ตอนที่ 3 ร้องไห้ห้ามมีเสียง

บรรยากาศในคฤหาสน์อัครเดชเดชาค่ำคืนนี้ช่างหนาวเหน็บกว่าที่เคย เมลดายืนหลบอยู่ในเงามืดหน้าห้องทำงานของพ่อ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบจะหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

"วันมะรืนตอนงานกุศล ฉันจะให้คนสลับตัวคนขับรถของมัน" เสียงของมนตรีเย็นเยียบ

"พอรถมันวิ่งออกนอกเขตเมือง เบรคจะใช้การไม่ได้ และจะชนเข้ากับสิบล้อที่ฉันเตรียมไว้ ทุกอย่างจะดูเหมือนอุบัติเหตุ จากนั้นแกก็รีบเอาเอกสารโอนหุ้นที่ฉันปลอมลายเซ็นมันไว้ไปจัดการให้เรียบร้อย"

"แล้วเมลดาละครับพ่อ ถ้ามันรู้เรื่องเข้า..." เสียงของเมฆาถามขึ้น

"นังลูกไม่รักดีนั่นน่ะเหรอ?" มนตรีหัวเราะอย่างสมเพช

"ถ้ามันยังบ้าผู้ชายและโง่ไม่เลิก ก็กำจัดมันไปพร้อมๆกับไอ้ภริชเลยก็ได้ ฉันเลี้ยงมันมาเพื่อให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่ให้มันมาเป็นหลงผู้ชาย"

เมลดาเย็นวาบไปทั้งตัว มือเรียวบางปิดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกไปบดขยี้ เธอต้องหาทางขวาง เธอต้องช่วยภริช

วันต่อมา ...

เมลดาบุกไปที่บริษัทของภริชตั้งแต่เช้าตรู่ เธอเห็นเขาเดินออกมาจากรถพร้อมกับเนตรทรายที่ถือกระเป๋าเอกสารให้ ท่าทางที่เขายิ้มให้หล่อนช่างดูอ่อนโยนจนเมลดารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดหน้าอก แต่เธอต้องสวมวิญญาณนางมารร้ายอีกครั้ง

"หยุดเดี๋ยวนี้นะภริช!" เมลดาแผดเสียงพร้อมกับถลาเข้าไปกระชากกระเป๋าเอกสารจากมือเนตรทรายจนข้าวของกระจัดกระจาย

"เมลดา คุณจะบ้าไปถึงไหน!?" ภริชตวาดลั่น

"ฉันไม่ได้บ้า แต่ฉันไม่ยอมให้คุณใช้รถคันนี้!" เมลดาพยายามจะดึงกุญแจรถจากมือเขา แต่ภริชผลักเธอจนล้มลงไปกองกับพื้นหินอ่อน

"มันจะมากไปแล้วนะ คุณดักทำร้ายทรายไม่พอ นี่ยังจะมาพาลหาเรื่องเรื่องรถเรื่องงานของผมอีกเหรอ คุณมันหน้าด้านไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ เมลดา ผมรังเกียจผู้หญิงอย่างคุณที่สุด!"

เมลดาไม่ได้สนใจคำด่าที่เสียดแทงใจ เธอพยายามลุกขึ้นแล้วเข้าไปอาละวาดใส่เนตรทราย ตบตีหล่อนอย่างรุนแรงเพื่อดึงความสนใจ

ทั้งที่ความจริงเธอแอบหยิบเครื่องติดตามตัวเล็กๆ ที่เธอซื้อมาซ่อนไว้ แอบติดไว้ใต้กันชนรถของเขาในจังหวะที่ชุลมุน และแอบให้คนตัดสายน้ำมันบางส่วนเพื่อให้รถสตาร์ทติดยากจนเขาต้องเปลี่ยนรถคันใหม่ในวันงาน

"อีคนใช้ชั้นต่ำ เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ภริชเปลี่ยนไป!" เมลดาตบหน้าเนตรทรายฉาดใหญ่ ภริชโกรธจนหน้ามืด เขาคว้าข้อมือเมลดาแล้วเหวี่ยงเธอไปกระแทกกับเสาปูนอย่างแรง

อั่ก!

ความเจ็บปวดจากแผลเก่าที่หลังปะทุขึ้นมาจนเมลดาหน้าซีดเผือด เธอรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ซึมผ่านเสื้อผ้าออกมา ภริชชี้หน้าเธอด้วยความโกรธแค้น

"ไปตายที่ไหนก็ไปเมลดา ต่อไปนี้ถ้าผมเห็นคุณเข้าใกล้ทรายหรือบริษัทผมอีก ผมจะไม่สนว่าคุณเป็นผู้หญิง ผมจะแจ้งความจับคุณเข้าคุกให้จบๆ ไปซะ!"

