Mag-log in“ลูคัส เดมเชีย” บุตรชายของเจ้าของเดมเชียเทรด ซึ่งเป็นมหาอำนาจทางการเงินล้มครืนลงมาในค่ำคืนเดียว แม้พ่อของเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อฉุดให้เดมเชียเทรดขึ้นมา แต่ก็เปล่าประโยชน์! เพราะเบื้องหลังหายนะนี้เกิดจากน้ำมือคนหน้าเนื้อใจเสือที่ชื่อ คลอลิน บาร์ว การล้มละลายในครั้งนั้นทำให้พ่อแม่ฆ่าตัวตาย ส่วนคนรักก็ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มจึงเข้าไปเสี่ยงโชคในกาสิโน แต่...พระเจ้าดันเข้าข้างเขาเสียอย่างนั้น คืนนั้นเขาทำเงินให้กับตัวเองเป็นจำนวนมหาศาล เขาจะกลับไปแก้แค้น ทวงคืนสิ่งที่ตัวเองเสียไป เอาคืนคนในตระกูลบาร์วทุกคน ลูคัสสร้างเดมเชียอินดัสเทรียลให้ผงาดขึ้นมาเทียบเท่าบาร์วคอมโพสิตของบาร์ว ชายหนุ่มตามจีบเฮนน่า บุตรสาวคนโตของบาร์ว เขาหยอดคำหวานจนหล่อนหลงใหล แต่ “เอรินทร์” บุตรสาวคนเล็กรู้ว่านั่นคือคำหลอกลวงจึงพยายามช่วยพี่สาว เธอเข้าขัดขวางลูคัส แต่กลับตกเป็นเหยื่อเสียเอง...
view moreบทที่1.จุดเปลี่ยนของลูคัส
“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะดังก้องดังมาจากปากผู้ชายคนหนึ่ง เขาเพิ่งจะเดินผ่านประตูคาสิโนออกมาด้านนอก ผู้ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีดำสนิท แต่ดวงตากลับมีสีฟ้าใสแจ๋ว เขาเป็นลูกเสี้ยวที่หล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว แต่คงไม่มีสาวๆ คนไหนสนใจเขาหรอก หากเขายังเดินท่อมๆ อยู่ในดินแดนคนบาป...ลาสเวกัส สวนสวรรค์ที่มีแต่ความสวยงามของแสงสี แต่กลับเต็มไปด้วยอบายมุขทุกรูปแบบ!!
3วันก่อน...
ลูคัส เดมเชียชายหนุ่มสูญสิ้นทุกอย่างในชีวิต ครอบครัวล้มละลาย เพราะการบริหารงานผิดพลาด บิดาตกเป็นเหยื่อราชสีห์ที่มาในคราบของแกะน้อย คนเหล่านั้นทำตีสนิทแสร้งหยิบยื่นความเป็นมิตรบังตา แต่กลับตลบหลังบิดาของเขา จนในที่สุดเดมเชียเทรดก็ร่วงดิ่งลงเหว พร้อมกับหายนะที่คืบคลานเข้ามาในชีวิตของทุกคนในเดมเชีย...
“ไม่นะริชชี่ อย่าทำแบบนี้กับผม ผมต้องตายแน่หากคุณตีจากผมไปอีกคน” เสียงน่าเวทนา...แต่ไม่อาจรั้งหัวใจของคนที่ตั้งใจจะตีจากไปได้ หญิงสาวคนเดียวที่ลูคัสแน่ใจ ‘เขารักเธอ’ เขาเป็นผู้ชายโง่ๆ คนหนึ่งที่ไม่รู้ตัวว่าสาวคนรักตั้งใจตีจาก หลังหล่อนทราบข่าวร้ายในครอบครัวเขา มันครึกโครมเสียคนทั่วทั้งอเมริการับรู้!! และชายหนุ่มลงทุนยอมอ้อนวอนหล่อนแบบทิ้งศักดิ์ศรี
“พ่อรูปหล่อ...หากไม่มีเงินในกระเป๋า คุณก็เป็นแค่คนธรรมดา...ลูคัส!! ฉันไม่ขอทนกัดก้อนเกลือกินกับคุณหรอกค่ะ ไม่มีนางเอกในนิยายที่เสียสละตัวเองในชีวิตจริง...ไม่มีใครโง่!! ยอมจับเจ่าอยู่ข้างกายผู้ชายที่หมดตัว!!” กลีบปากสีแดงสดขยับกล่าววาจาที่เชือดหัวใจลูคัสเป็นริ้วๆ หล่อนยอมเฉลยความในใจ ด้วยถ้อยคำที่เป็นความจริง
“เรารักกันไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มถามกลับ น้ำเสียงของเขาสิ้นหวัง
