جميع فصول : الفصل -الفصل 80

หลังจากที่แยกตัวออกมาจากเพทาย คิมหันต์อุ้มร่างที่โงนเงนของ น่านฟ้า ขึ้นรถหรูมุ่งหน้าตรงไปยังเพนท์เฮาส์ส่วนตัวทันที ตลอดทางน่านฟ้ายังคงเพ้อพร่ำถึงโฮสหนุ่มและด่าทอ "ไอ้คนตัวดำ" ที่ทิ้งเธอไปแอฟริกา คิมหันต์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบในกายเอาไว้จนกระทั่งถึงห้องนอน ตุบ! คิมหันต์โยนร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรง น่านฟ้าที่เมาจนเสียสติกลิ้งขลุกขลักไปบนที่นอนนุ่ม เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่งพลางสะบัดผมที่ยุ่งเหยิงออกไปจากหน้า แววตาเยิ้มหยาดมองชายตรงหน้าที่กำลังปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดด้วยท่าทางคุกคาม "โฮสใหม่... นายจะทำอะไรน่ะ?" น่านฟ้าหัวเราะคิกคักพลางปลดสายชุดเดรสสีแดงเพลิงของตัวเองออกจนมันหมิ่นเหม่จะหลุดมิหลุดแหล่ "จะมาบีบนวดให้พี่เหรอจ๊ะ... มาสิ ถ้าทำดี พี่มีทิปหนักๆ ให้เหมือนคนเมื่อกี้เลยนะ" "ทิปงั้นเหรอ?" คิมหันต์คำรามเสียงต่ำพลางเหวี่ยงเสื้อเชิ้ตทิ้งลงพื้น เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปึกจากการตรากตรำทำงานหนัก "ผมไม่เอาเงินของคุณหรอกน่านฟ้า แต่ผมจะเอาตัวคุณแทนในฐานะที่กล้าประชดผมด้วยการมาทำตัวแบบนี้ที่บาร์โฮส!" "อุ๊ย... ดุจังเลย" น่านฟ

ห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา น่านฟ้า เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการสลึมสลือ ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ โดยเฉพาะช่วงล่างที่ปวดแปลบจนแทบขยับไม่ได้ เธอพยายามนึกทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ใช่แล้ว เธอไปเที่ยวบาร์โฮส เธอดื่มจนเมามายเพื่อลบความเจ็บปวดที่สามีตัวดีไม่ยอมกลับมาจากแอฟริกาเสียที และเธอก็จำได้ลางๆ ว่าได้เลือก เด็กโฮสหน้าตาจิ้มลิ้มผิวขาวอมชมพูคนหนึ่งมาปรนนิบัติ "อืม... แรงดีไม่เบาเลยนะเด็กนั่น" น่านฟ้าพึมพำกับตัวเองขณะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แสงไฟที่สลัวทำให้เธอมองไม่เห็นใบหน้าของคนที่นอนอยู่ข้างกายชัดเจนนัก เธอยื่นมือที่สั่นน้อยๆ ไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง แสงสว่างจ้าทำให้เธอต้องหยีตาครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่นอนตะแคงหันหลังให้เธออยู่ แต่แล้วคิ้วเรียวสวยก็ต้องขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เธอมั่นใจว่าเด็กที่เธอเลือกมาเมื่อคืนผิวขาวสะอาดสะอ้าน แต่ทำไมแผ่นหลังที่เห็นตรงหน้านี้กลับดูหนาใหญ่ เต็มไปด้วยมัดกล้าม และผิวเข้มกร้านแดดเหมือนคนผ่านงานหนักมาอย่างโชกโชน "หรือว่าเราจะเมาจนมองพลาดไปนะ?" น่านฟ้าส่ายหน้าเบาๆ เธอตั้งใจจะลุกไปดื่มน้ำ

เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์สุดหรูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อชายหนุ่มร่างยักษ์สองคนที่เคยจับปืนและคุมงานก่อสร้างระดับหมื่นล้าน บัดนี้ต้องมานั่งหน้าเซียวอยู่กลางห้องนั่งเล่น คิมหันต์ และ เพทาย อยู่ในชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น แต่สีหน้ากลับดูอิโรยยิ่งกว่าตอนสู้กับพายุทรายเสียอีก เพราะนอกจากบทง้อขอคืนดีข้ามวันที่แสนดุเดือดแล้ว พวกเขายังต้องเจอกับบทลงโทษที่แท้จริงจากพ่อตาจอมโหดอย่างภาษิต "ในเมื่อพวกแกบอกว่าอยากเป็นพ่อคน งั้นวันนี้ก็เริ่มหน้าที่ซะ" ภาษิตเอ่ยขึ้นพลางจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ "น่านกับแพรเขาจะไปสปาพักผ่อน พวกแกมีหน้าที่ดูลูกๆ ทั้งสามคน ห้ามให้คนใช้ช่วยเด็ดขาด ถ้าหลานฉันร้องแม้แต่แอะเดียว... เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับแอฟริกาได้เลย" น่านฟ้าและแพรขวัญเดินลงมาจากบันไดในชุดเดรสสวยสง่า พวกเธอปรายตามองสามีตัวดีด้วยสายตาเย็นชา แม้ร่างกายจะยังรู้สึกเพลียจากกิจกรรม ง้อเมื่อคืน แต่ศักดิ์ศรีนางร้ายมันค้ำคอ "ไปกันเถอะแพร ทิ้งให้คุณพ่อดีเด่นเขาโชว์ฝีมือหน่อย" น่านฟ้าเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้น "น่านจ๋า... จะไปจริงๆ เหรอ ลูกยังไม่ได้กินนมรอบเช้าเลยนะ" คิมหันต์พยายามทำหน้าอ้อนวอนประหนึ่งลูกหมาตกน้ำ "นั

นิยายทุกเรื่องมักจะมีตอนจบที่ไม่เหมือนกัน บางเรื่องทิ้งทวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเพื่อฝังรากลึกในใจผู้อ่าน บางเรื่องก็จบลงด้วยความสุขสมหวังจนดูเกินจริง มีด้านดีและด้านร้ายปะปนกันไปไม่ต่างจากชีวิตจริง เพราะนิยายคือรูปแบบจำลองของมนุษย์ที่ตีแผ่ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก ความแค้น และตัณหาอันหลากหลายด้านที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ หากเป็นนิยายน้ำเน่าตามขนบดั้งเดิม ตอนจบมักจะมีเพียงพระเอกและนางเอกที่ครองรักกันไปนิรันดร์ ส่วนตัวร้ายหรือนางร้ายที่คอยขัดขวางความรักนั้นจะต้องพบกับจุดจบของชีวิตอย่างอนาจ ไม่ติดคุก เสียสติ ก็ต้องตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวเพื่อให้สาสมกับความชั่วร้ายที่เคยทำไว้ แต่ทว่า... กฎเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับ น่านฟ้า และ แพรขวัญ เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะพวกเธอไม่ใช่เพียงตัวละครที่ถูกปั้นแต่งขึ้นจากน้ำหมึกเพียงอย่างเดียว แต่พวกเธอคือมนุษย์ที่มีจิตวิญญาณจริงๆ มนุษย์ที่เคยผ่านความเจ็บปวดและล้มเหลวจากโลกความเป็นจริง แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกส่งพวกเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในโลกนิยายแห่งนี้ เมื่อจิตวิญญาณของ มินตรา และ จิรกร เข้ามาสวมร่าง สิ่งที่ตามมาคือการสำนึก

ก่อนที่ดวงจิตของมินตราและจิรกรจะก้าวเข้าสู่โลกของนิยายเพื่อรับบทเป็นน่านฟ้าและแพรขวัญ ชีวิตจริงของพวกเธอคือบทเรียนราคาแพงที่ถูกขีดเขียนด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา โดยเฉพาะ มินตรา หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครจะคาดเดา เบื้องหลังความมุ่งมั่นนั้นมีต้นกำเนิดมาจากความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและความสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุด มินตราเติบโตขึ้นท่ามกลางพายุของความยากจน พ่อของเธอเป็นเพียงคนหาเช้ากินค่ำที่ยิ้มง่ายที่สุดในโลก แม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกวันจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายที่กัดกินอยู่ภายใน แต่พ่อไม่เคยแสดงความเจ็บปวดให้ลูกสาวเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ในขณะที่แม่ของเธอเลือกที่จะทิ้งทั้งคู่ไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสามีชาวต่างชาติที่ต่างแดน เพราะทนความขัดสนไม่ไหว ทิ้งให้พ่อลูกต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง ในวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายพามินตราในวัยเด็กไปฝากไว้ที่สถานสงเคราะห์แห่งหนึ่ง พ่อยิ้มให้เธอพร้อมกับลูบหัวอย่างอ่อนโยน "มินตราลูกรัก พ่อต้องไปทำงานไกลหน่อยนะ อีกอาทิตย์หน้าพ่อจะมารับ หนูรอพ่ออยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีนะลูก" คำว่าอาทิตย์หน้ากลายเป็นกรงขังแห่งความหวังที่มินต