All Chapters of เหลี่ยมร้ายทัณฑ์รัก (25+): Chapter 111 - Chapter 120

“เคทธี...ค่อย ๆ ดื่มนะ” คาริสามองหน้าน้องสาวด้วยความดีใจ และเดี๋ยวเธอจะโทรศัพท์บอกคนที่บ้านว่าน้องฟื้นแล้ว “พี่ควีน...เคทธีเป็นอะไรไปคะ” เคทธีถามออกมาเมื่อเธอลืมไปว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นเธอจำได้เพียงแต่กำลังคุยกับคิงส์ตันผ่านโทรศัพท์ แต่แสงบางอย่างทำให้สติทั้งหมดของเธอดับวูบ “เคทธีโดนรถชน แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” คำว่าโดนรถชนทำให้เคทธีนึกบางอย่างขึ้นได้ มือน้อยยกขึ้นลูบที่หน้าท้องอันแบนราบของตัวเอง “พะ...พี่ควีน” “ว่ายังไงเคทธี” คาริสาถามน้องสาวพร้อมกับมองไปยังมือน้อยที่กำลังกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ “ละ...ลูกเคทธีล่ะ ลูกเคทธีเขายังอยู่ไหม” เสียงหวานถามอย่างสั่น ๆ พร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความกลัวคำตอบ “เคทธี...” “พี่ควีน...บอกเคทธีได้ไหมคะ ว่าลูกเคทธีไม่ได้เป็นอะไร” ดวงตาของเคทธีเริ่มแดงก่ำเมื่อเห็นท่าทีกระอักกระอ่วนใจของพี่สาว “คือ...” “ว่ายังไงคะพี่ควีน” เมื่อเห็นพี่สาวนิ่งไป เคทธีก็เริ่มใจไม่ค่อยดีแล้ว ตอนนี้เธอได้แต่คาดหวังว่าให้ตัวเองได้ฟังข่าว

“เคทธี...” ขุนศึกเรียกชื่อของคนตัวเล็กอย่างสั่น ๆ ร่างกายของเขาเองก็สั่นเทาเพราะกำลังเจ็บปวดไม่ต่างกัน “พี่เองก็เจ็บปวดกับการเสียลูกเหมือนกัน พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างนี้” มือหนารั้งร่างเล็กเข้ามากอด แต่เคทธีกลับพยายามต่อต้านทุกอย่าง เธอดิ้นและร้องอยู่ในอ้อมกอดของขุนศึก “กรี๊ด!! ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ฮือ ๆ” มือทั้งสองข้างของเคทธีทุบตีที่ร่างแกร่งของขุนศึก แต่เขากลับไม่มีทีท่าจะยอมปล่อยร่างเล็กเอาไว้ “เคทธี...เรื่องคืนนั้นพี่ขอโทษ...ขอโทษ” “ฉันเกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ เกลียด ๆ ออกไป!!” ยิ่งขุนศึกได้ยินคำว่าเกลียด หัวใจของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจพลาดของตัวเองครั้งเดียวจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแบบนี้ “ให้พี่ชดใช้ยังไงก็ได้ ได้โปรดอย่าเกลียดพี่เลย” ขุนศึกบอกคนตัวเล็ก “เป็นคุณ คุณจะยังให้อภัยคนที่ทำให้ลูกตายอย่างนั้นเหรอ คุณมันฆาตกร ฮือ ๆ” เคทธีร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ความรักของเธอที่มีต่อเขามันขาดสะบั้นไม่เหลือชิ้นดี “เคทธี...” “ขุนศึก...กลับ

หลังจากวันนั้นที่ขุนศึกเอาแหวนหมั้นไปให้เคทธี ชายหนุ่มก็แทบไม่ได้ไปทำงาน จนกองทัพต้องเข้าไปคุมกิจการแทนลูกชายก่อน “ไอ้ศึก...จะนอนตายแบบนี้เหรอ พ่อเหนื่อยแล้วนะเว้ย!” กองทัพเอาเท้าหนัก ๆ ของตัวเองเขี่ยร่างของลูกชายที่เอาแต่กินเหล้าเมาหัวราน้ำในห้องนอนของตัวเองทั้งวัน “ผมจะทำยังไงดีพ่อ ผมอยากได้เคทธีคืน ผมอยากให้เมียผมให้อภัยให้ผม” “ไอ้ลูกเวร ตอนทำเขาไม่คิด” หลังจากเกิดเรื่องขุนศึกก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้คนที่บ้านฟัง ตั้งแต่เรื่องแรกยันเรื่องสุดท้าย ทุกคนต่างลงความเห็นว่าถูกแล้วที่ครอบครัวฝ่ายหญิงจะเกลียดขุนศึกขนาดนี้ เพราะดูการกระทำแต่ละอย่างไม่ใช่สิ่งที่คนรักเขาทำกันทั้งนั้น “ผมไม่คิดว่าตัวเองจะขาดสติทำร้ายเคทธีขนาดนั้น ผมอยากได้เมียผมคืน” ขุนศึกโอดครวญ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ บางอย่างที่อยู่ในท้องเหมือนจะขย้อนออกมา จนต้องวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว “แดกเยอะก็อ้วกแตกแบบนี้แหละไอ้ศึกเอ๊ย ถ้าพ่อไม่รู้ว่าหนูเคทธีแท้งแล้วนะ ป่านนี้พ่อคงคิดว่าหนูเคทธียังท้อง จนแกแพ้ท้องแทนเมียไปแล้ว” คำพูดข

