All Chapters of เมียเก็บ: Chapter 21 - Chapter 30

#ธานินทร์ "รักก็ทำเมนูปลาให้ธากินอยู่บ่อย ๆ นะแต่แปลกที่ธาไม่ฉลาดขึ้นเลย" ผมชะงักนิ่งอึ้งกับคำพูดของรักที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้ยินมันออกจากปากของเธอ จริง ๆ ผมอึ้งตั้งแต่ไอ้ประโยคที่เธอบอกว่าผมซมซานกลับมาหาเธอเหมือนหมาแล้วละครับ และที่ผมอึ้งกับคำพูดของเธอก็เพราะว่าตลอดเวลาที่รู้จักกันมาไม่เคยมีเลยสักครั้งที่รักจะพูดจาแบบนี้กับผมหรือแม้แต่กับใครก็ตาม เธอเปลี่ยนไปมากราวกับคนละคน ราวกับคนตรงหน้าไม่ใช่อ้อมรักที่ผมรู้จักอีกต่อไป แววตาที่เธอมองผมมันว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใย ไหนจะคำพูดที่เหมือนไม่แคร์ ไม่แยแสต่อผม ไม่อยากจะเชื่อว่าเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ที่เราห่างกันมันทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้หรือไม่เธออาจจะเปลี่ยนไปนานแล้วก็ได้เพียงแต่ผมไม่รู้ตัว ไม่อย่างนั้นเธอจะเซ็นใบหย่าให้ผมอย่างไร้เยื่อใยได้ยังไง "กลับไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกนะ ไม่ต้องมาให้รักเห็นหน้า เพราะเวลาที่รักเห็นหน้าธารักรู้สึกจะอ้วกออกมายังไงก็ไม่รู้" เธอพูดพลางมองหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง "ธาขอโอกาสได้ไหมรัก" "ไม่มีให้" เธอตอบผมกลับแทนจะทันทีแทบไม่ต้องคิดอะไร "แค่สักครั้งให้ธาได้แก้ตัวได้ไหม ธาสัญญาว่

"คนอะไรโง่ฉิบหาย" ไม่ว่าเปล่าแต่ไอ้คอสยังยื่นมือมาจับหัวผมให้โน้มลงไปหามันก่อนที่มันจะใช้มือแหวกผมผมไปมาเหมือนกำลังหาอะไร "เหี้ยไรวะ" ผมถามมันอย่างไม่เข้าใจ "ก็หาเขาบนหัวมึงไง โง่ขนาดนี้เขางอกออกมาแล้วมั้ง" "เหี้ยนี่" ผมว่าไอ้คอสก่อนจะผลักมันให้ออกหากจากตัวผม ผมกลับมานั่งตัวตรงคิ้วของผมยังขมวดกันเป็นปมไม่หาย "คนอะไรนอกจากความหล่อก็ไม่มีอะไรดีอีกเลย" ไอ้คอสยังไม่เลิกกระแนะกระแหนผมจนผมนึกหมั่นไส้ในท่าทางของมัน แต่มันไม่ทันที่พวกผมจะคุยอะไรกันไปมากกว่านี้ประตูห้องรับรองแห่งนี้ก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้งและคนที่มาใหม่ก็ทำพวกผมนิ่งค้างกันไปตาม ๆ กันมองคนมาใหม่อย่างตกตะลึง มีแค่ไอ้คอสคนเดียวมั้งครับที่ไม่ตกใจมันเอาแต่มองหน้ามองพวกผมแล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจอยู่แบบนั้น "พวกมึงเห็นผีกันอยู่หรือไงกัน" มันว่าอย่างขบขัน "รัก"ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบา ผัวะ ไอ้คอสที่ได้ยินผมเรียกชื่อคนมาใหม่มันก็ยกมือตบหัวผมอย่างแรงก่อนจะบอกกับผมว่า "เมียกู" มันพูดอย่างภาคภูมิใจก่อนจะยกขึ้นยืนเดินไปโอบไหล่ผู้หญิงคนนั้น "นี่อุ่นรักเมียกูเอง" ผมมองสำรวจผู้หญิงที่เพื่อนเพิ

ธานินทร์ทำหน้าเหวอไปเลยเมื่อฉันอ้วกใส่เขา ซึ่งฉันเองก็ตกใจเหมือนกันไม่ได้ตั้งใจจะอ้วกใส่เขาจริง ๆ นะ แต่ฉันน่ะรู้สึกเหม็นกลิ่นตัวเขาจนรู้สึกคลื่นไส้มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น "ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวธาไปอาบน้ำใหม่ก็ได้" เขาพูดพลันยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน "รักไม่ต้องคิดมากนะ" "ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย" ฉันไหวไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะผินหน้ามองไปทางอื่น "เดี๋ยวธาไปเอาเสื้อผ้ามาอาบน้ำแล้วธาจะมาคุยกับรักเรื่องลูกนะ" "........" ฉันไม่ตอบอะไรเอาแต่มองหน้าธานินทร์นิ่ง ๆ จนธานินทร์เดินออกไปนอกบ้านเพื่อไปเอาเสื้อผ้าที่รถมาอาบน้ำใหม่ ฉันหันมองพ่อที่กำลังฉีกยิ้มเจื่อนให้ฉันอยู่ "พ่อตื่นเต้นไปหน่อยเลยพลั้งปากไป พ่อขอโทษนะ" พ่อเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเมื่อรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งหลุดพูดอะไรออกมา "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงซะวันหนึ่งเขาก็ต้องรู้อยู่ดี" แต่ไม่คิดว่าธานินทร์จะรู้เร็วขนาดนี้ไง แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่คิดจะโทษพ่ออยู่แล้วเพราะมันไม่ใช่ความผิดอะไรของท่านอีกอย่างฉันก็เข้าใจว่าพ่อตื่นเต้นและดีใจแค่ไหนที่ตัวเองกำลังจะเป็นตาและพ่อก็คงจะอยากอวดให้พี่อุ่นรักรู้เช่นกัน ลับหลังที่ธานินทร์เดินออก