“อย่ามาทำไร้เดียงสาลูคัส!! ความรักกินไม่ได้” หล่อนหัวเราะลั่น กระแทกหน้าเขาด้วยความจริง ไม่เคยมีความรัก หากในกระเป๋าไม่มีสตางค์ และคนที่สิ้นเนื้อประดาตัวอย่างลูคัส เธอไม่ยอมลำบากร่วมกันกับเขาแน่ ผู้ชายที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างแม้แต่การชงกาแฟ...เขาเป็นคุณหนูที่เกิดมาในตระกูลร่ำรวย...หากไม่มีเงิน... อีกไม่นานเขาก็คงสิ้นทาง “ฉันไปล่ะค่ะ โชคดีนะ... หวังว่าคุณคงมีชีวิตอยู่ถึงวันฉลองคริสต์มาสของปีนี้” หล่อนดูแคลนชายหนุ่มซ้ำ แล้วจึงสะบัดก้นเดินจากไปทันที ปล่อยให้ลูคัสจมอยู่กับความสิ้นหวัง เขาสูญเสียทุกอย่าง ไม่มีอะไรเหลือจริงๆ
ชายหนุ่มทุ่มตัวซบพื้นคอนกรีต เขาระทมทุกข์แทบกลั้นลมหายใจตายไปเสียให้รู้แล้ว รู้รอด...ทันทีที่บิดาท่านทราบข่าวร้ายที่เกิดขึ้นแบบปัจจุบันทันด่วน!! กับเดมเชียเทรส บริษัทที่ปลุกปั้นมากับมือ บิดาของลูคัสตัดสินใจปลิดชีวิตตัวเองเพื่อหนีจากความผิดหวัง มารดาเองก็ตรอมใจตายตามท่านไปติดๆ ในวันถัดมา เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว!! แถมปราสาทหลังงามที่อาศัยหลับนอนตั้งแต่อ้อนแต่ออกก็กำลังถูกยึด...จากบริษัทการเงินที่บิดาทำเรื่องกู้ เพื่อมาอุดรอยรั่วของบริษัท... แต่ไม่อาจทำได้ เช่นเดิม...เดมเชียเทรดที่ล้มคลื่นลงในค่ำคืนเดียว หลังหุ้นตก!! ไม่มีทางฟื้นคืนกลับมาเหมือนเดิมได้อีกครั้ง...
และลูคัสก็จมอยู่กับความสิ้นหวัง...2วัน เช้าวันหนึ่งชายหนุ่มลุกขึ้นมาฮึดสู้!! เขาลุกขึ้นยืนหลังจากซึมเซาอยู่หลายวัน รวบรวมเงินที่มีทุกบาท ทุกสตางค์เท่าที่พอหาได้ หลังครุ่นคิดวนไปเวียนมา ทั้งคืน... ชายหนุ่มเป็นอัจฉริยะ!! เขาเรียนเก่ง มีสมองปราดเปรื่อง!! เขาจะไม่ยอมให้คนรอบตัวรุมตราหน้าว่าหมดหนทำกิน...ทางหากไม่มีบิดาคุ้มหัว
ลองดูสักตั้งก็ไม่เห็นเป็นไร!! หากเขาแพ้ เขาจะยอมตาย...เพราะไหนๆ ก็ไม่มีใคร ไม่เหลืออะไรอีกแล้วในชีวิต...
ชายหนุ่มจึงหอบเงินทั้งหมดที่มี มาที่คาสิโนในเวกัส!! เขาไม่รู้วิธีหาเงินให้ได้จำนวนมากๆ ให้ได้ในเวลาที่น้อยที่สุด และการเสี่ยงโชคนั่นล่ะ คือความหวังของคนที่เข้าตาจน ลูคัสไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดี เขาแค่อยากประชดชีวิต ประชดพระผู้เป็นเจ้าเบื้องบน...และลองเสี่ยงดวงครั้งสุดท้าย...
แต่อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ เมื่อทุกคนไม่เคยรู้อนาคตตัวเอง...
มันเป็นคืนแห่งความโชคดี!! เป็นคืนที่เทพเจ้าสมหวังยืนอยู่ข้างกายลูคัส เขาเสี่ยงดวงด้วยเงินก้อนสุดท้าย กะเอามาทิ้งเล่นๆ ให้เจ้าของคาสิโนได้มีเศษเงินของเขาปนเปอยู่ในบัญชีของพวกเขาด้วย เปล่าเลย...มันตรงกันข้าม...ไม่ว่าจะลงเล่นเกมไหน...ลูคัสชนะเดิมพันทุกครั้งไป เขาใช้เวลาเกือบครึ่งคืน เดินกลับออกมาพร้อมกับเงินก้อนใหญ่!! มันอัดแน่นเต็มกระเป๋า...
