All Chapters of เหลี่ยมร้ายทัณฑ์รัก (25+): Chapter 121 - Chapter 130

“เคทธี...ขอร้อง...อย่าไปได้ไหม” เขาไม่รู้มาก่อนว่าเคทธีจะไป เขาไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำว่าเธอจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว“สิ่งที่พี่ทำกับเคทธี มันร้ายแรงเกินกว่าที่เคทธีจะกลับไปหาพี่แล้วค่ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะ” เธอบอกเสียงเศร้า แต่ขุนกลับคลานเข่าเข้ามาโอบกอดเอวบางของเคทธีเอาไว้ พร้อมทั้งน้ำตา“ฮือ...เคทธี...เคทธีจะไปไหน ขอร้องอย่าไปไหม พี่สำนึกผิดแล้ว พี่ขอโทษ” ขุนศึกเข้าใจแล้วว่ารักเมื่อสายมันเป็นยังไง เคทธีกำลังจะจากเขาไปแล้ว เขาควรทำยังไง เขาจะรั้งเธอยังไง“ไอ้ศึก มึงเลิกยุ่งกับลูกกูได้แล้ว กูไม่ฆ่ามึงก็บุญเท่าไรแล้ว เพราะกูเห็นว่ามึงเป็นลูกไอ้ทัพนะ!” เคย์เดนตะโกนออกมาเมื่อเห็นว่าขุนศึกยังกอดเอวลูกสาวของเขาเอาไว้ไม่ห่าง“ขอร้อง” “ต่อให้มึงกราบตีนลูกกูตอนนี้ ลูกกูยังไม่ให้อภัยมึงเลยไอ้ศึก ไปเคทธี ไปกับพ่อ” เคย์เดนเดินมาแกะมือหนาของขุนศึกออกจากร่างของลูกสาว แล้วผลักร่างใหญ่ของขุนศึกอย่างแรงจนหงายหลังล้มลงไป เคทธีที่มองอยู่ก็ใจหายวาบ จนเกือบเรียกชื่อของเขา แต่ก็ต้องยั้งความคิดของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ทำอย่างนั้น “ไม่! พี่ไม่ให้เคทธีไป เคทธีไม่ทิ้งพี่ไปแบบนี้ได้ไหม พ

“คุณแม่...” ร่างเล็กของคาริสาเดินเข้ามากอดร่างของแม่เอาไว้ พร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความคิดถึง “อะไรกันน้องควีน...” “ทำไมคุณแม่ชอบเรียกหนูว่าน้องควีนนะ หนูโตแล้วนะคะ” คาริสาทำหน้ามุ่ยใส่แม่ เพราะแม่ชอบติดเรียกเธอว่าน้องควีนมาตลอด ทั้งที่เธอเป็นพี่ใหญ่ของทุกคน “สำหรับแม่ ควีนยังเด็กเสมอนะลูก เมื่อไรจะมีแฟนกับเขาล่ะเนี่ย” “ไม่เอาหรอก อยากอยู่กับคุณแม่มากกว่า อยากจะเป็นสาวโสดสวย ๆ อยู่กับคุณพ่อคุณแม่ตลอดไป” คาริสากอดร่างเล็กของแม่แน่น “ไม่เชื่อหรอก ลูกสาวแม่สวยขนาดนี้ไม่มีหนุ่ม ๆ มาจีบบ้างเหรอ” “หนูอายุเยอะแล้วใครจะมาจีบคะเนี่ย” “งั้นหนุ่ม ๆ เด็ก ๆ ไม่มีเลยเหรอ ลูกสาวแม่หน้าเด็กจะตายไป บอกไปใครจะเชื่อ ขนาดไปยืนข้าง ๆ เคทธียังคิดว่าห่างกันสองสามปีเอง” “คุณแม่แซวหนู หนูสวยได้คุณแม่เนี่ยแหละค่ะ” ขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น ร่างใหญ่ของขุนศึกที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาได้สองสามวัน เขาก็เดินทางมายังบ้านของเคย์เดนหลังจากทราบข่าวว่าแม่เคทธีกลับมาแล้ว ประวัติการเดินทางของค

“กูเข้าใจมึง กูเองก็รักเคทธีเหมือนกัน เคทธีน้องกูเหมือนกันนะ แต่บางครั้งถ้าเรามัวแต่ทิฐิกันแล้วเมื่อไรจะมีความสุขล่ะ มึงก็รู้ว่าเคทธีรักไอ้ศึกมากแค่ไหน” เรื่องนี้ไม่ต้องบอกทุกคนก็รู้ว่าเคทธีรักขุนศึกมากเกินกว่าใคร จะมีใครที่จะสามารถหลงรักใครสักคนซ้ำ ๆ ได้ตลอดสิบปีแบบนี้ “กู...” “กูรู้มึงไม่อยากให้กูใจอ่อนให้ไอ้ศึก แต่ตอนที่เคทธีไปต่างประเทศมึงก็เห็นสภาพไอ้ศึกไม่ใช่เหรอว่าเหมือนหมาขนาดไหน มันยอมขนาดนี้แล้ว ทำไมเราถึงไม่ยอมให้โอกาสมันบ้าง หลังจากนี้กูว่าให้เคทธีเป็นคนตัดสินใจเองเถอะ ให้น้องได้ลองเสี่ยงอะไรอีกสักครั้ง ตอนนี้เคทธีมีภูมิต้านทานมากพอแล้วด้วย” ไคเลอร์บอกอย่างเข้าใจความเป็นจริง เขารักน้อง และไม่อยากให้น้องต้องเจ็บปวด แต่เขาเองก็ไม่อยากให้ขุนศึกได้รับการให้อภัยเร็ว ๆ นี้หรอก เพียงแต่ว่าไม่อยากจะมีทิฐิกับเพื่อนมากไปกว่านี่เท่านั้นเอง “งั้นหลังจากนี้ก็ลองดูพฤติกรรมของมันแล้วกัน ตอนนี้น้องกำลังท้องด้วย กูไม่อยากให้น้องต้องเครียดไปมากกว่านี้” “อืม...” วันนั้นที่เคทธีฟื้นขึ้นมาไคเลอร์เรียกพ่อของตัวเองมาคุยเรื่อ

