All Chapters of เมียเก็บ: Chapter 1 - Chapter 10

ชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อว่า อ้อมรัก ไม่เคยง่ายอีกเลยตั้งแต่แต่งงานเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับแฟนหนุ่มที่คบหากันมานานถึงสามปีอย่าง ธา ธานินทร์ และถึงแม้ว่าเธอกับธานินทร์จะคบหากันมานานขนาดนั้นจวบจนแต่งงานกันก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ธานินทร์จะประกาศให้คนภายนอกรับรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเธอ รักของอ้อมรักกับธานินทร์เป็นความลับมาตลอดตั้งแต่เริ่มคบจนบัดนี้ที่แต่งงานและใช้ชีวิตด้วยกัน ธานินทร์ให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ใครล่วงรู้เรื่องความสัมพันธ์เพราะไม่อยากให้อ้อมรักตกเป็นเป้าสายตาของใครหรือแม้กระทั่งไม่อยากให้อ้อมรักตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านเนื่องจากธานินทร์เป็นคนรวยมั่งคั่งในขณะที่อ้อมรักเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าและเหมาะสมกับผู้ชายที่เป็นดั่งเทพบุตรอย่างธานินทร์เลยสักนิด ระยะเวลาที่ผ่านมาถึงแม้ว่าความรักของทั้งคู่จะเป็นเพียงรักลับ ๆ แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ความรักของทั้งคู่จะมีปัญหาธานินทร์ไม่เคยนอกใจหรือนอกกายไม่เคยคิดมองใครนอกจากอ้อมรัก ไม่เคยเลยสักครั้งที่ธานินทร์จะทำอ้อมรักเสียใจไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องให

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งเมื่อเจอการกระทำอันแสนเย็นชาของธานินทร์ที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเข้าไป เมื่อตั้งสติได้ฉันก็รีบสาวเท้าเดินตามหลังอีกคนไปติด ๆ ธานินทร์กำลังยืนถอดเสื้ออยู่พอดีและฉันที่กำลังยืนมองทุกอริยาบทของเขาอยู่ก็ได้เห็นรอยข่วนที่แผ่นหลังของเขา "หลังไปโดนอะไรมาอะ" ฉันถามพลางมองสบตาเขานิ่งพยายามเหลือเกินที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้มันสั่นในตอนที่ถามเขา ธานินทร์หันมามองหน้าฉันนิ่ง ๆ เขาดูไม่ได้ตกใจไม่ได้วิตกหรือกังวลอะไรสักนิดกับสิ่งที่ฉันถาม "ไม่รู้ครับ ธาไปอาบน้ำก่อนนะทำงานมาทั้งวันมันเหนื่อย" ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรธานินทร์ก็คว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปทันที ฉันยืนนิ่งอยู่แบบนั้นสมองของฉันกำลังทำงานอย่างหนักกับสิ่งที่ประสบพบเจออยู่ตรงหน้ากับความเฉยชาที่อีกคนมอบให้ไหนจะรอยแดงจ้ำ ๆ ที่เขาอ้างว่ายุงกัด รอยข่วนที่หลังที่เขาบอกว่าไม่รู้มันเกิดขึ้นเพราะอะไร เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปเร็วมากจนฉันตั้งรับไม่ทันทั้ง ๆ ที่เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านธานินทร์ยังดีอยู่แท้ ๆ อะไรกันที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กัน "ทำไมยังไม่นอน" ธานินทร์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถาม

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนฉันนั่งรอธานินทร์ถึงตีเท่าไหร่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหนลืมตาตื่นอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ตรงโซฟาที่เก่า ฉันค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือขึ้นเสยผมที่หล่นลงมาปกหน้าลวก ๆ มองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นฉันก็ต้องถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ พลางคิดในใจว่า 'เป็นอีกคืนแล้วสินะที่ฉันต้องมานอนรอเขาอยู่ตรงนี้ทั้งคืน' ฉันเดินกลับขึ้นห้องมาในเวลาต่อมาเอื้อมมือบิดลูกบิดประตูห้องช้า ๆ ผลักบานประตูห้องให้อ้าออกกว้างเบา ๆ เพราะกลัวว่าคนที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องจะตื่นแต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปฉันก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าภายในห้องมันว่างเปล่าไร้วี่แววของอีกคน เมื่อคืนธานินทร์ไม่ได้กลับบ้านสินะ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็ต้องลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้งแววตาเศร้าหมองของฉันกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องนอนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ฉันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเปิดประตูห้องน้ำออกมาเป็นจังหวะเดียวกันที่ธานินทร์เปิดประตูห้องเข้ามาเราสองคนสบตากันนิ่งโดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไร ธานินทร์เดินผ่านหน้าฉันไปอย่างไม่แยแสเขาเดินเข้ามาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าฉันนั่นจึงทำให้ฉันเห็นร่องรอยตามเนื้อตัวเขาอี