“ฮ่าๆ”
พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับเขานักหนา...เมื่อ3 ชั่วโมงก่อนเขามีเงินแค่ไม่กี่พันดอลล่าร์ แต่เวลานี้ เขามีเงินมากกว่าที่เคยมี เอาสิ!! เมื่อพระเจ้ายังไม่อยากให้เขาตาย...ท่านมอบสิ่งที่เขาควรมีกลับคืนมา เขาจะใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุด จะทำให้จำนวนเงินเท่านี้งอกเงยขึ้นมานับพันเท่า!! ด้วยสองมือ...เป้าหมายต่อไป...คือการเอาคืน...
ล้างแค้นพวกมันทุกคนที่ทำไว้กับเขา...
“ลาก่อน...ขอบคุณนะ”
ชายหนุ่มโบกมือลาเมืองคนบาป เขาหาซื้อรถยนต์หลุดจำนองด้วยราคาไม่สูงนัก ก่อนจะบ่ายหน้าออกจากถนนแห่งแสงสี ลากันทีลาสเวกัส...และสัญญากับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะ เขาจะไม่มีวันย้อนกลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด ไม่มีใครรวยเพราะการพนัน!! มีแต่จะล่มจม...ถ้าเผลอตัวถลำเข้ามา...
ลูคัสตั้งมั่น เขาสร้างตัวได้เมื่อไร...เขาจะไปทวงแค้นกับคนที่ทำกับครอบครัวเขา...จนล่มจม...คลอลิน บาร์ว!!
ไอ้มหาเศรษฐีจอมลวง ที่เอาขนมหวานมายื่นให้บิดาหลงกล...รอก่อนเถอะ...อีกไม่นาน...
“แต่คุณไม่ได้บอกฉันว่ามันเป็นงาน...อีลูกกาฝากของคุณ!” นางกัดฟันพูด แสยะยิ้มสู้กล้อง เมื่อสื่อบ้าๆ พวกนี้ดูจะให้ความสนใจตัวเองเป็นพิเศษ “มาดาม...เอมเป็นลูกสาวผม ยอมรับเถอะน่า ถ้าไม่ใช่เพราะเอมมาดามคงต้องสู้กับลูคัสอีกนาน...ไอ้หมอนั่นมันกัดมาดามไม่ปล่อยแน่...จนกว่าบาร์วจะย่อยยับ...มาดามคิดว่าจะตั้งรับลูคัสได้อีกนานแค่ไหนล่ะ...ที่ผมเห็นนะ เราเพลี่ยงพล้ำหลายรอบและหากเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ คงร่วงเหมือนเดมเชียเทรด” คำพูดของสามีทำให้มาดามคาเรียสลด นางเองก็รู้ตัวดี ลูกๆ ของนางไม่มีใครสู้ไอ้หนุ่มนั่นได้สักคน คลากส์บุตรชายที่นางเคยหวัง เขาไม่ได้ดั่งใจนางเลยสักนิด... เฮนน่าเก่งก็จริงแต่ก็ยังเป็นรองลูคัส... “เรื่องนั้นฉันไม่เถียง แต่ให้ฉันยอมรับมัน... คงไม่ได้” นางเชิดหน้าขึ้น แอบอิจฉาความโชคดีของเอรินทร์ หากนางทำใจเป็นกลาง เด็กคนนั้นก็ไม่เลวเลยทีเดียว คนแข็งกร้าวอย่างลูคัสหล่อนยังสยบได้...หากนางมีลูกสาวแบบนี้สักคน นางคงวางใจได้ “มาดามจะยอมรับเอมหรือไม่นั้น ผมไม่สนแล้วล่ะ เอมเขามีคนปกป้องแล้ว ต่อแต่นี้ไป มาดามแตะเอมก็ระวังหน่อยแล้วกัน ลูคัส