“ถ้าไอ้ศึกอยู่ด้วย ผมกินไม่ลงครับแม่ ผมไปกินในครัวนะ” คิงส์ตันบอกแค่นั้นก็เดินแยกออกไป จนขุนศึกได้แต่มองหน้าคิงส์ตันตาละห้อย เขารู้ว่ามันโกรธ มันเกลียดที่เขาทำกับน้องสาวมันขนาดนี้“เดี๋ยวผมมานะครับอาน้ำตาล”นรินดาและควีนมองร่างใหญ่ของขุนศึกที่เดินตามคิงส์ตันไปอย่างเป็นห่วง เพราะเธอรู้ว่าลูกชายทั้งโกรธทั้งเคืองขุนศึกมากแค่ไหน“ปล่อยให้สองคนนั้นไปคุยกันมันจะไม่เกิดอะไรขึ้นใช่ไหมคะแม่”“ไม่หรอก แม่ว่าทั้งขุนศึกและคิงส์ตันดูมีเหตุผลขึ้นแล้ว” นรินดาคิดว่าอย่างนั้น ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านขุนศึกได้แสดงให้เธอเห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ถ้าถามว่าใจอ่อนหรือยังก็คงยัง คิดว่าขุนศึกคงต้องได้รับบทเรียนอะไรอีกมาก หนึ่งปีมันอาจจะดูทรมาน แต่ผลลัพธ์ที่ได้อาจจะคุ้มค่ากับเวลาที่รอคอยก็ได้ร่างใหญ่ของขุนศึกเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้องครัว ก่อนที่เขาจะเรียกชื่อของคิงส์ตัน จนต้องหยุดชะงักฝีเท้า“กูขอคุยด้วยหน่อย” ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา คิงส์ตันและขุนศึกแทบจะไม่เคยได้คุยกันเลย เนื่องจากคิงส์ตันเอาแต่หลบหน้าขุนศึกมาโดยตลอด เพราะไม่อยากคุย ไม่อยากเจอไม่อยากเสวนาด้วย“กูไม่อยากคุยกับมึง อีกอย่างกูไม่มีเรื่องอะไรจะคุย

“กูขอดูหน้าลูกกูได้ไหม ถ้ามึงจะเมตตา” คำขอของขุนศึกมันยิ่งทำให้ไคเลอร์สงสารเพื่อนจับใจ ยิ่งมันรับรู้ว่าเคทธีตั้งชื่อลูกว่าอะไร มันก็คงเจ็บมากกว่าเดิม ความรักที่เคทธีมีให้ขุนศึกมันมากมายจนไม่สามารถใช้อะไรวัดค่าได้ “อืม...” ว่าจบไคเลอรืก็ทำการกดส่งรูปลูกของเคทธีให้กับขุนศึกทันที เขาคิดว่ามันคงไม่ผิดอะไรที่จะให้พ่อได้เห็นหน้าลูกของตัวเองสักครั้ง ขุนศึกเองก็คงปรารถนาอยากจะเจอลูกมากที่สุด เมื่อได้รับเสียงแจ้งเตือน ขุนศึกก็รีบดูรูปลูกทันที และเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกชาย หัวใจของเขาก็พองโต ใบหน้าลูกชายที่คล้ายเขาราวกับแกะ มันทำให้เขาอยากจะไปเจอลูกเดี๋ยวนี้ “ลูกมึงน่ารักนะ กินเก่ง นอนง่ายด้วย” “ยิ่งกูเห็นหน้าลูก กูยิ่งเสียใจว่ะไคล์...กูจะทำยังไง กูถึงจะได้เคทธีและลูกคืน...กูเจ็บ กูทรมานมากเลย” ทุกวันนี้เขาหมั่นมาที่บ้านของเคย์เดน เพราะหวังว่าสักวันคนที่นี่จะใจอ่อนให้เขาบ้าง “ศึก...” “เคทธีเองก็คงเคยเจ็บอย่างที่กูรู้สึกตอนนี้ กูไม่รู้กูจะต้องเดินหน้าต่อยังไง กูแค่หวังว่าทุกคนจะให้อภัยกู” ขุนศึกบอกเสียงสั่น