ตอนที่ 7 ตั้งคำถามจากคนที่จากไป /2

เย็นวันนั้น เมลดาในชุดเดรสสีดำเรียบหรูแต่ดูภูมิฐาน เธอใส่แว่นดำบิ๊กไซส์เพื่อปกปิดดวงตาที่บวมเปล่งจากการร้องไห้อย่างหนักมาทั้งวัน เธอหอบดอกไม้ช่อใหญ่มาที่สุสานเงียบสงัด

เธอนั่งลงหน้าหลุมศพของแม่ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง และทรุดฮวบลงบนผืนหญ้า มือที่สั่นเทาลูบไล้ไปตามรูปภาพของหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายเธอด้วยความคิดถึงจับใจ นี่คือสถานที่เดียวที่เธอจะได้ระบายความทุกข์ทั้งหมดที่มี

"แม่คะ... หนูเหนื่อยจังเลย" เสียงของเมลดาแหบพร่า

"หนูพยายามปกป้องเขา แต่เขายิ่งเกลียดหนูมากขึ้นทุกวัน พ่อกับพี่ชายเขากลายเป็นปีศาจไปแล้วค่ะแม่ ถ้าหนูไปอยู่กับแม่ตอนนี้ แม่จะยอมให้หนูอยู่ด้วยไหมคะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...ฮึกกๆ"

เธอซบหน้าลงกับแท่นหินเย็นเฉียบ สะอื้นไห้จนตัวโยนในที่ที่ไม่มีใครเห็น ความอ่อนแอที่ถูกสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าโลกภายนอกระเบิดออกมาจนหมดสิ้น เธอเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง เล่าถึงความรักที่ต้องแลกด้วยชีวิต และความเสียสละที่ไม่มีใครเคยมองเห็น

"แต่หนูจะไม่ยอมค่ะแม่ สิ่งที่พ่อกับพี่เมฆทำ พวกเขาต้องชดใช้ เมย์จะขัดขวางทุกวิถีทาง ถึงเมย์จะต้องตายก็ตามค่ะแม่"

หลังจากออกจากสุสาน เมลดาไปห้างสรรพสินค้าเพื่อขายกระเป๋าใบสุดท้ายที่พอจะมีมูลค่า เธอโอนเงินทั้งหมดให้นักสืบย้ำว่าต้องได้หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดเพื่อล้มล้างพ่อและพี่ชายให้ได้

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้าง สายตาก็ปะทะเข้ากับภริชและเนตรทราย ทั้งคู่กำลังเดินเคียงข้างกันกระหนุงกระหนิงเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน เมลดาใจสั่นระรัว

เธอรีบกระชับแว่นดำให้แน่นขึ้น ก้มหน้าลงต่ำเพื่อเดินผ่านพวกเขาไปให้เร็วที่สุด และพยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอ เธอไม่อาจจะเข้าไปทักพวกเขาได้เช่นเคย เพราะมีภารกิจต้องทำ แต่ในใจนั้นแตกสลายสิ้นดี

แต่ทว่า น้ำตามันกลับไม่รักดี มันไหลพรากออกมาจากใต้กรอบแว่นหยดลงบนพื้นทางเดิน เธอไม่อาจบังคับมันได้อย่างเช่นเคย มันเจ็บปวดไปหมด เธอรีบก้มหน้าเดินไปอย่างเงียบที่สุด ไม่มีเวลาแล้ว เธอต้องรีบทุกฝีก้าวเพื่อที่จะต้องนำหน้าพ่อและพี่

ภริชหยุดชะงัก เขารู้สึกถึงรังสีบางอย่างที่คุ้นเคย เมื่อหันไปเห็นหญิงสาวชุดดำที่เดินก้มหน้าก้มตาจากไปจนไหล่แทบจะชนกัน ก็เห็นว่าเป็นเขา ทำเป็นเมินได้ยังไง เกินไปแล้ว ดีเหมือนกัน เขาคิดในใจ

ซึ่งสวนทางกับจิตใจของเขา ในวันที่เมลดาเย็นชาไม่ทักทาย จิตใจของเขากลับไม่สงบสุข เขาอยากรู้ว่าเธอเป็นอะไร ทำอะไร หรือว่ากำลังวางแผนอาละวาดอะไรเขาอีก

เขารู้สึกว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เมลดาที่เขาเคยรู้จักต้องพุ่งเข้ามาอาละวาด ต้องเข้ามาด่าทอ แต่วันนี้เธอกลับนิ่งเฉยราวกับธาตุอากาศ เขาเดินเคียงข้างไปกับเนตรทราย ที่ก็จ้องมองเขาแปลกๆ อยู่ๆเขาก็หยุดและหันมาพูดกับทราย

