเสียจนเธอแทบจะลืมไปแล้วว่า ในตอนที่เขายังเป็นโลกทั้งใบของเธอ เธอได้ผูกโยงสิ่งสำคัญที่สุดทุกอย่างในชีวิตไว้ที่เขาอย่างคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้วลั่วเซิงหลุบตาลง ซ่อนเร้นอารมณ์ที่ปะทุอยู่ลึก ๆ ในแววตา “ผู้ติดต่อฉุกเฉิน…ก่อนหน้านี้ฉันลืมแก้ เดี๋ยวหลังจากนี้จะไปเปลี่ยนออกแล้วล่ะ”เธอไม่มองหน้าเขาอีก มือบางคว้าปากกาจากโต๊ะข้าง ๆ มาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดสายเส้น
더 보기
บทที่ 6
เธอหันหลังกลับเงียบ ๆ หลีกเลี่ยงพวกเขา แล้วเดินตรงไปยังสวนหลังโรงเรียนที่นั่นมีต้นไทรเก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง บนลำต้นเคยมีชื่อของเธอกับเจียงซื่อสลักเอาไว้ ข้างกันยังมีรูปหัวใจดวงเล็ก ๆ วาดประกอบอยู่ด้วยนั่นคือตอนมัธยมปลายปีหนึ่ง เขาจูงมือเธอมา ใช้มีดพกค่อย ๆ บรรจงสลักลงไปอย่างตั้งใจทีละขีด พร้อมบอกว่าจะสลักชื่อของกันและกันฝังลึกลงไปในชีวิตทว่าตอนนี้ ลั่วเซิงกลับหยิบกุญแจที่พกติดตัวออกมา หาชื่อเหล่านั้นให้เจอ แล้วออกแรงขูดมันทิ้งไปทีละนิด ๆทันทีที่เธอขูดเสร็จและเตรียมจะเดินจากไป เสียงหวานใสของซูม่านพร้อมกับเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง“เจียงซื่อ นายรีบมาดูนี่สิ! ฉันได้ยินมาว่าถ้าสลักชื่อเอาไว้ในป่าแถบนี้ อนาคตจะเจริญก้าวหน้าและรุ่งโรจน์สดใสเลยนะ! พวกเรามาสลักกันบ้างดีไหม?”ลั่วเซิงไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ก็จินตนาการภาพตอนที่เจียงซื่อพยักหน้ารับคำออกและก็เป็นไปตามคาด เธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น “ได้”จากนั้น ก็ตามมาด้วยเสียงแผ่วเบาของมีดที่กำลังกรีดลงบนเปลือกไม้บริเวณข้างต้นไม้ที่เธอเพิ่งขูดชื่อทิ้งไปเมื่อครู่ พวกเขาเลือกต้นไม้อีกต้น แล้วสลักชื่อ “เจียงซื่อ” กับ “ซูม
더 보기
บทที่ 7
พูดจบ เขาก็ประคองซูม่านที่ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลั่วเซิงค่อย ๆ สูญเสียเรี่ยวแรงไปทีละน้อยในน้ำในทะเลสาบที่ค่อย ๆ เย็นเฉียบลงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าคือเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลเพื่อนร่วมชั้นหลายคนยืนล้อมอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลั่วเซิง เธอฟื้นแล้ว! ดีจังเลย! ทำเอาพวกเราตกใจแทบแย่!”ที่แท้ก็มีเพื่อนร่วมชั้นบังเอิญเดินผ่านไปทางริมทะเลสาบ แล้วเห็นเธอที่หมดสติถูกพัดมาเกยใกล้ฝั่ง จึงรีบตะโกนเรียกให้คนมาช่วยพยุงเธอขึ้นมา และส่งตัวมายังโรงพยาบาล“พวกเราพยายามติดต่อพ่อแม่ของเธอแล้ว แต่โทรไม่ติด... ก็เลย... ก็เลยถือวิสาสะโทรหาเจียงซื่อไป...” เพื่อนคนหนึ่งอธิบายเสียงเบาด้วยท่าทีอึกอักเพื่อนอีกคนพูดเสริม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจและไม่อยากจะเชื่อ “พวกเราบอกเขาว่าเธออยู่โรงพยาบาล ให้เขาลองแวะมาดูหน่อย แต่เขากลับบอกว่า... บอกว่าพวกเธอสองคนเลิกกันแล้ว เรื่องของเธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!”ลั่วเซิงรับฟังอย่างเงียบ ๆ บนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด จะมีก็เพียงตอนที่ได้ยินประโยคที่ว่า “ไม่เกี่ยวข้องอะไร” ม
더 보기
บทที่ 8
ทันใดนั้นโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาบนเพดานก็ร่วงหล่นลงมาตรง ๆ และเบื้องล่างนั้น คือเจียงซื่อกับซูม่านที่กำลังยืนพูดคุยหัวเราะร่ากันอยู่!ในช่วงเวลาความเป็นความตาย เจียงซื่อตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ เขาหันขวับแล้วใช้ทั้งร่างโอบป้องซูม่านไว้ในอ้อมกอดอย่างมิดชิด!“โครม!”โคมไฟอันหนักอึ้งฟาดกระแทกเข้าที่แผ่นหลังและศีรษะของเขาอย่างจัง เศษกระจกแตกกระจายไปทั่วทิศทาง!เจียงซื่อส่งเสียงร้องครางในลำคอ เลือดสด ๆ ทะลักออกจากหางคิ้วและแผ่นหลังของเขาในชั่วพริบตา เขาร่างกายโอนเอน ก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้นและหมดสติไปในทันทีสถานการณ์ในที่เกิดเหตุวุ่นวายโกลาหลในชั่วพริบตา! เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ และเสียงตะโกนดังระงมปะปนกันไปหมด!