All Chapters of ใต้เงาหนามกุหลาบ: Chapter 1 - Chapter 7

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของโรงพยาบาลเอกชนหรู เมลดาในชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่รัดรูปก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่จองหอง ใบหน้าสวยจัดถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจนดูไร้ที่ติ แต่แววตาของเธอกลับแข็งกร้าวราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเธอกระชากประตูห้องพักฟื้นวีไอพีออกโดยไม่คิดจะเคาะ สิ่งแรกที่เห็นคือภาพของภริช ชายหนุ่มที่เป็นทั้งคู่หมั้นและผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ กำลังประคองแก้วน้ำให้เนตรทราย พนักงานสาวในบริษัทที่เขามักจะให้ความเมตตาเสมอ"สร้างภาพเก่งจังเลยนะแม่คุณ สำออยจนผู้ชายเขาต้องมาคอยประเคนน้ำประเคนท่าให้ถึงเตียง"น้ำเสียงเหยียดหยามของเมลดาทำให้บรรยากาศที่เคยสงบเงียบพังทลายลง ภริชขมวดคิ้วแน่น เขาวางแก้วน้ำลงแล้วลุกขึ้นยืนบังหน้าเนตรทรายเอาไว้ทันที"เมลดา คุณมาทำไมที่นี่ ผมบอกแล้วไงว่าทรายเขาป่วยเพราะทำงานหนักให้บริษัทผม คุณไม่ควรมาหาเรื่องเขาในที่แบบนี้""ทำงานหนักงั้นเหรอ?" เมลดาหัวเราะขึ้นจมูก พลางก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบจะปะทะหน้ากับภริช "หรือว่านอนหนักจนไม่มีแรงลุกกันแน่คะภริช คุณก็ซื่อบื้อให้ยัยนี่ปั่นหัวอยู่ได้ มันก็แค่ผู้หญิงหิวเงินที่อยากจะอัพเกรด

บรรยากาศในคฤหาสน์อัครเดชเดชาค่ำคืนนี้ช่างหนาวเหน็บกว่าที่เคย เมลดายืนหลบอยู่ในเงามืดหน้าห้องทำงานของพ่อ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบจะหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด "วันมะรืนตอนงานกุศล ฉันจะให้คนสลับตัวคนขับรถของมัน" เสียงของมนตรีเย็นเยียบ "พอรถมันวิ่งออกนอกเขตเมือง เบรคจะใช้การไม่ได้ และจะชนเข้ากับสิบล้อที่ฉันเตรียมไว้ ทุกอย่างจะดูเหมือนอุบัติเหตุ จากนั้นแกก็รีบเอาเอกสารโอนหุ้นที่ฉันปลอมลายเซ็นมันไว้ไปจัดการให้เรียบร้อย" "แล้วเมลดาละครับพ่อ ถ้ามันรู้เรื่องเข้า..." เสียงของเมฆาถามขึ้น "นังลูกไม่รักดีนั่นน่ะเหรอ?" มนตรีหัวเราะอย่างสมเพช "ถ้ามันยังบ้าผู้ชายและโง่ไม่เลิก ก็กำจัดมันไปพร้อมๆกับไอ้ภริชเลยก็ได้ ฉันเลี้ยงมันมาเพื่อให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่ให้มันมาเป็นหลงผู้ชาย" เมลดาเย็นวาบไปทั้งตัว มือเรียวบางปิดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกไปบดขยี้ เธอต้องหาทางขวาง เธอต้องช่วยภริช วันต่อมา ... เมลดาบุกไปที่บริษัทของภริชตั้งแต่เช้าตรู่ เธอเห็นเขาเดินออกมาจากรถพร้อมกับเนตรทรายที่ถือกระเป๋าเอกสารให้ ท่าทางที่เ