หลายวันผ่านไปเพื่อน ๆ ของธานินทร์ร่วมถึงตัวของธานินทร์ก็พากันกลับบ้านเขาไป เหลือแค่พี่อุ่นรักคนเดียวที่ไม่ได้กลับไปพร้อมกับพวกเขา พี่อุ่นรักเธออยากอยู่กับพ่อกับฉันเลยเลือกที่จะไม่กลับไปพร้อมกับคนพวกนั้น ตอนแรกคอสเขาก็ไม่ยอมให้พี่อุ่นรักอยู่ที่นี่หรอกนะคะเขาอ้างว้างว่าเป็นห่วงพี่อุ่นรัก แต่สุดท้ายคอสก็ต้องยอมให้พี่อุ่นรักอยู่เพราะเข้าใจความรู้สึกของพี่อุ่นรักดีว่าเธออยากอยู่กับพ่อมากแค่ไหนประจวบเหมาะกับมีงานด่วนเข้ามาคอสเลยต้องบินกลับญี่ปุ่นด่วน เช่นเดียวกับธานินทร์ที่เขาบอกกับฉันว่าเขาต้องรีบกลับไปช่วยพ่อเขาทำงานและจะไปบอกข่าวดีเรื่องที่ฉันท้องให้พ่อกับแม่เขารู้ด้วย เขาบอกไม่กี่วันเขาจะมาหา ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดสักเท่าไหร่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ในเมื่อห้ามให้เขามาหาไม่ได้งั้นฉันจะทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตนสำหรับฉันก็แล้วกัน ตอนนี้พ่อให้ช่างเขาเข้ามาทำคาเฟ่ให้ฉันสองสามวันแล้วค่ะ พี่อุ่นรักก็เห็นดีเห็นงามกับสิ่งที่ฉันทำและเธอยังบอกอีกว่าเธอจะร่วมลงทุนร่วมกับฉันแล้วจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับฉันและพ่อถาวรณ์เลย ช่วยฉันทำคาเฟ่ ช่วยพ่อดูแลไร่ของเรา ฉันดีใจมากนะคะที่ได้ยินพี่ร

"หมาที่ไหนมากางเต็นท์นอนอยู่หน้าไร่เรา" พ่อฉันที่เพิ่งเปิดประตูลงจากรถมาเอ่ยถามฉันพลางหันไปมองธานินทร์ที่นั่งซดมาม่าสบายใจอยู่ "มันมาตั้งแต่ตอนไหน" ก่อนที่พ่อจะหันกลับมาถามฉัน "ตอนเย็นน่ะค่ะลากกระเป๋ามาตั้งสองใบ รักไล่ให้กลับไปก็ไม่ยอมกลับ ยอมมากางเต็นท์นอนอยู่หน้าไร่" ฉันบอกพ่อพลันทำหน้าเบื่อหน่าย "ก็ใจกล้าดี" พ่อมองไปทางธานินทร์อีกครั้งก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะออกมา "แต่จะได้สักกี่น้ำกัน" สบประมาทธานินทร์เสียงเข้ม ฉันขมวดคิ้วมองธานินทร์ที่กำลังฉีกยิ้มหวานส่งมาให้ฉันไม่พอแค่นั้นเขายังทำมือไอเลิฟยูส่งมาให้ด้วย "รักนะ" เขาตะโกนมา "ประสาท" ฉันตะโกนกลับก่อนจะเดินหนี "อย่าเดินเร็วเมียจ๋าเดี๋ยวลูกก็ออกมาวิ่งเล่นก่อนกำหนดคลอดหรอก" ฉันหยุดเดินก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เขา ธานินทร์ฉีกยิ้มหวาน "คิดถึงก็มานอนด้วยกันนะในเต็นท์น่ะอากาศดีมาก" ดีบ้าดีบออะไรกันร้อนตับแตกขนาดนี้ ฉันคิดในใจไม่ได้พูดออกไปให้ธานินทร์ได้ยิน ก่อนจะหันหน้ากลับมาสาวเท้าออกไปจากตรงนี้อย่างเร็วไว เดินเข้าบ้านมาได้ฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงอย่างคนหัวเสีย ยิ่งเห็นหน้าธานินทร์ก็ยิ่งหงุดหงิดอยากจะกระชากผมดกดำของเขาให้หลุดติ