All Chapters of เหลี่ยมร้ายทัณฑ์รัก (25+): Chapter 101 - Chapter 110

ความสัมพันธ์ของเขาและขุนศึกก็เป็นเพื่อนที่สนิทกัน แต่ทุกครั้งที่เขาชอบใคร ผู้หญิงพวกนั้นกลับเลือกขุนศึกแทนที่จะเป็นเขา มันเลยเกิดเป็นความอิจฉา ความอยากได้ของเพื่อนจึงเกิดขึ้น เขาพยายามแย่งทุกอย่างที่เป็นของขุนศึกมาเป็นของเขา รวมทั้งพัดชาด้วย และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ พัดชาเลือกเขา และนั่นทำให้ไรอันสะใจที่สุดในชีวิตที่สามารถแย่งของเพื่อนมาเป็นของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่คนอย่างพัดชาจืดชืดมากเกินไป จนเขาเบื่อหน่ายและรำคาญมากที่สุด เพราะหญิงสาวเอาแต่ตามหึงหวง ตามจี้เขาไม่หยุด และนั่นเป็นจุดที่ทำให้เขาจัดการยกพัดชาให้กับชายอื่นเพื่อให้เธอเลิกยุ่งกับเขา แต่ใครจะคิดว่าพัดชาจะฆ่าตัวตายแบบนั้น “พี่ไรอันคะ...เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงหวานของเคทธีทำให้ไรอันหลุดออกจากภวังค์ จนเขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กอีกครั้ง “เปล่าครับ...พี่คิดอะไรเพลิน ๆ ไปนิดหน่อย” ไรอันบอกแค่นั้นเขาก็หันมามองอาหารในจานของตัวเอง “ค่ะ เคทธีอยากมาคุยเรื่องพี่พัดชาค่ะ” ในความรู้สึกของเคทธี รับรู้มาตลอดว่าเนื้อแท้ของไรอันไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้น แต่ถึงกระนั้นเธอก็ได้อยากยินมันจากป

“เดี๋ยวก็เลิกแล้ว จะสนใจอะไรกันอีก” “ว่าอะไรนะ!” “จะเลิก เคทธีจะถอนหมั้นกับพี่ศึก เคทธีจะไม่ยุ่งไม่วุ่นวายอะไรกับพี่ศึกอีกแล้ว” คนตัวเล็กตะโกนออกมาด้วยความเหลืออด “กูไม่เลิก ไม่ถอนหมั้นอะไรทั้งนั้น จะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปจนตายนั่นแหละ!” ขุนศึกตะโกนบอก จากนั้นชายหนุ่มก็หักพวงมาลัยเข้าข้างทางเพื่อจะได้คุยกับเคทธีให้รู้เรื่อง “เลิกแล้วต่อกันสักที พี่เองก็มีไอรินแล้วไม่ใช่เหรอ ไปเอากับมันสิ มายุ่งกับเคทธีทำไม” ยิ่งเห็นว่าขุนศึกกับไอรินติดต่อกันมันก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด “กูจะเอากับคนกี่คนก็ได้ แต่มึงไม่มีสิทธิ์เอากับใคร!” มือหนาทำการกระชากเรียวแขนเล็ก เพื่อให้เธอหันกลับมามองเขา ซึ่งดวงตาของขุนศึกตอนนี้เต็มไปด้วยความเดือดดาลเหมือนมีประกายไฟอยู่ในนั้น “จะรั้งกันไว้ทำไม ฉันอยากหยุดทุกอย่างแล้ว พี่ศึกปล่อยฉันไปเถอะ” คนตัวเล็กร้องไห้ตัวโยนออกมาด้วยความเสียใจ เธอทนไม่ไหวแล้ว เธอไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้อีกแล้ว “รั้งจนกว่ามึงจะตายนั่นแหละ มึงต้องอยู่รู้สึกผิดกับเรื่องพัดชาไปพร้อมกับกู!” เธอรั้งเขาไม่ให้ไปช่วยพั