เขากระชากแขนเนตรทรายให้เดินตามเขาไป ทิ้งให้เมลดานั่งจมอยู่กับเลือดที่ไหลซิบจากแผลที่พ่อและพี่ชายทำพร้อมเศษใจที่แตกสลาย

เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับมลายหายไปสิ้น แผ่นหลังที่บอบช้ำ ข้อมือที่ถูกบีบจนช้ำเขียว และความหิวโหยจากการถูกขังอดข้าวหลายวันทำให้สติของเธอค่อยๆดับวูบลง

ภริชที่เดินจากไปได้ไม่กี่ก้าว กลับรู้สึกเอะใจเมื่อได้ยินเสียงพนักงานร้องตะโกนด้วยความตกใจ เขาหันกลับมามองและเห็นเมลดานอนสลบไสลอยู่บนพื้น ใบหน้าสวยของเธอขาวซีดราวกับศพ

"อย่ามาสำออยนะเมลดา ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

เขาตะโกนด่า แต่ร่างนั้นกลับไม่ไหวติง จนเขาสังเกตเห็นเลือดที่ค่อยๆซึมออกมาจากแผ่นหลังของเธอจนเป็นดวงกว้าง

ภริชใจเสีย เขาอุ้มเธอขึ้นมาและพบว่าตัวเธอเบาราวกับขนนก ร่างกายที่เขาเคยคิดว่าสวยงามด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม บัดนี้กลับมีแต่กระดูกโผล่พ้นผิวหนัง เขาตัดสินใจพาเธอส่งโรงพยาบาลทันที

ที่โรงพยาบาล

นายแพทย์วัยกลางคนเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ญาติคุณเมลดาใช่ไหมครับ? คนไข้อาการหนักมากนะครับ เธอมีรอยบอบช้ำทั่วร่างกาย ทั้งรอยแผลเก่าที่หลังที่เหมือนโดนของแข็งฟาดจนอักเสบติดเชื้อ แถมยังมีภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ร่างกายเธออ่อนแอมากเหมือนไม่ได้ทานอะไรมาหลายวัน..."

ภริชยืนอึ้ง คำพูดของหมอเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจรอยแผลเก่าที่โดนของแข็งฟาด และขาดสารอาหาร มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็นลูกคุณหนูตระกูลดังที่ใช้ชีวิตหรูหรา

ทว่าก่อนที่หมอจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากภายในห้องพักฟื้น

"ออกไป ออกไปให้หมด ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่งกับฉัน ไอ้พวกบ้า!"

ภริชรีบวิ่งเข้าไป เห็นเมลดากำลังดึงสายน้ำเกลือออกอย่างบ้าคลั่ง เธอหันมาเห็นเขา แววตาที่เจ็บปวดลึกล้ำถูกฉาบทับด้วยความเกลียดชังทันที

"มาดูผลงานตัวเองเหรอคะภริช ดีใจไหมที่เห็นฉันสภาพแบบนี้!"

"เมลดา หมอบอกว่าคุณถูกทำร้าย ใครทำคุณ?" ภริชถามเสียงสั่น

"ใครจะทำล่ะคะ ก็ฉันน่ะสิคะที่ทำตัวเอง ฉันพยายามเรียกร้องความสนใจจากคุณไง ฉันทำร้ายตัวเอง อดข้าวประท้วงคุณ แต่คุณมันก็ยังหน้าโง่เชื่อยัยเนตรทรายอยู่ได้!"

เมลดาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาไหลพรากแต่เธอกลับยิ้มเยาะ

"ออกไปซะ รีบออกไปซะ อย่ามาทำเป็นสมเพชฉัน!"

"เธอมันบ้าไปแล้วเมลดา บ้าจนกู่ไม่กลับ!"

ภริชกัดฟันพูดด้วยความรังเกียจอีกครั้ง เขาหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของภริชเงียบหายไป เมลดาที่เคยอาละวาดก็ทรุดตัวลงนอนคุดคู้บนเตียง เธอสะอื้นฮักจนตัวโยน แต่ไร้ซึ่งเสียงร้องไห้ มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลอาบหมอนจนชุ่ม จนคุณหมอเดินเข้ามาประคองเธอขึ้น

"คุณเมลดาครับ ผมต้องบอกความจริงกับคุณภริชนะครับ เรื่องที่คุณ..."

"ไม่ค่ะ..."

เมลดาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าข้อมือคุณหมอ

"ขอร้องล่ะค่ะคุณหมอ อย่าบอกเขา อย่าบอกใครทั้งนั้น ให้เขาเกลียดฉันแบบนี้ดีแล้ว "

"แต่คุณจะตายเอานะครับ..."

"ถ้าความตายของฉันมันแลกกับชีวิตของเขาได้ ฉันก็ยอมค่ะ" เมลดาหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลออกมา

"ช่วยรักษาฉันแค่พอให้มีแรงก็พอค่ะหมอ ฉันอยู่ที่นี่นานไม่ได้"

ในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบงัน มีเพียงหญิงสาวที่ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้าย นอนกอดความเจ็บปวดที่ไร้เสียงเอาไว้เพียงลำพัง โดยที่ผู้ชายที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอ กำลังสาปแช่งเธออยู่ในใจด้วยความเกลียดชังที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

จบตอนที่3