All Chapters of ลมรักพัดผ่าน คลาดกาลดอกไม้บาน : Chapter 1 - Chapter 10

เจียงซื่อที่มักจะเย็นชาเสมอมา จึงทำได้เพียงยอมรับภารกิจนี้แรกเริ่มก็เป็นแค่การติวหนังสือธรรมดา พาเธอเดินทำความคุ้นเคยกับโรงเรียน แต่พอเวลาผ่านไป เรื่องราวก็เริ่มมีบางอย่างผิดปกติซูม่านบอกว่าอยากกินเค้กฝั่งตะวันตกของเมืองที่ต้องต่อคิวยาว เจียงซื่อก็โดดเรียนคาบค่ำไปซื้อให้ ซูม่านโพสต์ลงโซเชียลว่าอารมณ์ไม่ดี เจียงซื่อก็คุยโทรศัพท์เป็นเพื่อนเธอทั้งคืน หนักสุดคือมีครั้งหนึ่งซูม่านปวดท้องประจำเดือน เจียงซื่อถึงกับปีนกำแพงโรงเรียนออกไปซื้อชาน้ำตาลทรายแดงใส่ขิงมาให้เธอ…ลั่วเซิงโกรธ ทะเลาะกับเขา และเริ่มบอกเลิกครั้งแล้วครั้งเล่าการบอกเลิกครั้งแรกเกิดขึ้นทางโทรศัพท์ ปลายสายของเจียงซื่อเงียบไปนานมาก จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา คืนนั้นฝนตกหนัก เขาตากฝนวิ่งมาที่ใต้ตึกบ้านเธอ ยืนตัวเปียกโชกอยู่ทั้งคืน พร่ำเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขอร้องให้เธอให้อภัยการบอกเลิกครั้งที่สอง เขาโดดเรียนไปหนึ่งวันเต็ม ๆ มายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขายัดจดหมายรักปึกหนาที่เขียนด้วยลายมือตวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกจากใจจริงใส่

หลังออกจากโรงพยาบาล ในห้องเรียนก็มีการจัดงานเลี้ยงฉลองเรียนจบ ลั่วเซิงไม่ได้อยากไปเลยตั้งแต่แรก แต่ก็ทนการรบเร้าจากเพื่อนสนิทไม่ไหวทันทีที่เดินเข้าไปในห้องวีไอพี เธอก็เห็นเจียงซื่อกับซูม่านนั่งตัวติดกันเป็นตังเม ซูม่านกำลังป้อนผลไม้ให้เขาด้วยรอยยิ้ม และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธพอเพื่อนร่วมชั้นเห็นลั่วเซิงก็พากันทำตัวไม่ถูก ก่อนจะกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเธอแล้วกระซิบถาม “ลั่วเซิง เกิดอะไรขึ้น? เธอกับเจียงซื่อ...ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”ลั่วเซิงส่ายหน้าอย่างใจเย็น น้ำเสียงไม่ดังนักแต่ก็ชัดเจนพอ “ไม่ได้ทะเลาะหรอก เราเลิกกันแล้วต่างหาก”“ว่าไงนะ? เลิกกันเหรอ?!” ทุกคนตกตะลึง “ทำไมล่ะ? เจียงซื่อดีกับเธอจะตายไป!”“ใช่ ๆ มัธยมปลายปีสาม ที่เธอป่วย เขาแทบจะวางมวยกับครูประจำชั้นอยู่แล้วเพื่อขอลาหยุดยาวให้เธอ!”“แล้วก็อีกอย่าง ทุกเทศกาล เซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอทำเอาพวกเราอิจฉาตาร้อนกันสุด ๆ!”“พวกเธอเป็นคู่ที่พวกเราลงความเห็นกันเลยนะว่าจะคบกันตั้งแต่ชุดนักเรียนไปจนถึงชุดแต่งงาน ทำไมพอจะเรียนจบกลับเลิกกันซะล่ะ?”เมื่อได้ฟังพวกเขาพรรณนาถึงความดีในอดีตของเจียงซื่อ หัวใจของลั่วเซิงก็เหมือนถูกแช่อยู่

