พญามารจองจำรัก

นางตวาดเสียงกร้าว ด่าทอเอมิกาแม้หล่อนจะลาโลกไปแล้ว แต่ความทรงจำของมาดามคาเรียไม่มีวันลืม ผู้หญิงคนนั้นทำให้สามีนางผิดคำพูด หล่อนยั่วยวนคลอลินจนเขาหลงจนหัวปักหัวปำ ยอมแม้กระทั่งผิดใจนาง เพื่ออุ้มชูสองแม่ลูกนั่น!! “ยังไงเอมก็เป็นน้องเฮนน่าจะปล่อยออกไปอยู่ข้างนอกได้ยังไงคะ บ้านเราก็ออกจะหลังใหญ่ แค่เอมคนเดียวคงไม่หมดเปลืองสักเท่าไร” หญิงสาวพยายามค้านคนเป็นแม่ เวทนาน้องสาวจับใจ เพราะเอรินทร์ถูกมารดาของเธอกดขี่มาตลอด...ตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ ทุกคนรู้เห็น... แต่ไม่สามารถยื่นมือมาช่วยได้ เพราะมันยิ่งจะทำให้เอรินทร์ถูกกระทำมากขึ้น ขนาดบิดายังไม่สามารถ แล้วใครล่ะจะช่วยเอรินทร์ได้ “ฉันโยนอาหารให้สุนัขกินยังมีประโยชน์เสียกว่า ให้คนที่ไม่สำนึกบุญคุณกิน กินบนเรือนขี้บนหลังคา แม่มันทำได้ แล้วทำไมลูกมันจะไม่ทำ เมื่อสันดานมันเหมือนกัน!!” หญิงสาวก้มหน้าทนฟัง เธอกำมือแน่นจนเล็บกดลงไปในผิวเนื้อ มันไม่เจ็บแต่มันชา... “เอมจะไปค่ะ แต่ขอล่ะ... อย่าด่าแม่เอมเลย...แม่เอมไม่ผิด แด๊ดกับแม่รักกัน” เอรินทร์ตอบเสียงเครือ ขนาดมารดาเป็นแค่เถ้ากระดูก มาดามคาเ

“ค่ะ คลากส์ไป ‘โรม’ แต่เวลานี้เรายังไม่สามารถติดต่อคลากส์ได้เลยค่ะมัม...เขาหายเข้ากลีบเมฆไปตั้งแต่เมื่อคืน” เฮนน่าตอบแบบสุดเซ็ง การหายตัวไปของพี่ชาย มีผลกระทบใหญ่กับบริษัท และหากหุ้นส่วนรู้เขามันไม่ใช่ผลดีเลย เพราะมันอาจจะทำให้คะแนนนิยมของคลากส์ตก...หากเขาหวังตำแหน่งประธานกรรมการ “แล้ว...” นางไม่กล้าคิด หากไม่มีบุตรชาย โปรเจ็กต์ใหญ่ที่ฝันไว้ก็คงพังไม่มีชิ้นดี คู่แข่งคงโฉบไปกินเช่นเคย... “ค่ะ...มัม เดมเชียได้ไป” เฮนน่าตอบ เธอเตรียมเกร็งตัวรับเสียงร้องกรี๊ดๆ ของมารดา เพราะรู้ดีว่ามาดามคาเรียหวังไว้เยอะ “ไม่จริงใช่ไหมคะคุณ อีกแล้วเหรอ!!... อีกแล้วเหรอที่ไอ้หมาลูคัสฉกงานของเราไป!!” นางแผดเสียงก้อง ดวงตาเบิกกว้าง เนื้อตัวสั่นเทา โมโหจนอยากย้อนเวลาได้ หากวันนั้นนางไม่ลังเล วันนี้ลูคัสก็ไม่ใช่หอกข้างแคร่ที่คอยทิ่มตำให้นางเจ็บใจ “ใจเย็นๆ น่ามาดาม มันไม่แปลกหรอกที่คู่แข่งจะได้งานไป... เหมือนที่เราเคยได้” คลอลินปรือตามอง ท่านพูดเสียงเรียบ “ต้องไม่ใช่มัน!! ต้องไม่ใช่ลูคัส” มาดามคาเรียหันมามองสามี เธอตอบกลับเสียงเย็น