"หึ... หมดสภาพจนต้องมาเกาะงานการกุศลหาข้าวกินแล้วเหรอเมลดา?" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้เมลดาชะงัก เธอค่อยๆ หันไปพบกับ ภริช ที่ยืนถือแก้วแชมเปญเคียงคู่กับเนตรทราย สายตาของเขามองเธอด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด "ภริช..." เมลดาพยายามกลืนอาหารลงคอที่แห้งผาก "ผมเพิ่งรู้นะว่าตระกูลอัครเดชเดชาตกอับจนไม่มีข้าวจะให้ลูกสาวกิน ถึงได้มายืนโซ้ยอาหารในงานอย่างกับคนตะกละแบบนี้ ดูสิ... ปากเปรอะเปื้อนไปหมด น่ารังเกียจจริงๆ" "มันเรื่องของฉัน คุณมายุ่งอะไรด้วย" เมลดาโต้กลับทั้งที่มือยังสั่น เธอพยายามจะเดินหนี แต่ภริชกลับคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบมหาศาลทำให้จานอาหารในมือเธอหลุดร่วงลงพื้น เพล้ง! อาหารที่เธอโหยหาตกลงไปกองกับพื้น แตกกระจายไม่ต่างจากศักดิ์ศรีของเธอ เมลดาเซเล็กน้อยจากแรงผลัก เธอจ้องมองเศษอาหารบนพื้นด้วยความรู้สึกใจจะขาด... นั่นคืออาหารมื้อแรกในรอบสามวันของเธอ "คุณทำบ้าอะไรภริช?" เมลดามองจานที่ตกกระจายลงพื้น ขอบตาร้อนผ่าว แต่ต้องเก็บอาการ "ทำไม เสียดายเหรอ อยากจะก้มลงไปกินบนพื้นด้วยไหมล่ะ?" ภริชถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมลดาเงยหน้าขึ้น ผู้คนในงานต่างเดินมามุง เสียงซุบซิบ เสียงหัวเราะทำให้เธอร

เย็นวันนั้น เมลดาในชุดเดรสสีดำเรียบหรูแต่ดูภูมิฐาน เธอใส่แว่นดำบิ๊กไซส์เพื่อปกปิดดวงตาที่บวมเปล่งจากการร้องไห้อย่างหนักมาทั้งวัน เธอหอบดอกไม้ช่อใหญ่มาที่สุสานเงียบสงัด เธอนั่งลงหน้าหลุมศพของแม่ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง และทรุดฮวบลงบนผืนหญ้า มือที่สั่นเทาลูบไล้ไปตามรูปภาพของหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายเธอด้วยความคิดถึงจับใจ นี่คือสถานที่เดียวที่เธอจะได้ระบายความทุกข์ทั้งหมดที่มี "แม่คะ... หนูเหนื่อยจังเลย" เสียงของเมลดาแหบพร่า "หนูพยายามปกป้องเขา แต่เขายิ่งเกลียดหนูมากขึ้นทุกวัน พ่อกับพี่ชายเขากลายเป็นปีศาจไปแล้วค่ะแม่ ถ้าหนูไปอยู่กับแม่ตอนนี้ แม่จะยอมให้หนูอยู่ด้วยไหมคะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...ฮึกกๆ" เธอซบหน้าลงกับแท่นหินเย็นเฉียบ สะอื้นไห้จนตัวโยนในที่ที่ไม่มีใครเห็น ความอ่อนแอที่ถูกสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าโลกภายนอกระเบิดออกมาจนหมดสิ้น เธอเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง เล่าถึงความรักที่ต้องแลกด้วยชีวิต และความเสียสละที่ไม่มีใครเคยมองเห็น "แต่หนูจะไม่ยอมค่ะแม่ สิ่งที่พ่อกับพี่เมฆทำ พวกเขาต้องชดใช้ เมย์จะขัดขวางทุกวิถีทาง ถึงเมย์จะต้องตายก็ตามค่ะแม่" หลังจากออกจากสุสาน เมลดาไปห้างสรรพสิ