“ปลอดภัยเหี้ยอะไร!! พ่อมึงจงใจจะฆ่าเคทธี เคทธีเกือบตาย แล้วลูกกูต้องมาตายเพราะน้ำมือพวกมึง!!” มือหนาของขุนศึกยกขึ้นกระชากคอเสื้อยับยู่ยี่ของไรอันอย่างแรง พร้อมมองด้วยดวงตาแดงก่ำ เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดที่เคทธีได้รับ และเขาต้องสูญเสียลูกไป เพราะพวกมัน “เคทธี...” ไรอันมองหน้าอดีตเพื่อนของตัวเองก่อนที่น้ำตาของเขาจะไหลออกมา เขาไม่เคยต้องการให้เคทธีเป็นอะไรด้วยซ้ำ เขาไม่เคยปรารถนาให้เธอต้องเป็นอะไร “มึงรู้ไหม พ่อมึงให้คนไปขับรถชนเคทธี...เคทธีเกือบไม่รอด ลูกกูต้องจากไป เพราะพวกมึง!!” ขุนศึกปล่อยน้ำตาออกมาพร้อมกับพูดด้วยเสียงสั่น ๆ เมื่อเขานึกถึงคราบน้ำตาของเคทธี เธอคงเจ็บปวดมากกับการสูญเสียลูก “ศึก...กูขอโทษ...กูไม่คิดว่า” ไรอันยอมรับว่าที่ผ่านเขาต้องการเอาชนะขุนศึกมาตลอด เขาพยายามจะแย่งทุกอย่างของมันมาเป็นของเขา เพราะพ่อเขาชอบกดดัน อยากให้เขาชนะขุนศึกให้ได้ แต่สำหรับเรื่องของเคทธี เขารักเธอจริง ๆ รักมาตลอด ไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะขุนศึกเลยสักนิดเดียว “แค่เรื่องพัดชากูก็ว่ามึงเลวแล้วนะ มาเรื่องเคทธีอีก มึงคิดว่าคนอย่างกูจะให้อภัยมึงอย่

“เคทธี...ไหวไหมลูก...” ร่างใหญ่ของเคย์เดนเข้าไปหาลูกสาว จนเคทธีที่นั่งอยู่หันมากอดเอวของพ่อเอาไว้แล้วปล่อยน้ำตาของตัวเองออกมา ทำเอาเคย์เดนต้องลูบหลังลูกสาวเพื่อปลอบใจ “คุณพ่อ...” “ไปอยู่เมืองนอกก่อนไหม พ่อจะไปอยู่เป็นเพื่อน เผื่ออะไร ๆ มันจะดีขึ้น” เคย์เดนถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้สภาพจิตใจของเคทธีสำคัญที่สุด เขาไม่อยากให้ลูกสาวที่แสนน่ารักของเขากลายเป็นคนที่ไร้รอยยิ้มแบบนี้อีกแล้ว “หนู” “พ่อจะไปอยู่เป็นเพื่อนเอง พ่อจะอยู่ข้าง ๆ หนู ไม่ทิ้งหนูไปไหน” คำพูดของพ่อมันยิ่งทำให้เคทธีปล่อยน้ำตาของตัวเองออกมามากกว่าเดิม ทุกคนรักเธอ มีแต่เธอที่ไม่รักตัวเองเลย “คุณพ่อ” “พ่ออยากให้เคทธีกลับมาเป็นผู้หญิงที่น่ารัก และสดใสเหมือนเดิมนะลูก” “ค่ะ...หนูจะไปเมืองนอกกับคุณพ่อ” เคทธีตัดสินใจแล้ว ตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะเจอใครสักคนเดียว ยิ่งเห็นหน้าขุนศึก หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวด คำพูดที่เขาบอกว่ารักพัดชามันยังก้องอยู่ในหัวของเธอไม่หาย พัดชาคือรักแรกของเขา ส่วนเธอคือคนที่เขาเกลียดมากที่สุด “พ่อจะไปเตรียมเอกส