Todos los capítulos de เขยบ้านนากับภรรยาขาพิการของเขา: Capítulo 11 - Capítulo 20

ทายาให้ภรรยาเสร็จ เก็บขวดยาใส่กระเป๋า ยกสะพายไว้ที่บ่า จากนั้นช้อนร่างภรรยาขึ้นจากขอนไม้ ประกายรีบกอดคอเขาไว้ด้วยความตกใจ “พี่ขาล” “หืม” “อุ้มทำไม ฉันเดินเองได้”“นั่งตากลมนานไม่ดี เดี๋ยวเป็นหวัด” “ฉันไม่ได้กระหม่อมบางปานนั้น” “ถึงเป็นคนแข็งแรงก็ใช่ว่าจะป่วยไม่เป็น” เขาอยากให้เธอรู้ว่า อย่างน้อยก็มีเขาคนหนึ่งที่ไม่เคยนึกรังเกียจเธอ เมื่อเขาไม่ยอมลดราวาศอกเธอจึงไม่เถียงเขาอีก เธอไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางที่ต้องให้ใครมาเทียวอุ้มเข้านอนสักหน่อย วางร่างภรรยาลงบนที่นอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้วจึงทิ้งกายนอนลงข้าง ๆ “ต่อไปนี้ตอนนอนไม่ต้องใช้ผ้าห่อขาอีกแล้ว มันจะทำให้อับชื้นเดี๋ยวขาจะเน่าเปื่อยอีก” “ขอบคุณนะที่พี่ไม่รังเกียจฉัน” “นอนเถอะดึกแล้ว” พูดแล้วจึงขยับร่างเข้ามาใกล้เธออีก วาดวงแขนออกไปรั้งภรรยาเข้ามากอดหน้าตาเฉย ไม่วายยังแอบหอมแก้มภรรยาหนึ่งฟอด “ทาแป้งอะไรถึงได้ตัวหอมจัง” เขาคิดจะถามหลายรอบแล้ว แต่เกรงว่าภรรยาจะตำหนิที่แอบสูดดมกลิ่นกายเธอ “แป้งตุ๊กตาทอง” ขาลหัวเราะในลำคอ แม้

ฟังถึงตรงนี้แล้วบุญทิ้งก็รู้สึกเจ็บในอก “ช่างเถอะ” เขาไม่อยากฟังว่าประกายแอบชอบผู้ชายเย็นชาคนนั้นมากแค่ไหน “ว่าแต่เอ็งเถอะ มีผู้ชายเข้าหาทำไมไม่เดินหนี”“เดินหนีทำไม ก็ฉันอยากมีแฟนนี่นา แล้วพี่มาบอกว่าเป็นแฟนฉันทำไม เขาก็ไม่กล้ามาอีกสิ” สานฝันพูดอย่างหงุดหงิด ตอนพี่ชายบอกพวกนั้นว่าเป็นแฟน เธออ้าปากจะเถียงแต่ก็ไม่ทันแล้วบุญทิ้งอึ้งไปกับคำพูดของน้องสาว อุตส่าห์หวังดี มันกลับบอกว่าอยากมีแฟน “ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่ว่าเอ็งอยากมีผัวจนตัวสั่น”“ฟ้องไปเลย มีผัวแล้วมันไม่ดีตรงไหน กายยังมีได้ทำไมฉันจะมีไม่ได้” เธอก็แค่อยากรู้ว่าการมีสามีมันเป็นอย่างไรก็เท่านั้น เห็นขาลเอาใจใส่ประกายเป็นอย่างดี เธอก็อยากมีบ้างสานฝันเดินจากไปหาประกาย บุญทิ้งทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาอย่างเอือมระอา ตัวแค่นี้ก็อยากมีแฟนเสียแล้วช่วงบ่ายวันหนึ่งสานฝันผูกควายเสร็จก็ชวนประกายไปขุดด้วงหนวดยาวที่นาของตน เพราะเมื่อเช้าแม่เพิ่งลองขุดดูและพบว่าด้วงหนวดยาวมีมาก วันนี้พ่อไม่ได้มาที่นาประกายจึงวานให้น้องชายช่วยเลี้ยงควายให้ขาลมองเห็นภรรยากับน้องสาวกำลังเดินตามสานฝันไปจึงตะโกนถาม “กายไปไหน”สามสาวหยุดเดินหันไปตามเสียงชายหนุ่ม “ไปข

