All Chapters of ใต้เงาหนามกุหลาบ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงกระซิบกระซาบคงเป็นดนตรีประกอบชีวิตของ เมลดาไปเสียแล้ว ทุกย่างก้าวที่เธอเหยียบลงบนพื้นบริษัทของภริช พนักงานต่างพากันก้มหน้าหลบตา แต่ลับหลัง กลับส่งสายตาเหยียดหยามราวกับเธอเป็นเชื้อโรคร้ายที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้เมลดาเชิดหน้าขึ้น กรีดนิ้วลงบนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยจริตที่น่าหมั่นไส้ที่สุด"มองอะไรกันนักหนา งานการไม่มีทำกันหรือไง หรือต้องให้ฉันบอกภริชให้ไล่พวกแกออกให้หมด ถึงจะสำนึกได้ว่าใครคือว่าที่เมียเจ้าของบริษัท"เธอกวาดสายตาคมกริบมองพนักงานสาวกลุ่มหนึ่งที่แอบนินทาจนพวกนั้นต้องรีบแยกย้าย เมลดาเหยียดยิ้มร้ายกาจสะใจ แต่ข้างในหัวใจเธอกลับหนาวเหน็บ เธอรู้ดีว่าคำว่าว่าที่เมียมันเป็นเพียงหัวโขนที่เธอยื้อไว้เพื่อเป็นเกราะป้องกันไม่ให้พ่อของเธอบุกเข้ามาทำลายภริชได้ถนัดมือนักเธอเดินดิ่งไปยังห้องทำงานท่านประธานโดยไม่รอให้ใครอนุญาต เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือเนตรทรายกำลังยืนเช็ดโต๊ะทำงานให้ภริช ทั้งสองคนดูสนิทสนมและบรรยากาศดูอบอุ่นจนเมลดาคันยิบในใจ"อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางซินเดอเรลล่าฉบับอัปเกรดนี่เอง"เมลดาโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาเสียงดังปัง "นี่เธอเป็นพนักงานฝ่ายจัด

เสียงล้อรถที่บดลงบนกรวดหน้าคฤหาสน์อัครเดชเดชาดังราวกับเสียงตัดสินโทษประหาร เมลดาพยุงร่างกายที่บอบช้ำลงจากรถแท็กซี่ เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเชิดหน้าชูคอเหมือนทุกครั้ง แผ่นหลังที่เพิ่งถูกทำแผลมายังคงแสบแปลบทุกจังหวะที่ขยับเขยื้อน ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ เมฆา ที่พุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมยาวสลวยของเธอแล้วกระชากอย่างแรง "ฤทธิ์มากนักนะอีเมลดา ก่อเรื่องจนเข้าโรงพยาบาลเพื่อให้ไอ้ภริชมันสงสารงั้นเหรอ ที่จริงมันต้องนั่งรถคันนั้นไปแล้ว เมืื่อไหร่แกจะเลิกบ้าผู้ชายสักที!" "โอ๊ย! พี่เมฆา... หนูเจ็บ!" เมลดาครางประท้วง น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาขณะถูกลากเข้าไปในห้องโถงที่มี มนตรี นั่งจิบไวน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แกทำให้ฉันขายหน้า เมลดา ทำเสียงานไม่รู้กี่ครั้ง ไร้ประโยชน์สิ้นดี" มนตรีวางแก้วไวน์ลงเสียงดังปัง "แกทำงานพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฉันเริ่มสงสัยว่าแกตั้งใจจะทรยศฉัน" เมลดาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าถ้าพ่อสงสัยมากกว่านี้ ชีวิตของภริชจะตกอยู่ในอันตรายทันที เธอจึงฝืนกลั้นความเจ็บปวด คลานเข่าเข้าไปกอดขาผู้เป็นพ่ออย่างอ้อนวอน ภาพคุณหนูผู้สูงส่งห

ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังยังไม่ทันทุเลา เมลดาก็ต้องกลับมาเผชิญกับนรกบนดินอีกครั้ง ทันทีที่เธอเดินเข้าสู่ตัวบ้าน บรรยากาศเงียบเชียบ แต่ทว่ากลับรู้สึดถึงแรงกดดันทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ มนตรีและเมฆานั่งรออยู่แล้ว ราวกับมัจจุราชที่รอขยี้วิญญาณของนักโทษ "แกมันไม่ได้เรื่อง เมลดา!" เพียะ! ฝ่ามือของมนตรีฟาดลงบนใบหน้าสวยที่บวมช้ำอยู่แล้วจนเมลดาล้มคว่ำลงกับพื้น ความคาวของเลือดคลุ้งไปทั่วปาก เมฆาก้าวเข้ามาเตะซ้ำที่ชายโครงจนเธอตัวงอเป็นกุ้ง "ทำไมคะ..." เมลดาเค้นเสียงสะอื้นออกมา "หนูยังเป็นลูกสาวพ่อ ยังเป็นน้องสาวพี่อยู่หรือเปล่า ทำไมถึงทำกับหนูเหมือนไม่ใช่คนแบบนี้?" มนตรีหัวเราะในลำคอ แววตาไม่มีความเมตตาแม้แต่นิดเดียว "ก็เพราะแกเป็นลูกสาวไง ถึงต้องมีประโยชน์ต่อตระกูลอัครเดชเดชา ความมั่งคั่งในอนาคตมันแลกมาด้วยความลำบากแค่ไม่กี่อย่าง แต่นังคนโง่อย่างแกกลับทำแผนพังทุกรอบ!" "หนูแค่ไม่อยากให้ใครต้องตาย เรามีวิธีอื่นอีกมากมาย อย่าถึงกับฆ่าใครเลยนะคะคุณพ่อ พี่เมฆ..." "หุบปาก!" เมฆาตะคอก "ต่อจากนี้ไป แกไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้อีก ฉันกับพ่อจะจัดการไอ้ภริชเอง ปล่อยให้คนโง่ๆ อย่างแกทำหน้าที่ข

