บทที่13.ในเงาน้ำมีพระจันทร์อีกดวงเรือนกายบอบบางยืนพิงรั้วเตี้ยๆ ในมือมีแก้วกาแฟควันกรุ่น และคิดอะไรเพลิดๆ ในหัว เอรินทร์ก็ได้ยินเสียงเดินกุกๆ กักๆ พอหันไปก็เห็นว่าเป็นตัวแทนมารดา ท่านมาพร้อมผ้าคลุมไหล่และจานใส่ขนมอบเล็กๆ ในมือ“ทำไมถึงออกมานั่งตรงนี้ล่ะลูก หมอกยังหนาอยู่...เดี๋ยวก็ไม่สบายไปหรอก”ถึงน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาเอื้ออารี มีแต่ความเป็นห่วงจนเอรินทร์เต็มตื้อ...เธอดันด้นมาเหมือนนกปีกหัก หอบความโศกตรมกลับมาซบอกอุ่นของตากับยาย และไม่เคยผิดหวังที่ตัดสินใจแบบนี้ บ้านไร่เล็กๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความรัก เมื่อทั้งสองท่านอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ หลังจากเธอควานหาท่านทั้ง2 จนเจอ“ขอบคุณค่ะ”ผ้าห่มคลุมไหล่เนื้อนิ่ม อุ่นวาบเพราะคนนำมา“ทำไมถึงชอบมานั่งตรงนี้ล่ะ คิดอะไรอยู่หรือเปล่า หรือว่าคิดถึงบ้าน”บ้านในความหมายของหญิงสูงวัย คือบ้านที่เอรินทร์เกิดและโต เป็นสถานที่ที่ทำให้นางเสียบุตรสาวไปตลอดชีวิต“เปล่าค่ะ เอมแค่ชอบอากาศตอนเช้าๆ ได้จิบกาแฟหอมๆ กับ
Last Updated : 2026-05-08
LOGIN