ห่อหมกด้วงหนวดยาวใส่หัวปลี กับด้วงหนวดยาวคั่วเกลือทำให้มื้อนี้ทุกคนเจริญอาหารมากขึ้น เพราะความมันนัวของด้วงหนวดยาวทำให้อร่อยจนหยุดไม่ได้ โดยเฉพาะขาลที่กินข้าวเหนียวไปเกือบครึ่งกระติบ“พรุ่งนี้เราไปขุดอีกนะกาย”“ได้ค่ะ แต่กินมากระวังเมาเอาได้นะคะ” บางคนแพ้ด้วงก็มี“พี่ไม่เมาหรอก” นอกจากเหล้าแล้ว เขาไม่เคยเมาอะไรทั้งนั้นประกายสบตากับพ่อสามีและน้องสามีแล้วอมยิ้ม “พี่ขาลเผื่อท้องไว้กินของหวานด้วยนะคะ”“มีของหวานด้วยเหรอ”“นี่ไงคะ” ประกายหยิบผลมะตูมที่พักให้สะเด็ดน้ำให้เขาดู “หอมมากเลยค่ะ” เธอกะเทาะเปลือกมะตูมให้แตก บิออกแล้วคว้านเมล็ดออก จากนั้นใช้ช้อนขูดเนื้อด้านในรวมกัน ปั้นข้าวเหนียวพอดีคำจิ้มบนเนื้อมะตูมแล้วป้อนสามีขาลอ้าปากรับแต่โดยดีโดยไม่สนใจสิ่งมีชีวิตรอบข้าง พ่อกับน้องชายมองหน้ากันเหลอหลาด้วยทำหน้าไม่ถูก ไม่คิดว่าสองผัวเมียคู่นี้จะมาหวานกันตอนนี้เข้มลุกขึ้นแล้วรีบเอ่ย “ไปกินน้ำก่อนนะพ่อ ข้าวติดคอ”“เออ พ่อก็จะไปสูบยาทางโน้นเหมือนกัน” บุญศรีพยักพเยิดหน้าไปทางคอกควาย“ทำไมละครับ” เข้มเหล่ตามองพ่อเหมือนรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย เขาทั้งสองเป็นตัวชงที่ดี“กลัวกลิ่นบุหรี่กลบกลิ่นความร

ริมฝีปากสำรวจตรวจตราร่างภรรยาไปทั่วทุกอณู เขาปรนเปรอภรรยาอย่างทะนุถนอม จนประกายเคลิบเคลิ้มและมีอารมณ์ร่วม ปากพลางพูดออกมาเสียงแหบเครือ “ไม่เห็นเจ็บตรงไหนเลย”ขาลหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ภรรยาของเขาเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียว ปากที่ยังคลอเคลียอยู่กับผิวเนื้อนุ่มจึงพึมพำออกมา “พรุ่งนี้ห้ามบ่นให้ได้ยินนะ”“ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น” ที่สามีจับนิดจับหน่อยแล้วจะทำให้เจ็บตัวได้ พ่อตีก็เคยแล้ว ขาขาดก็เคยแล้ว ตกควายก็เคยแล้ว มีอะไรให้เจ็บกว่านี้อีกเล่ายิ่งสามีเล้าโลมมากเพียงใดเธอยิ่งต้องกักเก็บเสียงครางเอาไว้มากขึ้นเท่านั้น ทั้งปากทั้งมือของเขาครอบครองพื้นที่หวงห้ามของเธอทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ความร้อนและความเสียวซ่านถาโถมเข้าใส่ร่างจนอ่อนระทวยไปหมด โดยเฉพาะตรงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดจนเธอแทบทนไม่ไหว ไม่มีส่วนไหนบนตัวเธอที่รู้สึกเจ็บสักนิดเดียว มีเพียงยอดดอกบัวเล็กจ้อยที่เขาใช้ปากงับแรงไปนิดหนึ่งเท่านั้น ทว่าก็ทำให้เธอพึงใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งความรู้สึกที่อยากให้เขาปลดปล่อยพันธนาการตรงส่วนนั้นให้มันคืออะไร เขาจะเป็นเหมือนเธอหรือไม่ขาลทนไม่ไหวอีกต่อไปและรู้ว่าภรรยาก็พร้อมแล้วเช่นกัน เขาค่อย

ประกายนั่งมองสามีด้วยความรู้สึกสงสารสุดหัวใจ หลังจากให้ทั้งสองกินยาลดปวดแล้ว บัวผันจึงปล่อยให้ลูกสาวกับลูกเขยได้นอนพัก เธอเดินลงมาคุยกับสองพ่อลูกด้านล่าง ตอนนี้ลูกชายทั้งสองพาพ่อกลับบ้านไปแล้ว “ถ้าขาลพอเดินได้แล้วก็รีบหนีไปจากที่นี่เสียเถอะ” เธอไม่อาจรับรองความปลอดภัยให้ใครได้อีกแล้ว “ฉันไม่อยากให้ใครมาตายที่นี่” สำคัญกว่านั้นเธอไม่อยากเห็นใครตาย “ฉันจะลองคิดดู” บุญศรีกล่าว เรื่องนี้เขาต้องปรึกษาลูกชาย ไม่รู้ขาลจะเห็นด้วยหรือไม่ “อืม” บัวผันรับคำ แล้วเดินจากไปหายาสมุนไพรมาต้มให้ลูกสาวกับลูกเขยดื่ม ถึงเวลาเข้านอนเข้มจึงแบกพี่ชายมานอนในกระโจมตามเดิม คืนนั้นขาลไข้ขึ้นสูงตลอดทั้งคืน ประกายนั่งเช็ดตัวให้เขาน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด หรือเธอต้องปล่อยให้เขาไปจริง ๆ ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปมีหวังสามีเธอตายแน่ รุ่งสางของวันใหม่ ขาลจึงรู้สึกตัว เขาอยากนอนหงายแต่ก็ทำไม่ได้ “อย่าเพิ่งขยับตัวเลย หลังพี่ยังนอนหงายไม่ได้” ประกายส่งเสียงห้ามสามี “กายเป็นยังไงบ้าง” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามภรรยา เมื่อวานก่อนเขาจะหมดสติไป เขาจำได้ราง ๆ ว