All Chapters of เมียเก็บ: Chapter 31 - Chapter 37

หลังจากที่ฉันพูดคุยกับธานินทร์ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจหรือไม่เข้าใจแต่ทันทีที่เราคุยกันจบธานินทร์ก็เก็บของกลับบ้านเขาไปทันที เขาหายไปประมาณสองเดือนได้มั้งแล้วก็กลับมาหาฉันที่ไร่อีกครั้ง อายุฉันกับธานินทร์ก็ไม่ใช่น้อย ๆ กันแล้วนะคะแต่ทว่าการเจอเขาครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าเขาดูโตขึ้นมาก และการมาเจอกันอีกครั้งในรอบสองเดือนนั่นก็เพราะที่บ้านฉันไม่มีใครอยู่พ่อเดินทางไปคุยงานที่ต่างจังหวัด พี่อุ่นรักบินไปญี่ปุ่นไปตามหาคอสที่หายเข้ากลีบเมฆติดต่อไม่ได้มาเป็นเดือน ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้รู้เรื่องของพี่อุ่นรักเยอะเพราะเธอไม่ค่อยเล่าอะไรให้ฉันฟัง ฉันเองก็ไม่อยากเซ้าซี้ถามเมื่อไหร่ที่พี่อุ่นรักอยากบอกฉันก็พร้อมรับฟังเธอเสมอ และที่ธานินทร์มาหาฉันได้ก็เพราะพ่อฉันโทรไปหาเขาวานให้เขาช่วยพาฉันไปหาหมอเนื่องจากตอนนี้ฉันท้องแก่เดินเหินลำบาก ฉันบอกพ่อหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องโทรหาธานินทร์ให้มาฉันไปโรงพยาบาลคนเดียวได้สบายแต่ทว่าพ่อฉันก็ไม่ยอม พ่อให้เหตุผลกับฉันว่าท้องแก่แล้วไปไหนมาไหนคนเดียวมันไม่ดีเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน อีกอย่างอีหนูในท้องฉันก็มีพ่อให้ธานินทร์ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกมันไปหาหมอบ้างจะเป็นไร สุดท้ายฉันก็

#อ้อมรัก ฉันยืนมองรถของธานินทร์ที่ขับออกไปจนสุดสายตาก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านในเวลาต่อมา พ่อยืนกอดอกมองฉันก่อนจะอ้าแขนออกกว้างเห็นดังนั้นฉันเลยเดินเข้าไปสวมกอดพ่อแน่น "ไม่เป็นไรนะ" พ่อพูดพลางลูบศีรษะฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของฉันจะแผดเสียงร้องดังขึ้นมาเป็นพี่อุ่นรักที่คอลมาหา ฉันรีบกดรับสายเธอทันที "เซอร์ไพรส์" คนในสายตะโกนพร้อมชูมือให้ฉันกับพ่อดูแหวนที่สวมอยู่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ "คอสขอหนูแต่งงานค่ะพ่อ" เธอบอกพ่อด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข "ไอ้คอสดูลงทุนจังเนาะ ยอมหายไปเป็นเดือนให้ลูกพ่อถ่อสังขารไปหา" พ่อว่าให้คอสที่ยืนยิ้มด้านหลังพี่สาวของฉัน "ก็เงินผมหมดไงครับพ่อตา" "รวยล้นฟ้าทำพูด" พ่อฉันกระแนะกระแหนคอส จากนั้นฉันพ่อและพี่อุ่นรักก็คุยกันอีกพักใหญ่ ก่อนที่พี่อุ่นรักจะเป็นคนขอตัววางสายเพราะถึงเวลาที่พ่อแม่คอสนัดข้าวแล้ว พี่อุ่นรักเล่าให้ฟังว่าที่คอสหาย เขาแค่เตรียมเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานพี่อุ่นรักไว้แล้วแกล้งทำเป็นโกรธ ทำเป็นไม่พอใจ ทำเป็นหายไปให้พี่อุ่นรักกระวนกระวายใจแล้วบินไปหาเขาในที่สุดและเหตุผลที่คอสลงทุนขนาดนั้นก็แค่อยากจะขอพี่อุ่นรักแต