บทที่ 21หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต ทางด้านขุนศึกที่เคลื่อนรถออกห่างจากเคทธี ชายหนุ่มก็เพิ่งตั้งสติของตัวเองได้ว่าเคทธีจะกลับบ้านได้อย่างไรในเวลานี้ ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะเลี้ยวรถกลับไปยังจุดที่ปล่อยสาวร่างเล็กเอาไว้ทันที เมื่อมาถึงจุดที่ไล่เคทธีลงจากรถ ชายหนุ่มก็เดินลงมาเพื่อมองหาคนตัวเล็ก แต่ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่เงาของเธอ ใจแกร่งของเขาเริ่มเต้นแรง “เคทธี!!” เสียงทุ้มตะโกนออกไป เพราะหวังว่าเคทธีอาจจะหลบอยู่แถวนี้ แต่จนแล้วจนรอดเขากลับไม่พบร่างบอบบางของเธอ “อย่ามาเล่นแบบนี้ ออกมาได้แล้ว พี่จะไปส่งที่บ้าน!” เมื่อตะโกนแล้วไม่เป็นผล ชายหนุ่มก็จัดการต่อสายหาคนตัวเล็ก แต่ก็พบว่าเธอปิดเครื่องไปแล้ว ขุนศึกขับรถวนหาอยู่เกือบชั่วโมง แต่เขากลับไม่เจอร่างเล็กของเคทธี ทำเอาคนตัวโตเริ่มใจไม่ดี แต่พยายามมองในแง่ดีว่าเคทธีอาจจะกลับบ้านไปแล้ว และชายหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะโทรศัพท์หาคนที่บ้านของเคทธี แต่ก็ไม่มีใครรับสายเลย “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเคทธี...” ใจแกร่งอ่อนยวบด้วยความเศร้า เมื่อยังตามหาคนตัวเล็กไม่พบ ทางด้านของคิงส์ตันที่พาน้องสา

คำพูดของไคเลอร์ทำเอาขุนศึกใจไม่ค่อยดี แม้ที่ผ่านมาเขาจะทำไม่ดีกับเคทธีมากแค่ไหน แต่เขาไม่เคยคาดหวังให้หญิงสาวต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เลย “เคทธี พี่ขอโทษ...” ร่างใหญ่เดินไปเกาะที่ประตูห้องฉุกเฉินเพื่อสอดส่ายสายตามองหาเคทธี แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ทำอะไรมากกว่านี้ มือใหญ่ของคิงส์ตันก็กระชากร่างหนาของขุนศึกให้ออกห่าง “มึงกลับไปเลยไอ้ศึก ก่อนที่กูจะฆ่ามึง!! ไม่ต้องมาทำหน้ารู้สึกผิด!” “กูก็ห่วงเคทธีเหมือนกัน มึงอย่ามายุ่ง!” ขุนศึกตะโกนกลับเมื่อโดนพี่ชายของเคทธีไล่กลับบ้าน “ห่วงอย่างนั้นเหรอ มึงกล้าพูดคำนี้ได้ยังไง มึงไม่ใช่เหรอที่อยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้!” “กู...” ขุนศึกถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เขายืนยันกับตัวเองว่าเขาไม่เคยอยากให้เคทธีตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ “มึงพาลูกมึงกลับไปได้แล้วไอ้ทัพ ก่อนที่กูจะฆ่าไอ้ศึกมัน” เคย์เดนตวัดสายตามองเพื่อนรักของตัวเอง ให้พาลูกชายแสนเลวของมันกลับไป “ศึกมันก็ห่วงเคทธีนะเคย์...กูขอร้อง อย่าเพิ่งโกรธเกลียดกันตอนนี้ได้ไหมวะ” กองทัพที่เงียบมานานมองหน้าเพื่อนอย่างเ

บทที่ 22ไม่ให้อภัย หลังจากกลับบ้านขุนศึกก็ขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันทีด้วยท่าทีเหม่อลอย จนกองทัพและไลลาได้แต่มองหน้ากันแล้วส่ายไปมา “พี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขุนศึกมันจะกล้าทำอย่างนี้กับเคทธี” กองทัพบอกกับเมียรักของตัวเอง เขาไม่คิดว่าลูกเขาจะเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วแบบนี้ ขนาดไลลาเลี้ยงเองกับมือ แต่นิสัยทุกอย่างของขุนศึกกลับได้เขาจนแทบแยกไม่ออก “ไลลาหวังว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้จะทำให้ขุนศึกคิดอะไรได้นะคะพี่ทัพ” “พี่ก็คิดอย่างนั้น บางทีเหตุการณ์ในครั้งนี้มันอาจจะทำให้ลูกชายของเรารู้ใจตัวเองมากขึ้น และพี่เองก็สงสารลูกเหมือนนะ มันเองก็สูญเสียลูกทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ” กองทัพเข้าใจความรู้สึกของขุนศึก เพราะครั้งนั้นที่เขาเกือบเสียลูกแฝดไป เขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่ครั้งนี้ขุนศึกไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้ “ไลลาอยากให้ทุกอย่างกลับมาดีขึ้นเร็ว ๆ จังค่ะพี่ทัพ ไลลาสงสารลูก แต่ก็เข้าใจฝั่งบ้านพี่เคย์ด้วย” “เฮ้อ...” ทางด้านของขุนศึกที่เดินเหม่อเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง น้ำตาของชา