เมื่อเห็นว่าธานินทร์แต่งตัวเดินมาลงด้านล่างเตรียมที่จะออกจากบ้านไป ฉันรีบเดินขึ้นมาแต่งตัวใหม่เพื่อจะตามเขาไปในคืนนี้ แต่งตัวเสร็จฉันก็รีบวิ่งลงมาชั้นล่างออกมาหน้าบ้านเป็นจังหวะเดียวกันที่ธานินทร์ขับรถออกไป ฉันไม่ช้ารีบเดินมาขึ้นรถของตัวเองแล้วขับตามธานินทร์ไปติด ๆ ฉันขับรถตามธานินทร์มาจนถึงที่หมายเป็นผับหรูใจกลางเมืองที่ดังมากในโลกโซเซียลแต่ทว่าฉันไม่รู้จักหรอกนะ ในชีวิตของฉันมาในที่อโคจรแบบนี้ไม่เกินสองครั้งด้วยซ้ำ ฉันเดินเข้ามาในผับพลางกวาดสายตามองหาธานินทร์ที่เดินนำเข้ามาก่อนหน้า ก่อนที่สายตาของฉันจะปะทะกับร่างสูงโปร่งที่เดินขึ้นไปยังชั้นสองของผับฉันไม่รอช้ารีบก้าวขาฉับ ๆ เดินตามธานินทร์ไปอย่างเร็วไว ฉันเลือกที่จะนั่งโต๊ะห่างไกลจากธานินทร์ออกมาหน่อยมองเขาที่เดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนกลุ่มใหญ่ ธานินทร์นั่งได้ไม่รอจู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งที่ตักของเขา ฉันมองภาพที่ผู้หญิงคนนั้นก้มลงจูบปากธานินทร์ด้วยหัวใจที่บีบรัดกันแน่น ธานินทร์เองก็จูบตอบเธอกลับอย่างดูดดื่มโดยมีเสียงโห่แซวของเพื่อนธานินทร์ที่ร้องแซวชายหญิงคู่นั้นที่กำลังจูบกันอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแกมหัวเราะ

ฉันได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ก่อนจะเดินออกจากบ้านมาขึ้นรถของตัวเอง ฉันขับรถมาซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้บ้านเดินเลือกซื้อของเข้าครัวและขนมขบเคี้ยวที่ฉันกับธานินทร์ชอบกินเป็นประจำไปตุนเก็บไว้ ใช้เวลาอยู่ห้างนานพอสมควรเลยค่ะแล้วในจังหวะที่ฉันกำลังเข็นรถไปคิดเงินฉันเห็นนิ่มกำลังเดินยิ้มเข้ามาหาฉัน "ไม่คิดว่าจะเจอรักที่นี่" เป็นโยคแรกที่นิ่มพูดกับฉันทันทีที่เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า "บังเอิญจัง" "นั่นสิ" ฉันครางรับอย่างเห็นด้วยไม่คิดเลยว่าฉันจะบังเอิญเจอเธอที่นี่ทั้งที่คอนโดนิ่มไกลจากที่นี่พอสมควร "แล้วแกซื้อของเสร็จยัง" "เสร็จแล้วกำลังไปคิดเงินน่ะ" "งั้นดีเลย เสร็จจากนี่เราไปกินข้าวกัน" นิ่มไม่รอให้ฉันได้เอ่ยพูดอะไรเข็นรถเข็นที่มีของมากมายตรงไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินทันที เมื่อจ่ายเงินเสร็จก็พากันออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเอาของที่ซื้อมาจัดเรียงใส่รถ "แกจะไปกินข้าวร้านไหมอะนิ่ม แกไปรอฉันที่ร้านได้เลยนะเสร็จจากนี่เดี๋ยวฉันตามไป" ฉันหันไปบอกนิ่มที่ยืนรอฉันจัดของใส่รถอยู่ด้วยความเกรงใจ "ร้านภาภัคอะ" "ภาภัคเหรอ" ฉันทำหน้านึกนิดหน่อย "โอเคเดี๋ยวฉันตามไปแกล่วงหน้าไปก