หัวใจของลั่วเซิงกระตุกวูบ เธอแทบจะก้าวพรวดไปข้างหน้าเพื่อฉวยจดหมายตอบรับเข้าศึกษาคืนมาจากมือของเจียงซื่อตามสัญชาตญาณ“นายทำอะไรน่ะ?” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่าสิ่งที่เจืออยู่มากกว่าคือความระแวดระวังอันเย็นเยียบมือของเจียงซื่อยังคงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรงเกินเหตุของเธอทำให้เขาถึงกับอึ้งไปวินาทีต่อมา แววตาของเขาก็เย็นชาลง “บุรุษไปรษณีย์บอกว่าบ้านเธอไม่มีคนอยู่ แล้วผู้ติดต่อฉุกเฉินของเธอก็กรอกชื่อฉันไว้ เขาเลยมาให้ฉันเซ็นรับแทนก็แค่นั้น”ผู้ติดต่อฉุกเฉิน…หัวใจของลั่วเซิงคล้ายถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแผ่ซ่านขึ้นมาบางเบาข้อมูลนั้นถูกตั้งไว้เมื่อนานมาแล้ว นานเสียจนเธอแทบจะลืมไปแล้วว่า ในตอนที่เขายังเป็นโลกทั้งใบของเธอ เธอได้ผูกโยงสิ่งสำคัญที่สุดทุกอย่างในชีวิตไว้ที่เขาอย่างคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้วลั่วเซิงหลุบตาลง ซ่อนเร้นอารมณ์ที่ปะทุอยู่ลึก ๆ ในแววตา “ผู้ติดต่อฉุกเฉิน…ก่อนหน้านี้ฉันลืมแก้ เดี๋ยวหลังจากนี้จะไปเปลี่ยนออกแล้วล่ะ”เธอไม่มองหน้าเขาอีก มือบางคว้าปากกาจากโต๊ะข้าง ๆ มาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดสายเส้น

พูดจบ เขาก็ประคองซูม่านที่ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลั่วเซิงค่อย ๆ สูญเสียเรี่ยวแรงไปทีละน้อยในน้ำในทะเลสาบที่ค่อย ๆ เย็นเฉียบลงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าคือเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลเพื่อนร่วมชั้นหลายคนยืนล้อมอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลั่วเซิง เธอฟื้นแล้ว! ดีจังเลย! ทำเอาพวกเราตกใจแทบแย่!”ที่แท้ก็มีเพื่อนร่วมชั้นบังเอิญเดินผ่านไปทางริมทะเลสาบ แล้วเห็นเธอที่หมดสติถูกพัดมาเกยใกล้ฝั่ง จึงรีบตะโกนเรียกให้คนมาช่วยพยุงเธอขึ้นมา และส่งตัวมายังโรงพยาบาล“พวกเราพยายามติดต่อพ่อแม่ของเธอแล้ว แต่โทรไม่ติด... ก็เลย... ก็เลยถือวิสาสะโทรหาเจียงซื่อไป...” เพื่อนคนหนึ่งอธิบายเสียงเบาด้วยท่าทีอึกอักเพื่อนอีกคนพูดเสริม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจและไม่อยากจะเชื่อ “พวกเราบอกเขาว่าเธออยู่โรงพยาบาล ให้เขาลองแวะมาดูหน่อย แต่เขากลับบอกว่า... บอกว่าพวกเธอสองคนเลิกกันแล้ว เรื่องของเธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!”ลั่วเซิงรับฟังอย่างเงียบ ๆ บนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด จะมีก็เพียงตอนที่ได้ยินประโยคที่ว่า “ไม่เกี่ยวข้องอะไร” ม

แม่เจียงกำโทรศัพท์ที่เพิ่งถูกตัดสายทิ้งไว้แน่น สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว รู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อลั่วเซิงเห็นดังนั้น เธอกลับก้าวเข้าไปหาแล้วควงแขนแม่เจียงเบา ๆ “คุณน้าคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เครื่องบินใกล้จะออกแล้ว ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ ในเมื่อเขายุ่งก็ช่างเถอะค่ะ เรื่องมาส่งหรือไม่มา...เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว”พ่อแม่ของลั่วเซิงเองก็รีบเข้ามาช่วยพูดกู้สถานการณ์ท้ายที่สุด ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนกระอักกระอ่วน ครอบครัวของลั่วเซิงก็บอกลาครอบครัวเจียงเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน ทอดสายตามองเมืองเบื้องล่างที่เธอใช้ชีวิตมาถึงสิบแปดปีค่อย ๆ เล็กลง พร่าเลือน และถูกชั้นเมฆบดบังในท้ายที่สุด จิตใจของลั่วเซิงก็กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดเธอหลับตาลงอย่างเชื่องช้าลาก่อนนะ เจียงซื่อในอีกด้านหนึ่งเจียงซื่อมาเป็นเพื่อนซูม่านเพื่อรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งตามที่นัดหมายไว้เขาช่วยเธอเข็นกระเป๋าสัมภาระและจัดการเรื่องหอพักให้จนเสร็จสรรพ ทุกอย่างล้วนถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ“เจียงซื่อ ยุ่ง