جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ทางด้านแพรขวัญและน่านฟ้า เมื่อกลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอนหมดสภาพบนโซฟาในห้องโถงใหญ่ "จิ... ฉันไม่เคยรู้สึกอายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต" มินตราในร่างน่านฟ้าเอาหมอนอิงปิดหน้า "ฉันไปจูบโฮสต์ แถมยังลูบซิกแพ็คเขาอย่างกะลูบแตงโมในตลาดอ่ะ!"มินตราพูดเสริม "เออ ฉันก็เหมือนกัน" แพรขวัญถอนหายใจ "แต่ก็นะมิน ถือว่าเปิดประสบการณ์ใหม่ในโลกนิยายแล้วกัน ต่อไปนี้เราจะไม่ออกไปไหนสักอาทิตย์หนึ่งนะแก ฉันต้องการเวลาลบภาพจำความคึกคะนองของตัวเองลงไปบ้าง" แพรขวัญพูด "ใช่ ฉันจะนอนนิ่งๆ กินข้าวที่บ้าน ประหยัดเงินด้วย แบงค์ร้อยใบสุดท้ายนั่นมันทำฉันสะเทือนใจจริงๆ" นานฟ้าพูดขึ้นและรู้สึกผิดในใจ ที่ใช้เงินเละเทะขนาดนั้น ทว่าความตั้งใจที่จะเก็บตัวกลับต้องพังทลายลง เมื่อโทรศัพท์ทางไกลจากภาษิตดังขึ้น ตื๊ดดดด! "สวัสดีค่ะคุณพ่อ.." ทั้งคู่เปิดวีดีโอคอลขึ้นและยกมือไหว้ด้วยมารยาทงาม เพราะคิดว่าคงมีคนรายงานไปแน่ๆ ก่อนจะถูกตำหนิ ขอส่งมารยาทดีไปกลบเกลื่อนสักหน่อย "ลูกๆ ฟังพ่อให้ดีนะ" เสียงภาษิตดังมาจากปลายสาย "ตอนนี้พ่อกับแม่ตัดสินใจจะไปต่อที่ยุโรปอีกสักพัก เลยอยากจะมอบหมายให้พวกลูกเข้าไปดูแลบริษัทแทนชั่วครา

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เพทายเดินเข้ามาหาแพรขวัญที่กำลังเก็บเอกสารอยู่ "เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้เลยนะแพรขวัญ" เขากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ แพรขวัญชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ "คนเราต้องมีการพัฒนาค่ะคุณเพทาย" แพรขวัญยิ้มตอบ และกำลังจะเดินออกไป เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก "แล้วจะทำไงดีนะ ค่าตัวผมที่ช่วยพวกคุณไว้ ได้แค่หนึ่งพัน บาทผมคงใช้คุ้มทั้งเดือนเลย" เพทายพูดออกมาเสียงดัง จนแพรจวัญสะดุ้ง ไม่จริง! คนที่อยู่กับเธอที่โรงเเรมนั่น คือเพทาย ไม่ใช่หรอกมั้ง เธอคิดและเงียบไป จนไม่รู้ตัวเลยว่า เพทายเข้ามาชิดด้านหลังของเธอ แต่พอเธอจะหันไป ปลายจมูกกับชนเข้ากับปลายจมูกของเขา ริมฝีปากแตะกันเล็กน้อย จนแพรขวัญต้องถอยจนเซจะล้ม เพทายคว้าเอวของเธอเข้ามากอดไว้แนบชิด "ติดต่อพี่มานะ เดี๋ยวพี่จะให้เงินเพิ่ม" เพทายพูดขึ้นต่อหน้าของแพรขวัญ "โน๊ตเมื่อคืนนั้นคือคุณนั่นเอง เอ่อ แล้วคุณต้องการเงินเพิ่มเท่าไหร่?" แพรขวัญหันหน้าหนีแล้วพูดขึ้น "ไม่อยากได้เงิน แค่อยากได้.." เพทายพูดพร้อมมองดูตัวเธอ แพรขวัญตกใจ เธอรีบผลักเขาออก "ปล่อยนะไอ้บ้ากาม ถ้าอยากได้เงินก็บอกมา ..ฉันจะ