ฉันปล่อยให้ธานินทร์นอนหลับโดยที่ฉันนั่งเฝ้าเขาเงียบ ๆ ไม่ห่างไปไหนเฝ้ามองดวงหน้าซีดเผือดของเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะเอื้อมมือบางแตะสัมผัสลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาของธานินทร์เบา ๆ ไว้พรุ่งนี้เขาตื่นมาฉันจะถามเขาให้แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ทำไมเขาถึงได้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหนรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือของใครบางคนกำลังลูบศีรษะฉันอยู่ "อือ" ฉันส่งเสียงครางอื้ออึงพลางขยับตัว "ตื่นแล้วเหรอ" ตามด้วยเสียงของธานินทร์ที่เอ่ยถามฉันโดยที่มือของเขาได้ผละออกไปจากศีรษะฉันเรียบร้อย เมื่อเห็นฉันมองธานินทร์ก็ยิ้มบาง ๆ ให้ "เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนไหม" ฉันมองธานินทร์อย่างพินิจพิจารณาสีหน้าของเขาในตอนนี้ดูดีกว่าเมื่อวานที่เจอกันมาก "ไม่ ธาไม่ได้เป็นอะไรแล้ว" "อือ" ฉันขานรับแต่ตายังมองเขาอยู่ "แล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้หมอบอกรักว่าภายในของธาบอบช้ำเหมือนร่างกายกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างธาไปโดนอะไรมาเหรอ" ฉันถามพลางจ้องตาธานินทร์นิ่งอย่างต้องการคำตอบ "เมื่อวานธาขับรถเร็วไปหน่อยน่ะกะจะมาให้ทันเป่าเค้กทีน่า ระหว่างขับรถมาฝนต

ห้าเดือนผ่านไป ห้าเดือนที่กลับมาใช้ชีวิตคู่กับธานินทร์การใช้ชีวิตของเราเปลี่ยนไปจากเดิมมาก มันดีขึ้นจนไม่น่าเชื่อ ฉันไม่ได้เป็นเมียลับ เมียเก็บของธานินทร์อีกต่อไปเพราะรายนั้นเป็นคนเปิดเผยเองทุกอย่าง ลงรูปฉันกับทีน่าลงเฟซบุ๊ก ลงไอจีทุกวันเลยก็ว่าได้ ธานินทร์ในตอนนี้น่ะคลั่งรักฉันกับลูกมาก เขาเหมือนธานินทร์คนเก่าของฉันเลยตลอดสามปีที่ฉันกับธานินทร์เป็นแฟนกันเขาเป็นแบบนี้มาตลอด คลั่งรักฉัน ดูแล เอาอกเอาใจแต่น่าเสียดายที่เขาดันมาตกม้าตายหลังจากแต่งงานได้ไม่นาน แรก ๆ ที่ธานินทร์เปิดตัวฉันกับลูกชาวโซเชียลพากันมาถล่มเฟซบุ๊ก ไอจีฉันยับเลยค่ะ กระแนะกระแหนฉันด้วยคำพูดหยาบคาย 'บ้างก็บอกตอนจะเลิกกันทำเล่นใหญ่ ตอนนี้เป็นไง อาหารหมารัว ๆ' และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ฉันกังวลมาตลอดแต่ก็พอทำใจยอมรับได้ เพราะตอนจะเลิกกันฉันแฉธานินทร์ไว้มากจริง ๆ สุดท้ายก็กลับมาคืนดีกันไม่แปลกที่คนจะพากันเข้ามากระแนะกระแหนฉัน ธานินท์เขาก็ให้กำลังใจฉันบอกฉันว่าอย่าไปใส่ใจกับคำพูดของคนพวกนั้น ให้โฟกัสแค่ครอบครัวของเราที่วันนี้มีความสุขมากก็พอ นานวันเข้าคนที่เคยเข้ามาด่าก็พากันจางหาย พวกเขาเลิกด่าฉันแล้วหันกลับมา