ในงานกาล่าดินเนอร์ระดับมหาเศรษฐีไม่ได้ทำให้หัวใจของเมลดาอบอุ่นขึ้นแม้แต่นิดเดียว เธอสวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขรึม ยืนหลบอยู่ในมุมมืดมองดู ภริช ที่เดินเคียงข้างเนตรทรายออกงานอย่างสง่างาม ทั้งคู่ดูเหมือนกิ่งทองใบหยกที่ใครเห็นก็ต้องอิจฉา ความเจ็บช้ำเกาะกินอยู่ภายในใจ แต่ทว่าวันนี้คือวันที่ต้องตัดสินชะตา ของครอบครัวเธอ แต่สำหรับเธอ มันคือภาพสุดท้ายที่เธออยากจำไว้ก่อนที่พายุใหญ่จะพัดทำลายทุกอย่าง เธอจ้องมองไปที่ภริชนิ่งด้วยสายตาแห่งความรัก แต่ทว่าต้องรีบปรับท่าทีให้ดูร้ายกาจ เพื่อให้เขาออกห่าง และรอดแผนการนี้ไปให้ได้ ในกระเป๋าคลัตช์ใบหรูของเธอมีแฟลชไดรฟ์และเอกสารสำคัญที่นักสืบเพิ่งส่งมาให้ มันคือหลักฐานการยักยอกเงิน การฟอกขาว และแผนการฆาตกรรมที่พ่อและพี่ชายของเธอเตรียมใช้จัดการครอบครัวภริช "แสงดาว ฉันฝากนี่ให้ภริชด้วยนะ" เมลดาพึมพำขณะยื่นซองเอกสารให้เพื่อนสนิทที่ลอบมาเจอกันหลังงาน "เมย์... ทำไมแกไม่เอาไปให้เขาเองวะ ถ้าภริชเห็นหลักฐานพวกนี้ เขาจะรู้ทันทีว่าแกคือคนที่ช่วยเขามาตลอด เขาจะเลิกเกลียดแกนะเมย์" แสงดาวคว้าแขนเพื่อนไว้ด้วยความสงสาร เมลดาแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตา "เข

ภริชเขาอยากพิสูจน์ว่าเมลดาแกล้งช่วยเนตรทรายเพื่อเอาตัวรอด หรือเธอเป็นอย่างที่เนตรทรายบอกจริงๆ และเขาจะใช้เวลาต่อจากนี้ ขยี้ศักดิ์ศรีของคุณหนูผู้สูงส่งให้จมดิน เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่แว้งมากัดเขาได้อีก และไม่คิดแก้แค้น เมลดาไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงพยักหน้าเบาๆ ชดใช้งั้นเหรอต่อให้ต้องชดใช้ด้วยชีวิต... ฉันก็ยอมภริช ขอแค่คุณปลอดภัยก็พอ แล้วฉันก็ทำสำเร็จ จากนี้ ฉันไม่มีหน้าจะไปอาละวาดคุณได้อีกแล้ว แม้แต่จะรักคุณ ฉันก็คงไม่กล้าอีกแล้ว เธอคิดและมองเขานิ่ง สองมือกำชายผ้าชุดราตรีแน่น หลังจากสิ้นเสียงคำสั่งที่เย็นเยียบของภริช เขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดมือข้างที่เคยสัมผัสโดนตัวเมลดาอย่างรุนแรง เช็ดเน้นไปที่ปลายนิ้วราวกับว่าเขาเพิ่งไปสัมผัสโดนสิ่งปฏิกูลที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิตมา ภริชขว้างผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นลงบนพื้นตรงแทบเท้าของเมลดา ก่อนจะหันหลังกลับไปประคองเนตรทรายด้วยท่าทางที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เมลดาค่อยๆยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เขาทิ้งอย่างรังเกียจขึ้นมา ชิ้นที่สองที่เธอได้ของจากเขา เธอจะเก็บมันไว้อย่างดี ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ของที่คุณทิ้งไปก็ตาม ขอแค่เป็นคุณ ฉันจะรักษาทุ