ภายในห้องทำงานสุดหรูของคฤหาสน์ แพรขวัญและน่านฟ้านั่งสุมหัวกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "จิ... ฉันว่ามันเริ่มไม่ปกติแล้วว่ะ" มินตราในร่างน่านฟ้าเอ่ยขึ้น "อีตาคิมหันต์กับเพทายเนี่ย ทำไมต้องหาเรื่องเข้ามาประชุมที่บริษัทเราทุกวัน? แถมสายตาที่พวกเขามองเราน่ะ มันไม่ใช่สายตารังเกียจเหมือนแต่ก่อน แต่มันดู... กลุ้มกริ่มแปลกๆ ยังไงไม่รู้" "นั่นดิ" จิรกรพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันไม่อยากกลับไปสู่วังวนเดิมๆ ของนิยายน้ำเน่านะแก ถ้าพระเอกเริ่มมาหลงรักนางร้าย เดี๋ยวตอนจบเราก็ต้องตายเพราะบทเขียนไว้ให้เป็นอุปสรรคความรักนางเอกอยู่ดี เราต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม ฉันไม่อยากกลับไปจนและรับเงินเดือนเดือนละสองหมื่นอีกแล้ว!" มินตราเอนหลังลงพนักพิงโซฟาแล้าเอ่ยขึ้น "หมายความว่าเธอไม่อยากกลับไปแล้วใช่มั้ย มินตรา?" แพรขวัญถามเสียงแข็งและหันมามองเพื่อนสาวนิ่ง มินตราเด้งตัวลุกขึ้น แล้วหันหน้ามาหาจิรกร "ฉันคิดเรื่องกลับหรือไม่กลับนี้มาตั้งแต่เข้ามาใหม่ๆแล้ว ยิ่งได้มีพ่อ และมีแม่ที่อบอุ่น อีกทั้งยังได้ใช้ชีวิตที่ไร้ลิมิต และไม่ดิ้นรนขวานขวายอะไรให้มาก ได้แสดงศักยภาพ อย่างเต็มที่ แม้เป็นเรื่องราวในหนังสือ ฉันก็ยินดี ในร

เสียงเครื่องยนต์คันหรูคำรามกึกก้องไปตามท้องถนนยามค่ำคืน คิมหันต์ บดขยี้คันเร่งด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านพอๆ กับความเร็วของเข็มไมล์ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางวูบผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วทำให้ น่านฟ้าที่มีมินตราอยู่ในร่าง เธอนั่งอยู่เบาะข้างคนขับถึงกับต้องเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางทั้งสองข้างกำเข็มขัดนิรภัยไว้จนเส้นเลือดปูดนูน ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจซ่อนเร้น เธอไม่เคยเห็นคิมหันต์ในโหมดนี้มาก่อน ปกติเขาจะเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แต่วันนี้เขากลับร้อนรุ่มเหมือนลาวาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า คิมหันต์เหลือบมองปฏิกิริยาของคนข้างๆ เขาเห็นไหล่เล็กที่สั่นเทาและใบหน้าที่ซีดเผือด ความเงียบของน่านฟ้าที่ไร้ซึ่งเสียงดุด่าหรือเสียงกรี๊ดอย่างที่เคยเป็นในอดีต กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด เขาเริ่มรู้สึกได้ว่าน่านฟ้าคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรังเกียจ แต่เป็นน่านฟ้าที่ดูบอบบางและน่าทะนุถนอมจนเขาแทบจะคลั่ง ชายหนุ่มเริ่มผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อควบคุมสติ เขาค่อยๆลดความเร็วลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางในจุดที่มืดสนิทและไร้ผู้คนสัญจร มีเพียงเสียงเคร

ในเวลาเดียวกัน ทางด้าน เพทาย ใบหน้าคมสันต์ที่เคยขาวเนียนตอนนี้กลับขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศส่วนตัวที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางป่าเขาและลำธาร แพรขวัญในร่างจิรกรที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ กลับทำตัวเหมือนธาตุอากาศ สายตาที่เธอมองออกไปนอกหน้าต่างดูว่างเปล่าและไร้เยื่อใย ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เพทายทนไม่ได้ ก่อนหน้านั้นไม่กี่เดือน เธอยังเข้าไปอาละวาดในบริษัทของเขา กรีดร้องและทำร้ายข้าวของ หนำซ้ำยังวางแผนวางยาเขาเพื่อครอบครอง แต่ตอนนี้ กลับกัน เป็นเขาที่อยากจะครอบครองเธอไปเสียแล้ว อาการเย็นชาแบบนี้ยิ่งทำให้เขาไม่ชอบใจ เขากำพวงมาลัยแน่น และเหยียบคันเร่งออกไปยังที่หมาย เขารังเกียจที่เธอเคยเอาแต่ใจ รังเกียจที่ทำร้ายผู้อื่นเพราะหึงหวงเขา รังเกียจที่เธอไม่มีเหตุผล และรังเกียจที่ใช้สารพัดวิธีเพื่อจับเขาให้อยู่หมัด แต่ตอนนี้เขาพึ่งรู้ว่าเขารังเกียจความเฉยชาของเธอมากกว่า หลายเดือนมาแล้วที่เธอไม่สนใจเขา ไม่ทำตัวก้าวร้าวและไม่เข้ามาทำตัวหึงหวงเขาเหมือนอย่างที่เคย หนำซ้ำยังตีตัวออกห่าง ชีวิตเขาก็สงบลงไปบ้าง แต่ไม่คิดว่าเธอจะตัดขาดเขาได้ถึงเพียงนี้ ถึงข