ตอนที่ 5 ความหิวโหยทำให้ไร้ความอาย

"หึ... หมดสภาพจนต้องมาเกาะงานการกุศลหาข้าวกินแล้วเหรอเมลดา?"

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้เมลดาชะงัก เธอค่อยๆ หันไปพบกับ ภริช ที่ยืนถือแก้วแชมเปญเคียงคู่กับเนตรทราย สายตาของเขามองเธอด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด

"ภริช..." เมลดาพยายามกลืนอาหารลงคอที่แห้งผาก

"ผมเพิ่งรู้นะว่าตระกูลอัครเดชเดชาตกอับจนไม่มีข้าวจะให้ลูกสาวกิน ถึงได้มายืนโซ้ยอาหารในงานอย่างกับคนตะกละแบบนี้ ดูสิ... ปากเปรอะเปื้อนไปหมด น่ารังเกียจจริงๆ"

"มันเรื่องของฉัน คุณมายุ่งอะไรด้วย" เมลดาโต้กลับทั้งที่มือยังสั่น เธอพยายามจะเดินหนี แต่ภริชกลับคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบมหาศาลทำให้จานอาหารในมือเธอหลุดร่วงลงพื้น

เพล้ง!

อาหารที่เธอโหยหาตกลงไปกองกับพื้น แตกกระจายไม่ต่างจากศักดิ์ศรีของเธอ เมลดาเซเล็กน้อยจากแรงผลัก เธอจ้องมองเศษอาหารบนพื้นด้วยความรู้สึกใจจะขาด... นั่นคืออาหารมื้อแรกในรอบสามวันของเธอ

"คุณทำบ้าอะไรภริช?" เมลดามองจานที่ตกกระจายลงพื้น ขอบตาร้อนผ่าว แต่ต้องเก็บอาการ

"ทำไม เสียดายเหรอ อยากจะก้มลงไปกินบนพื้นด้วยไหมล่ะ?" ภริชถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมลดาเงยหน้าขึ้น ผู้คนในงานต่างเดินมามุง เสียงซุบซิบ เสียงหัวเราะทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าที่สุดในชีวิต ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและความแค้นที่ถูกกดทับ เธอกำลังจะเดินหนีเพื่อไปเอาจานใหม่

แต่เธอดันเห็นพ่อกับพี่ชายเดินเข้ามาในงานพอดี แผนการร้ายต้องดำเนินต่อ เธอต้องเป็นนางร้ายที่น่ารังเกียจที่สุด เธอรีบหันกลับมา

"ใช่! ฉันเสียดาย และฉันจะเอาคืนกับคนที่ทำให้ฉันอารมณ์เสีย"

เมลดาถลาเข้าไปกระชากแขนเนตรทรายที่ยืนหลบหลังภริช เธอเงื้อมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงบนใบหน้าของเนตรทรายเต็มแรง

เพียะ!

เนตรทรายล้มลงไปกองกับพื้น

"ฮือออ คุณเมลดา ทรายทำอะไรผิดคะ" เนตรทรายยกมือขึ้นกุมใบหน้าน้ำตาร่วง เมลดาจ้องมองเนตรทรายนิ่งด้วยใจที่ปวดร้าว เธอขบกรามแน่นเพื่อกักเก็บความรู้สึกทั้งหมด

ทราย... ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ เมลดาพร่ำบอกในใจพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตา เธอทำท่าจะเข้าไปตบซ้ำ แต่ภริชคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน เขาจ้องเธอด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

"เธอมันไม่ใช่คน เมลดา ตามฉันมานี่"

ภริชลากตัวเมลดาออกไปจากห้องโถง ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน เขาเหวี่ยงเธอเข้าไปในมุมมืดหน้าห้องน้ำที่ไร้ผู้คน ก่อนจะผลักเธอจนหลังไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรง

"อั่ก!" เมลดาครางออกมาด้วยความเจ็บปวดแผลที่หลังจนตัวงอ

"เจ็บเหรอ เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำกับทราย" ภริชตะคอกใส่หน้าเธอ

"เธอมันผู้หญิงต่ำตม เมลดา ทั้งร่างกายและจิตใจ ต่อให้เธอใส่ชุดทองราคาเป็นล้าน แต่มันก็ปิดบังความเน่าเฟะข้างในไม่ได้ จำไว้นะ ต่อให้โลกนี้เหลือผู้หญิงแค่คนเดียว ผมก็ไม่มีวันชายตาแลผู้หญิงหน้าด้านอย่างคุณ!"

เขาผลักเธอจนล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไปทันที ทิ้งให้เมลดานอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นพรม น้ำตาไหลพราก เจ็บปวดเหลือเกิน

เมลดาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังของเธอรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นของเลือดที่ซึมออกมาอีกครั้ง น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ไหลอาบแก้มเป็นทางยาว เธอสะอื้นฮักจนตัวสั่นพรางเอามือลูบท้องที่ยังคงหิวโหย

"ฮึก เจ็บ เจ็บเหลือเกินภริช..."

เธอร้องไห้ออกมาในมุมมืดนั้นเพียงลำพัง ไร้ซึ่งคนสงสาร ไร้ซึ่งคนเข้าใจ มีเพียงความรันทดที่โอบกอดเธอไว้ในคืนที่แสนยาวนานนี้เอง เธอค่อยๆประคองตัวเดินโซเซไปด้านนอก

เนตรทรายที่แอบตามมา เธอยกมือขึ้นปิดปาก เพราะตกใจกับสภาพที่เห็นเมลดาเป็นแบบนั้นความสงสัยในตัวเมลดาปรากฏชัดแก่เนตรทราย เธออยากจะเดินเข้าไปหาและปลอบประโลม แต่ทว่าอย่าดีกว่าเธออาจจะยังไม่อยากเจอใคร

เนตรทรายเดินกลับไปด้วยความคิดมากมายที่ผ่านมาของเมลดา พฤติกรรมของเธอช่างแตกต่างกับการแสดงว่าร้าย ที่ผ่านมาต้องร้องไห้แบบนี้ไปเท่าไหร่แล้วนะ เนตรทรายคิด เนตรทรายเก็บความในใจไว้ก่อน

จบตอนที่5