ตอนที่ 4 ร้องไห้ห้ามมีเสียง

เสียงล้อรถที่บดลงบนกรวดหน้าคฤหาสน์อัครเดชเดชาดังราวกับเสียงตัดสินโทษประหาร เมลดาพยุงร่างกายที่บอบช้ำลงจากรถแท็กซี่ เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเชิดหน้าชูคอเหมือนทุกครั้ง แผ่นหลังที่เพิ่งถูกทำแผลมายังคงแสบแปลบทุกจังหวะที่ขยับเขยื้อน

ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ เมฆา ที่พุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมยาวสลวยของเธอแล้วกระชากอย่างแรง

"ฤทธิ์มากนักนะอีเมลดา ก่อเรื่องจนเข้าโรงพยาบาลเพื่อให้ไอ้ภริชมันสงสารงั้นเหรอ ที่จริงมันต้องนั่งรถคันนั้นไปแล้ว เมืื่อไหร่แกจะเลิกบ้าผู้ชายสักที!"

"โอ๊ย! พี่เมฆา... หนูเจ็บ!"

เมลดาครางประท้วง น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาขณะถูกลากเข้าไปในห้องโถงที่มี มนตรี นั่งจิบไวน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แกทำให้ฉันขายหน้า เมลดา ทำเสียงานไม่รู้กี่ครั้ง ไร้ประโยชน์สิ้นดี" มนตรีวางแก้วไวน์ลงเสียงดังปัง

"แกทำงานพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฉันเริ่มสงสัยว่าแกตั้งใจจะทรยศฉัน"

เมลดาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าถ้าพ่อสงสัยมากกว่านี้ ชีวิตของภริชจะตกอยู่ในอันตรายทันที เธอจึงฝืนกลั้นความเจ็บปวด คลานเข่าเข้าไปกอดขาผู้เป็นพ่ออย่างอ้อนวอน ภาพคุณหนูผู้สูงส่งหายไปสิ้น เหลือเพียงลูกไก่ในกำมือคนใจโฉด

"พ่อคะ หนูขอโทษ หนูแค่ หนูแค่คุมอารมณ์ไม่อยู่ที่เห็นมันอยู่กับผู้หญิงคนนั้น หนูสัญญาค่ะ ครั้งหน้าในงานกุศล หนูจะไม่ให้พลาด หนูจะทำตามแผนทุกอย่าง พ่อให้โอกาสหนูอีกครั้งนะคะ"

มนตรีมองลูกสาวด้วยสายตาขยะแขยง ก่อนจะแสยะยิ้ม

"ก็ได้... ฉันจะให้โอกาสสุดท้าย แต่คนอย่างแกมันต้องดัดนิสัย เมฆา ลากมันไปขังที่ห้องใต้ดิน ริบบัตรเครดิต เงินสด และมือถือของมันมาให้หมด อดข้าวอดน้ำมันไว้สองวัน จนกว่าจะถึงวันงาน ถ้าแกยังอยากมีชีวิตรอดไปหาไอ้ภริช แกต้องพิสูจน์ความภักดีให้ฉันเห็น"

"พ่อ! ไม่นะพ่อ!"

เมฆาไม่สนคำอ้อนวอน เขาจิกหัวเมลดาแล้วลากเธอไปตามพื้นหินอ่อน ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หลังพุ่งปรี๊ดจนเธอแทบหมดสติ เขาเหวี่ยงเธอเข้าไปในห้องมืดใต้บันไดที่อับชื้นและไร้แสงสว่าง

"สำนึกซะบ้างว่าแกมันก็แค่หมาที่พ่อเลี้ยงไว้ใช้งาน!"

ปัง!

ประตูเหล็กถูกปิดล็อก เมลดานอนคุดคู้อยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ ความหิวโหยเริ่มกัดกินกระเพาะอาหารทีละน้อย ความมืดมิดโอบล้อมรอบกายจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกฝังทั้งเป็น เธอทำได้เพียงกอดตัวเองไว้ ร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียงท่ามกลางความหนาวเหน็บที่ทิ่มแทงไปถึงกระดูก

......

สองวันต่อมา งานราตรีการกุศลถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เมลดาปรากฏตัวในชุดราตรีสีทองอร่ามที่ปกปิดแผ่นหลังและแขนยาวที่ช่วยอำพรางแผลตามตัวพร้อมใบหน้าซูบซีดและร่างกายที่ผอมโซของเธอได้เป็นอย่างดี เธอเดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางสง่างามเช่นเคย แต่ในหัวของเธอตอนนี้กลับว่างเปล่า ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจะยืนไม่อยู่

สายตาของคนในงานที่มองมามีแต่ความเหยียดหยามและคำนินทา

"ดูสิ เมลดา ยังกล้ามาเสนอหน้าในงานที่ไม่มีใครเชิญมาอีกเหรอ"

แต่เมลดาไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เธอมองเห็นคือโซนอาหารที่วางเรียงรายอยู่

เธอเดินตรงไปที่โต๊ะบุฟเฟต์ มือที่สั่นเทาคว้าจานมาแล้วเริ่มหยิบอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็ว เธอไม่สนกิริยามารยาทใดๆ ทั้งสิ้น ขนมปังชิ้นเล็กๆ หรืออาหารคำโตถูกเธอกินลงไปราวกับคนไม่เคยพบเจออาหารมานับแรมปี ความโหยหามันรุนแรงจนน้ำตาของเธอนองหน้าขณะที่เคี้ยวอาหารเหล่านั้น

จบตอนที่ 4