หญิงสาวเปรยเสียงขุ่น งานชิ้นนี้เธอนึกว่ามันจะท้าทายความสามารถ เมื่อเป้าหมายของเธอน่าสนใจไม่น้อย แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันน่าเบื่อจนแทบอยากชิ่งหนี ลูคัสเหมือนเจ้าชายอสูร แห่งBeauty and the Beast เขาเย็นชาและดูเหมือนจะไร้หัวใจ “เข้าเรื่องเลยดีกว่า...และที่ชัดๆ เลย อย่าถามเรื่องส่วนตัว!!” ชายหนุ่มเปรย เขากระตุกยิ้มมุมปาก และเป็นอีกครั้งที่สายตาของเขาชำเรืองมองไปยังเอรินทร์ที่นั่งอยู่ด้านหลังมิแรนดา ลูคัสแปลกใจตัวเอง เขาให้ความสนใจกับหล่อนมากเกินไปหรือเปล่า? ผู้หญิงธรรมดา แต่งตัวเชยๆ กับใบหน้าที่ก้มต่ำเป็นนิจ เหมือนหล่อนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง หล่อนไม่ยอมสบตาเขาด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเพียรพยายามหันไปมองแค่ไหน เขาจะได้เห็นแค่ปลายจมูกโด่งๆ กับกรอบแว่นตาอันโต หรือไม่ก็ศีรษะที่ก้มต่ำ เห็นแค่ผมเส้นเล็กๆ สีดำเท่านั้นเอง “เรื่องงานของคุณน่าสนใจก็จริงค่ะ!! แต่หากคุณเปิดเรื่องส่วนตัวบ้าง...สาวๆ คงตามกรี๊ดอีกพะเลอ” มิแรนดาพูดประชด การที่ลูคัสทำตัวลึกลับ ทำให้เลทติ้งของเขาพุ่งกระฉุด ไม่ว่าจะเป็นข่าวอะไร ถ้ามันเกี่ยวของกับชายหนุ่ม ยอดขายวันนั้นจะพุ่งสูงปรี๊ด!! จนเป็นที่มา ท

“คงงั้น... แต่รีบๆ ดีไหมฮะ ถึงบอสจะอนุญาตให้พบ แต่บอสก็เปลี่ยนใจได้น๊า”          แองเจิ้ลเตือน เมื่อสองสาวยังไม่คิดจะเข้าไปด้านใน หากลูคัสเปลี่ยนใจขึ้นมา...จะเป็นการมาเสียเที่ยวเปล่า          “ค่ะ... ขอบคุณค่ะ นี่ขนมอร่อยๆ เอมเอามาฝาก...เผื่อเจ้านายของพี่สาวจะพอยกโทษให้เราบ้างหากได้รับรสหวานๆ จากขนมอร่อย”          เอรินทร์สอดมือลงไปในกระเป๋าสะพายที่คล้องไว้ที่หัวไหล่เธอหยิบถุงขนมสีสันสวยงามออกมา ก่อนจะยื่นให้แองเจิ้ลเป็นการติดสินบนเรื่องการมาช้าของตัวเอง          “อืม...ได้เวลาน้ำชาพอดี เดี๋ยวแองเจิ้ลเอาเข้าไปเสิร์ฟ เผื่อบอสของแองเจิ้ลจะอารมณ์ดีขึ้น”          เลขานุการคนสวยขยิบตาให้เอรินทร์ เธอยิ้มให้แล้วจึงผลักประตูเปิดเมื่อเคาะเบาๆ ส่งสัญญาณเรียบร้อย โดยมีมิแรนดาเดินเชิดหน้าตามมาติดๆ