"ทราย รอตรงนี้แป๊บนึงนะ" ภริชรีบบอกเนตรทรายแล้วเดินกึ่งวิ่งตามเมลดาไป เนตรทรายมองดูภริชแล้ว ก็คิดในใจ ถึงคุณจะบอกว่าเกลียดเมลดา แต่สายตาของคุณไม่เคยปล่อยเมลดาไปได้เลย เนตรทรายมองตามหลังภริช

ภริชก้้าวเท้ายาวๆเดินเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันที่หน้าบันไดหนีไฟแล้วกระชากเธอเข้าไปข้างในซึ่งไร้ผู้คน

เมลดาพยายามดิ้นหนีด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ร่างกายที่ขาดสารอาหารและบอบช้ำไม่มีทางสู้แรงเขาได้ ภริชดันร่างเธอเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ ร่างกายของเขาแนบชิดกับเธอจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว

"หายหัวไปไหนมาหลายวัน เมลดา วางแผนชั่วอะไรอยู่อีกงั้นเหรอ?" ภริชพ่นคำร้ายกาจใส่หน้าเธอ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และใช้ร่างใหญ่ของตัวเองแนบไปกับลำตัวเพื่อไม่ให้เธอดิ้นอีก

เมลดาเลือกที่จะนิ่ง เธอไม่เถียง ไม่ด่ากลับเหมือนทุกที เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านเลนส์แว่นสีเข้ม เสียงที่เขาด่าและต่อว่าเธอต่างๆนานา แต่เธอกลับไม่ได้ฟังและพลางคิดในใจ ดีจัง... ได้มองหน้าเขาใกล้ๆ แบบนี้ คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะเมลดานี่คงเป็นโอกาสเดียวและโอกาสครั้งสุดท้ายที่จะได้ใกล้เขาขนาดนี้ และมองเขาใกล้ๆแบบนี้ เสียงในใจดังขึ้น

เมลดาอยากจะจ้องมองเขาแบบนี้ให้นาน เพราะเธอก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่า แผนการช่วยเขาครั้งนี้ เธอจะรอดจากเงื้อมมือของพ่อและพี่ชายได้หรือไม่

ภริชเบียดร่างของตัวเองชิดกับเมลดาอีกจนไม่เหลือช่องว่าง ในขณะที่เมลดาตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

"พูดสิ ใบ้กินหรือไง หรือว่าใช้เงินหมดจนไม่มีแรงด่าคนแล้ว?"

ภริชที่เห็นท่าทางเฉยชาของเธอเริ่มหงุดหงิด เขาเอื้อมมือไปถอดแว่นดำของเธอออกอย่างแรง

"อย่าถอดนะ!"

เมลดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ไม่ทันแล้ว ภริชชะงักไปราวกับถูกแช่แข็ง เมื่อเห็นดวงตาที่บวมช้ำอย่างหนักและรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ หัวใจของภริชกระตุกวูบอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณ... ร้องไห้ทำไม?" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

เมลดาสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม เธอรีบคว้าแว่นกลับมาสวมแล้วเชิดหน้าขึ้นทั้งที่ตัวยังสั่น ทำตัวให้เหมือนทุกครั้งเพื่อกลบเกลื่อน

"ร้องไห้เหรอคะ เปล่าค่ะ..ตาฉันอักเสบฉันมาหาหมอ ใช่สิเห็นแบบนี้แล้วคุณคงสมเพชฉันมากสินะที่เห็นฉันสภาพนี้"

"เมลดา ผม..." เขานิ่งไป ครั้งนี้รู้สึกเหมือนว่าเมลดากำลังโกหก

"กลับไปหาเนตรทรายเถอะค่ะภริช" เธอพูดเสียงเรียบเย็นแต่สั่นเครือ

"อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างฉันเลย ฉันมีธุระอีกหลายอย่างต้องทำ"

เมลดาเชิดหน้าอย่างผยอง และหมุนตัวเปิดประตูบันไดหนีไฟแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภริชยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดที่กัดกินหัวใจ

เขามองมือตัวเองที่เพิ่งสัมผัสตัวเธอ เธอตัวเย็นเฉียบและผอมบางจนน่ากลัว ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง คำพูดที่เย็นชาไร้ความรู้สึกนั่น เหมือนไม่ใช่ตัวตนของเธอ

เกิดอะไรขึ้นกับเมลดากันแน่ และทำไมคำที่เธอพูดเหมืือนมีอะไรแอบแฝง ถึงฟังดูเหมือนเธอจะไม่มาเจอเขาอีก เขายกมือขึ้นทาบหน้าอกข้างซ้ายที่รู้สึกถึงความวูบโหวงในใจ

ภริชไม่รู้เลยว่า ภายใต้แว่นดำและท่าทางทระนงนั้น เมลดากำลังแบกรับแผนการฆาตกรรมและทำลายครอบครัวของเขา ที่ครอบครัวเธอเตรียมไว้ และเธอกำลังจะใช้ชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมดนี้เพียงลำพัง

จบตอนที่ 7/2