รถพยาบาลฉุกเฉินแล่นมาถึงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเร่งนำตัวเจียงซื่อที่เลือดอาบเต็มร่างและยังคงหมดสติส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนพ่อลั่วและแม่ลั่วเองก็ประคองลั่วเซิงที่มีใบหน้าซีดเผือดให้ตามไปดูอาการด้วยเช่นกันไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างวาบอยู่นานแสนนาน จนกระทั่งหมอเดินออกมาแจ้งว่าการผ่าตัดสำเร็จลุล่วงและคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ทุกคนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพ่อลั่วและแม่ลั่วมอง
더 보기
บทที่ 9
แม่เจียงกำโทรศัพท์ที่เพิ่งถูกตัดสายทิ้งไว้แน่น สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว รู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อลั่วเซิงเห็นดังนั้น เธอกลับก้าวเข้าไปหาแล้วควงแขนแม่เจียงเบา ๆ “คุณน้าคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เครื่องบินใกล้จะออกแล้ว ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ ในเมื่อเขายุ่งก็ช่างเถอะค่ะ เรื่องมาส่งหรือไม่มา...เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว”พ่อแม่ของลั่วเซิงเองก็รีบเข้ามาช่วยพูดกู้สถานการณ์ท้ายที่สุด ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนกระอักกระอ่วน ครอบครัวของลั่วเซิงก็บอกลาครอบครัวเจียงเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน ทอดสายตามองเมืองเบื้องล่างที่เธอใช้ชีวิตมาถึงสิบแปดปีค่อย ๆ เล็กลง พร่าเลือน และถูกชั้นเมฆบดบังในท้ายที่สุด จิตใจของลั่วเซิงก็กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดเธอหลับตาลงอย่างเชื่องช้าลาก่อนนะ เจียงซื่อในอีกด้านหนึ่งเจียงซื่อมาเป็นเพื่อนซูม่านเพื่อรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งตามที่นัดหมายไว้เขาช่วยเธอเข็นกระเป๋าสัมภาระและจัดการเรื่องหอพักให้จนเสร็จสรรพ ทุกอย่างล้วนถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ“เจียงซื่อ ยุ่ง
더 보기
บทที่ 10
เขาไม่ยอมแพ้ กดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนึ่งสาย สองสาย…เสียงที่ดังลอดมาจากหูฟังยังคงเป็นเสียงตอบรับอัตโนมัติที่ไร้ความรู้สึกเช่นเดิมข้อความวีแชตที่ส่งไปกลายเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงอันเย็นชาในพริบตา——[ข้อความถูกส่งแล้ว แต่อีกฝ่ายปฏิเสธการรับข้อความ]ถ้าไม่ใช่เบอร์ถูกยกเลิก ก็แปลว่าเขาถูกบล็อกไปแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ซึ้งว่า คำว่า “เลิกกัน” ที่ลั่วเซิงพูดในวันนั้น คงไม่ใช่แค่การงอนเรียกร้องความสนใจเหมือนทุกทีอย่างที่เขาคิด“เจียงซื่อ!” เสียงกังวานใสของซูม่านดังมาจากด้านหลัง เธอวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก่อนจะเอื้อมมือไปควงแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ “นายอยู่นี่เอง ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย ตามหานายตั้งนาน”เจียงซื่อสะบัดมือเธอออกอย่างแรง แรงเสียจนซูม่านถึงกับเซถลา รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้าแข็งค้างไปในพริบตา“ไสหัวไป!” เขาคำรามเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ไม่อาจสะกดกลั้น ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกแบบที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยพบเจอมาก่อนตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมารับมือกับซูม่านเลยสักนิดเขาเลิกสนใจซูม่านที่กำลังยืนทำหน้าเหวอและน้อยเนื้อต่ำใจ หันหลังเดินหลบไปอีกทาง แล้วเริ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status