“Why?” ชายหนุ่มครางเสียงปร่า หรือว่า...กระสุนที่เขายิงไว้ เข้าเป้าตรงเผง!! เอรินทร์ยิ้ม เธอไม่ตอบ ซุกใบหน้ากับอกอุ่นของลูคัสแทน “เฮ้ๆ เฉลยมาทูนหัว แบบนี้งงเด้!!” มือแข็งแรงดันเรือนกายหญิงสาวออกห่าง เขาถามเสียงรน ดวงตาเต้นระริกแบบมีความหวัง “เอมก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เอมไม่มีอาการอะไรเลย ไม่เคยแพ้ ไม่มีอาการวิงเวียน แต่ไอ้ที่เคยมาทุกเดือน เอมว่ามันหายไป” หญิงสาวตอบอายๆ ครั้งแรกเธอรู้สึกตระหนก ไม่รู้จะหันหน้าปรึกษาใคร? การที่เธอหนีก็เพราะไม่อยากให้คนรอบตัวอาย เมื่อตัวเองประพฤติตัวเสื่อมเสีย ไม่คิดว่าลูคัสจะจริงจัง เพราะที่เขาทำก็เพราะต้องการแก้คืน...แต่เธอไม่เคยคิดที่จะทำลายก้อนเนื้อในอุทรแม้แต่น้อย ถึงไม่มีใครต้องการเอรินทร์ก็พร้อมจะอุ้มชู “ขอบคุณ!! ขอบคุณพระเจ้า” ลูคัสรวบกอดเอรินทร์จนแน่น เขาซบหน้ากับหัวไหล่กลมกลึง พูดจาวกไปวนมาเหมือนไม่ใช่ตัวเอง มันเป็นเพราะความดีใจล้วนๆ “ไม่อยากคิดเลยนะคะว่าเราสองคนจะมีวันนี้” เอรินทร์พูดลอยๆ เธอนั่งอยู่บนหน้าตักลูคัส เหม่อมองทิวไม้ที่ลดลั่นกันไปจนสุดลูกหูลูกตา ธ
ชายหนุ่มคะยั้นคะยอ...ปลอดภัยสำหรับตัวเขาด้วย...พื้นบ้านแข็งแรง...เขาจะได้ไม่ต้องออมแรง... “พอเลยคุณ เอาไว้คุยวันหลัง อย่ามาเปลี่ยนเรื่องสิ!!” เอรินทร์กระซิบเสียงเคร่ง เธออายจนหน้าชา ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว “ดุจัง...กลัวนะเนี้ยะ” ลูคัสบ่นอุบ เห็นเขารักหน่อยได้ใจ ทำหน้าเคร่งใส่ไม่พอ ยังจะคอยกำหลาบเขาอยู่เรื่อย หลายคนพากันอมยิ้ม ไม่คิดว่าผู้ชายร้ายกาจอย่างลูคัสจะยอมลงให้เอรินทร์ง่ายๆ แต่ก็มีบางคนหมั้นไส้โดยเฉพาะพ่อที่หวงลูกสาว ถึงจะพยายามทำใจยอมรับ สักวันหนึ่งบุตรสาวก็ต้องออกจากอกคนเป็นพ่อ ไปสู่อ้อมอกของสามีอยู่ดี แต่พอเอาเข้าจริงๆ คลอลินก็ยังทำใจไม่ได้ ยิ่งคนที่จะเข้ามาเป็นบุตรเขยคือลูคัส!! ชายสูงวัยไม่มีความวางใจเลย ท่านกลัวว่าบุตรสาวจะตกอยู่ใต้อำนาจของสามี กลัวสารพัดกลัว เมื่อลูคัสเคยเป็น ‘ศัตรู’ ตัวเอ้
บทที่18.บทสรุปของความรัก “พูดแบบนี้ คิดอะไรกับลูกสาวฉันล่ะ?” คลอลินถามเสียงเข้ม คนที่เสียหายคือบุตรสาว ไหนๆ ก็ไหนๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว คงต้องเจรจากันให้รู้เรื่อง... “ถามจริงไม่รู้!! ผม ‘รัก’ ลูกสาวคุณเหรอคลอลิน...ที่มาตื้อเนี๊ยะ!! ขอแต่งงาน รักจริงหวังแต่งครับ ไม่ได้ฟันแล้วชิง” ลูคัสตอบเสียงกระแทกกระทั้น อายก็อาย แต่ดีกว่าอด เกิดมายังไม่เคยขอสาวแต่งงาน ยังตกลงกันไม่ได้ด้วยซ้ำ เอรินทร์นะดื้อยังกับอะไรดี เอรินทร์ตาเหลือก เธอรีบหันไปมองเฮนน่า และบังเอิญว่าพี่สาวของเธอกำลังมองมาพอดี รอยยิ้มของพี่ดูเศร้าๆ แต่ก็ยังเป็นยิ้มที่ไม่ได้น่าวิตกสักเท่าไร รอยแค้นในดวงตาของเฮนน่าไม่มีแล้ว... เอรินทร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด หากเป็นไปได้...วันนั้น ห





